Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, βγαίνουν από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας οι ίδιοι αμετανόητοι νοσταλγοί της Χούντας και οι σύγχρονοι επίγονοί τους, επιχειρώντας να ρίξουν λάσπη στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου το 1973. Αυτή τη φορά, τον ρόλο του σημαιοφόρου της αναθεώρησης της ιστορίας ανέλαβε (και όχι για πρώτη φορά) η πρόεδρος της «Φωνής Λογικής», Αφροδίτη Λατινοπούλου, η οποία με μπόλικο θράσος χαρακτήρισε «μύθους» και «προπαγάνδα» τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, ζητώντας μάλιστα να καταργηθούν οι σχολικές γιορτές.
Δεν πρόκειται για απλή άγνοια, είναι η γνώριμη, χυδαία στρατηγική της ακροδεξιάς που ανέκαθεν έβγαζε φλύκταινες στο άκουσμα του συνθήματος «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία», γιατί πολύ απλά δεν μπόρεσε ποτέ να χωνέψει την πτώση των συνταγματαρχών.
Η Λατινοπούλου έφτασε στο σημείο να αποκαλέσει «βαρεμένους» όσους συμμετέχουν στην πορεία και να ισχυριστεί πως δήθεν δεν βλέπει οικογένειες στον χώρο του Πολυτεχνείου. Είναι η κλασική πολιτική μυωπία όσων μετρούν την Ιστορία με όρους τηλεθέασης και αλγορίθμων, αδυνατώντας, ή αρνούμενοι συνειδητά, να αντικρίσουν τις δεκάδες χιλιάδες απλών ανθρώπων, γονιών, παιδιών και εργαζομένων που κατακλύζουν την Πατησίων για να τιμήσουν εκείνους που στάθηκαν άοπλοι απέναντι στα ερπυστριοφόρα.
Όσο κι αν προσπαθούν τα ακροδεξιά σταγονίδια να ταυτίσουν έναν ολόκληρο λαϊκό ξεσηκωμό με μεμονωμένα επεισόδια, η πραγματικότητα τους διαψεύδει εκκωφαντικά: η μνήμη του Πολυτεχνείου παραμένει ζωντανή, μαζική και αδιαπραγμάτευτη.
Ακόμη πιο προκλητική, ωστόσο, είναι η απόπειρα να αντιστραφούν οι ρόλοι θύτη και θύματος, με την Λατινοπούλου να απαιτεί από τη «γενιά του Πολυτεχνείου» να ζητήσει συγγνώμη, φορτώνοντάς της συλλογικά κάθε παθογένεια της Μεταπολίτευσης.
Πρόκειται για μια βαθιά ανήθικη και υποκριτική εξίσωση, που επιχειρεί να ξεπλύνει τα εγκλήματα της επτάχρονης δικτατορίας, τις εξορίες, τα βασανιστήρια στην ΕΑΤ-ΕΣΑ, τους δεκάδες νεκρούς και τους εκατοντάδες τραυματίες του Νοέμβρη του ’73, στο όνομα μιας δήθεν «λογικής».
Η δημοκρατία, έστω και αυτή η δημοκρατία, σε αυτόν τον τόπο δεν χαρίστηκε από κανέναν, ούτε επιβλήθηκε από τα γραφεία τηλεοπτικών περσόνων, κατακτήθηκε με αίμα από νέους ανθρώπους που πλήρωσαν βαρύ τίμημα για να απολαμβάνουν σήμερα ελευθερία λόγου ακόμη και οι πιο θορυβώδεις υβριστές τους.
Όσοι, λοιπόν, ονειρεύονται σιωπηλά σχολεία, αποστειρωμένη Ιστορία και κοινωνική λήθη, καλό θα ήταν να γνωρίζουν πως ο αντιδικτατορικός αγώνας δεν λερώνεται από κραυγές μισαλλοδοξίας.
Οι νεκροί του Πολυτεχνείου και η θυσία εκείνης της γενιάς αποτελούν το αιώνιο ανάχωμα απέναντι στον φασισμό. Και καμία φασίζουσα ρητορική, όσο θρασύτατη κι αν εμφανίζεται, δεν πρόκειται να σβήσει το αποτύπωμα του Νοέμβρη του 1973 από τη συνείδηση αυτού του τόπου.