Οι βαλίτσες έτοιμες…
Τα εισιτήρια στη θέση τους και το μυαλό στην τελευταία σχολική ημέρα του έτους…
Αύριο με αεροπλάνα και βαπόρια, χιλιάδες αναπληρωτές θα ξεχυθούν στα πέλαγα και στους δρόμους για να πάνε στα σπίτια τους, στις οικογένειές τους.
Μια ιστορία που κρατά χρόνια, που σε κάποιους έχει γίνει βίωμα, τρόπος ζωής βρε αδελφέ…
- Πριν να έλθω στην Κρήτη δεν είχα μπει ποτέ σε αεροπλάνο, μου έλεγε πέρυσι η Θεοδώρα η δασκάλα του ολοήμερου στο σχολείο μας (καλή της ώρα)… Μέχρι τώρα πατούσα στεριά και δεν χρειαζόταν αν περνώ θάλασσα… μα δε με νοιάζει.
Συνήθισα!
Έτσι είναι…
Πολλές φορές η ταλαιπωρία γίνεται συνήθεια, τρόπος ζωής…
Ας τα αφήσουμε όμως αυτά απόψε!
Το σημείωμα το έγραψα για να σας ευχηθώ καλό ταξίδι και καλές γιορτές…
Τα υπόλοιπα στο επανειδείν…
Α, και μην ξεχάσετε το κέικ στο γυρισμό!
Και πάλι καλοτάξιδοι!
Ζ. Κ.
