Alfavita Newsroom του Γιώργου Μουτσινά
Τηλεφώνησα πρωί – πρωί και δήλωσα απεργία. Μεγάλη μέρα σήμερα. Τα μέσα θα βοούσαν. Όλοι θα έδιναν το παρών· διορισμένοι, αδιόριστοι, άνδρες, γυναίκες, ελπίδες, ματαιοπονίες, ιαχές…
Κάθισα στα σκαλιά του σχολείου κι άνοιξα το κινητό. Η κινητοποίηση δυνάμωνε. Έστω κι από εδώ, παρά την εκμηδενισμένη πρόσβαση, ένοιωθες τον παλμό. Συνθήματα, σημαίες, ποδοκροτήματα, διαμαρτυρίες. Και, σε ανύποπτο χρόνο, βάλθηκα να συλλογίζομαι, να θέσω έναν εμβαλωματικό ορισμό σ’ εκείνο το κράμα αδικημένων ιδιοστασιών, που παλλόταν ενώπιων των κεκλεισμένων θυρών του Υπουργείου. Αλλά, μάταια· πάσχιζα να διακριβώσω, ποιας κενοσπουδίας το τίμημα όφειλε να πληρώσει η επί σειρά ετών προσφορά μας στον προμαχώνα της εκπαίδευσης· ποιανού επινόηση είχε ναρκοθετήσει την πάλαι ποτέ σταδιοδρομία μας, να περιάγεται εν τω μέσω σωρείας ανεγκέφαλων νομοσοφισμάτων· εκ μέρους ποίων σφετεριστών εξουσίας και ευνουχισμένων φερέφωνων ανεψιοκρατικής πρωτοβουλίας, θεωρήθηκε βλασφημία η διεκδίκηση των πλέον κεκτημένων μας δικαιωμάτων… Δεν πήρα απάντηση.
Λίγα λεπτά αργότερα, μια μητέρα πέρασε την πόρτα του προαυλίου. Με καλημέρισε, κι ύστερα με ρώτησε ποια χαρτιά θα χρειάζονταν για να γράψει το παιδί της στην πρώτη. Καθώς της εξηγούσα τα απαραίτητα, με ρώτησε: Δεν έχει σχολείο σήμερα; Απεργία, της αποκρίθηκα. Δεν απάντησε. Καθώς έφευγε, διέκρινα την αποδοκιμασία στο πρόσωπό της.
Δεν την κατηγορώ· το φταίξιμο δικό μου. Δείλιασα. Να της πω ότι, ούτως ή άλλως, του χρόνου, κάποια σχολεία θα είναι κλειστά· ότι κάποια παιδιά θα καταδικαστούν ερήμην να ανακυκλώνονται στο στείρο αναλφαβητισμό τους, περιμένοντας δασκάλους να ανοίξουν τα συνέρημα εκπαιδευτήριά τους. Ότι πλείστοι συνάδελφοι θα βρεθούν στο δρόμο. Ότι η παιδεία μας δεν πρόκειται να σταματήσει να φυλλοροεί· ότι, αυτό που θα απομείνει, έπειτα από τις αλυσωτές αφαιμάξεις των έμψυχων κι άψυχων εθνικών μας πόρων, θα καταντήσει μιαν αποθήκη περιστασιακά διερχομένων, πενιχρώς αμειβομένων συμβασιούχων. Ότι σιγά σιγά οι ελπίδες μας για μια ουσιωδώς μορφωμένη γενιά θα υποβαθμιστούν σε ευχολόγιο· ότι η ανθρωπιά θα εκλείψει από τα σχολειά μας, τα οποία, αντί να περιθάλπουν τον πλουραλισμό, τον προβληματισμό, την πολυφωνία, θα εκθηλυνθούν σε εκκολαπτήρια κι αποκυήματα τεχνοκρατικών προϋπολογισμών…
Το φταίξιμο δικό μου· δείλιασα, φίλτατοι. Και πικραίνομαι ακόμα, μιας και δεν μπόρεσα ούτε μέχρι τώρα να καταλάβω ποιανού αποπαίδι είναι τούτη η υπουργική έχιδνα, που μας θέλει αλλότριους, μέσα στα ίδια μας τα σχολεία…
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Συναγερμός ΕΦΕΤ: Ανάκληση σε πασίγνωστη φέτας λόγω Λιστέριας
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
