Τους λόγους που την οδήγησαν στην απόφαση να ενταχθεί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής και τη συμφωνία της με τον Νίκο Ανδρουλάκη, αναλύει σε συνέντευξή της στην Εφημερίδα των Συντακτών η βουλευτής Μυρτώ Κοροβέση. Παράλληλα, θέτει τις προτεραιότητες της πολιτικής της ατζέντας, εστιάζοντας στη νέα γενιά και τη στεγαστική κρίση, ενώ παίρνει θέσεις για το ευρύτερο πολιτικό σκηνικό.
Το σκεπτικό της ένταξης και το συγκριτικό πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ
Η κ. Κοροβέση υπογραμμίζει πως η επιλογή της βασίστηκε στην ανάγκη της χώρας για μια συγκροτημένη προοδευτική διακυβέρνηση με ισχυρό κοινωνικό πρόσημο. Όπως επισημαίνει, η σοσιαλδημοκρατική ταυτότητα του κόμματος εγγυάται τη στήριξη του δημόσιου πυλώνα σε παιδεία, υγεία, καθώς και τη δημιουργία ευκαιριών για τους νέους.
Χαρακτηρίζει ως κύριο πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ τη σοβαρότητα του προγραμματικού του λόγου και το ανθρώπινο δυναμικό του, το οποίο συνδυάζει επιστημονική επάρκεια και νέες αντιλήψεις. Κληθείσα να σχολιάσει τα δημοσκοπικά δεδομένα, σημειώνει ότι οι μετρήσεις αποτυπώνουν μια στιγμή και δεν υποκαθιστούν την τελική ετυμηγορία των πολιτών, τονίζοντας ότι στόχος του κόμματος είναι η εκλογική νίκη για την εφαρμογή του προγράμματός του.
Οι πολιτικές διαφορές με τον Αλέξη Τσίπρα
Αναφερόμενη στον Αλέξη Τσίπρα και το πολιτικό του εγχείρημα, η κ. Κοροβέση αποφεύγει τις προσωπικές αντιπαραθέσεις, επισημαίνει ωστόσο ότι υπάρχουν ουσιαστικές πολιτικές αποκλίσεις.
Όπως εξηγεί, το ΠΑΣΟΚ θέτει ως άμεση προτεραιότητα συγκεκριμένες προγραμματικές δεσμεύσεις, όπως:
- Την προστασία της πρώτης κατοικίας και τη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους.
- Την επαναφορά του 13ου μισθού και της 13ης σύνταξης.
- Την ουσιαστική ενίσχυση του κοινωνικού κράτους.
Στεγαστική κρίση, νέα γενιά και ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις
Ως εκπρόσωπος μιας γενιάς που ανδρώθηκε μέσα σε διαδοχικές κρίσεις, η κ. Κοροβέση αναδεικνύει ως κορυφαία πρόκληση τη στεγαστική κρίση, η οποία εμποδίζει τους νέους να ανεξαρτητοποιηθούν. Στις προτεραιότητές της περιλαμβάνονται επίσης η προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, οι αξιοπρεπείς μισθοί και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Τέλος, σχολιάζοντας τις μαζικές διαδηλώσεις σε ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία, διαχωρίζει τις ειρηνικές διεκδικήσεις από τα φαινόμενα βίας, καλώντας την πολιτεία να ακούσει τις κοινωνικές πιέσεις και να δώσει ουσιαστικές λύσεις πριν αυτές εξελιχθούν σε γενικευμένη δυσαρέσκεια.
