Αγαπητοί συνάνθρωποι,
Καταλαβαίνω απόλυτα πως όπως και εγώ και εσείς θέλετε να ξεφύγετε απ’ την όλη κατάσταση με τον covid-19. Καταλαβαίνω πως ο εγκλεισμός δεν αντέχεται, ξέρω πως οι περιορισμοί είναι πρωτόγνωροι για τις ζωές μας. Περνάμε μια μεγάλη και δύσκολη πρόκληση και είναι λογικό πολλοί να καταφεύγουν σε άρνηση και θεωρίες συνωμοσίας. Είναι μια «ξένη» φάση που ποτέ μας δεν φανταζόμασταν πως θα βιώναμε.
Καταλαβαίνω πως είμαστε άνθρωποι και πολλοί από εμάς για να ξεφύγουν αψηφάν τον κίνδυνο, όμως σε μερικούς που κάναν το ίδιο, ο κίνδυνος τους χτύπησε την πόρτα και αυτήν την στιγμή παλεύουν. Καταλαβαίνω πως σας λείπουν οι φίλοι σας, οι παππούδες σας, οι συνεργάτες σας, οι συμμαθητές σας, και εμένα μου λείπουνε όπως και το σχολείο μου, αλλά λόγω της βιασύνης και της άγνοιας κάποιων που δεν κάθονται στα «αυγά» τους τα στερούμαι!
Στερούμαι όπως και εσείς την ζωή μου, την καθημερινότητα μου, τους συμμαθητές μου να μου φωνάζουν «Γιώργο, πότε θα βάψουμε το σχολείο;» «Γιώργο, ζήτα εκδρομή». Στερούμαι τα πειράγματα με τους καθηγητές και πάνω απ’ όλα την άμεση και ουσιαστική εκπαίδευση. Ως γνωστόν η τηλεκπαίδευση, ανεβαίνει, κατεβαίνει, πέφτει, κολλάει και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική εκπαίδευση. Δεν θυμίζει για κανέναν λόγο τάξη!
Μου λείπουν τα γέλια των παιδιών, μου λείπουν όλα. Απ’ την πρώτη στιγμή της πανδημίας ακολούθησα πιστά τα μέτρα των ειδικών. Απ’ την πρώτη στιγμή κράτησα αποστάσεις, φόρεσα μάσκα, αντισηπτικό και στερήθηκα τις αγκαλιές με τους φίλους μου. Όλα αυτά για να συμβάλλω στην προσπάθεια αποφυγής της διασποράς του νέου ιού, όπως ορίζει το καθήκον μου ως πολίτης. Δέχτηκα όμως την κοινωνική αποστασιοποίηση, συνέχισα το διάβασμα μου, άρχισα να μιλάω παραπάνω μέσω τηλεφώνου με τους φίλους μου, να διοργανώνω εξ’ αποστάσεως δράσεις και να συμμετέχω σε άλλες με τον ίδιο τρόπο. Ξεκίνησα να βγαίνω τα βράδια μόνος μου, να περπατάω σε όμορφα μέρη της πόλης και να ακούω τον αγαπημένο μου Beethoven, με αποτέλεσμα να γνωρίζω σιγά σιγά τον εαυτό μου και να νιώθω πιο πλήρης.
Για αυτό και ζητάω και από εσάς το ίδιο, αγαπητοί συμμαθητές και μεγάλοι. Δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας, μην στέλνετε συνέχεια sms για να μαζεύεστε σε σπίτια και σε πάρκα με τσιγάρα και μπύρες. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να γυρίσουμε το συντομότερο δυνατόν στις ζωές μας. Έτσι θα γλιτώσουμε τους τέσσερεις τοίχους μια και καλή. Επίσης βοηθήστε όσους δεν μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους και τον κόσμο απ’ την διασπορά του covid, καθώς αυτοί δεν είχαν την ευκαιρία να λάβουν τις απαραίτητες γνώσεις και ευαισθητοποίηση ώστε να αντιμετωπίσουν μια τέτοια κατάσταση.
Ας μην θέσουμε κι άλλο την εξέλιξη σε αδράνεια. Μακριά απ’ το σχολείο και την αλληλεπί(δραση) τα όνειρα μας θα χαθούν. Και αν χαθούν πως θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο μας προς το καλύτερο;
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Τέλος τα παλιά διπλώματα: Τι αλλάζει για όλους τους οδηγούς
Διορισμοί εκπαιδευτικών 2026: Το ΦΕΚ με τα νέα πτυχία που «ξεκλειδώνουν» 10.000 μόνιμες θέσεις
