Με αφορμή το νέο σκάνδαλο χρηματισμού και παρανομίας της Διοργανώτριας Αρχής του μπάσκετ, έρχεται και πάλι το γνωστό πρόβλημα, που μαστίζει τη χώρα μας. Η διαφθορά δεν είναι ένα επιμέρους πρόβλημα. Δεν είναι στατικό πρόβλημα. Δεν αφορά μόνο μία χρονική περίοδο.
Ωστόσο και παρά το γεγονός του ότι έρχονται στην επιφάνεια πολλά τέτοια φαινόμενα, δεν φαίνεται να απασχολεί καν τους παρανομούντες το γεγονός της δημοσιοποίησης και της σχετικής παραπομπής τους στη δικαιοσύνη. Δεν φαίνεται να τους νοιάζει η αμαύρωση του ονόματός των!
Πρόκειται για φαινόμενο κυνικότητας, που υπερβαίνει την έννοια της παρανομίας; Άραγε εκτιμούν ότι δεν έχει κάποιο αντίκτυπο στην κοινωνία η διαφθορά τους και δεν τους νοιάζει; Ή μήπως θεωρούν ότι παρόλα τα όποια μέτρα δικαιοσύνης, είναι καλύτερη η κλοπή ξένου χρήματος; Τέλος στη συγκεκριμένη περίπτωση, αναλογίζονται καθόλου ότι πλήττουν και έναν τομέα του αθλητισμού και έναν κόσμο που “περιστρέφεται” γύρω απ’ αυτόν;
Βιώνουμε όλα αυτά τα χρόνια της διακυβέρνησης της ΝΔ απανωτά σκάνδαλα και μάλιστα χωρίς να τα ανακαλύπτουν ούτε ο κρατικός μηχανισμός ούτε η αστυνομία και η δικαιοσύνη. Αντίθετα, η κυβέρνηση και η χειραγωγημένη δικαιοσύνη προσπαθούν να τα συγκαλύψουν. Και όχι μόνο αυτό – αλλά οι παρανομούντες: Φραπέδες, Χασάπηδες, Γρηγοριάδηδες, Τριαντόπουλοι κλπ κλπ εμφανίζονται με τσαμπουκά σα να είναι η παρανομία αναφαίρετο δικαίωμά τους!
Στις όποιες σχετικές δημοσκοπήσεις οι πολίτες θεωρούν ότι η διαφθορά στη χώρα μας είναι εκτεταμένη και πανίσχυρη – το ίδιο αξιολογούν και αντίστοιχοι διεθνείς ανεξάρτητοι οργανισμοί. Φυσικά, δεν χρειάζεται και περισπούδαστη ανάλυση, όταν όλοι μας βλέπουμε και ξέρουμε τα αυθαίρετα που κατακλύζουν ακτές και δάση – ακόμα και τα πιο ορεινά μέρη.
Όλοι μας ξέρουμε τα αυθαίρετα και τα παράτυπα πάρκινγκ στις πόλεις και το ...θεάρεστο έργο των πολεοδομιών ανά την χώρα. Όλοι μας αντιλαμβανόμαστε το πόσο εύκολα κινείται το μαύρο χρήμα από τις λαϊκές μέχρι τις αμοιβές των ελεύθερων επαγγελματιών. Όσον αφορά δε την οικονομική ολιγαρχία, αυτή φροντίζει να κάνει τις παρανομίες της “νόμιμες” με νομοθετικές, επί τούτου, ρυθμίσεις.
Το προκύπτον ερώτημα είναι το εξής. Δεν θέλουμε να τηρούμε ή και να υπάρχουν νόμοι και δικαιοσύνη; Αν όντως συμβαίνει αυτό, αναρωτιόμαστε στο τι κοινωνία προκύπτει και που οδηγεί αυτή η αντίληψη; Η παρανομία και η διαφθορά – και μάλιστα σε τέτοια έκταση όπως στη χώρα μας – είναι απτά δείγματα παρακμής, μιας πολιτείας που δεν θέλει να συμβιώνουν οι πολίτες της με κανόνες αρμονίας, συνεννόησης και κοινής προσπάθειας.
Ουσιαστικά ανακόπτουν κάθε έννοια προόδου με την οποία “αναπνέει” κάθε κοινωνία, κάθε χώρα. Εξαπλώνονται σαν μεταστατικός καρκίνος σε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής. Μπορεί να αφορά τελικά όλο το πολιτικό και κοινωνικό εποικοδόμημα, από το υψηλότερο πεδίο από την κυβέρνηση – που είναι και η κύρια πηγή της – και βέβαια και την κοινωνία.
Παρατηρείται μάλιστα το εξής κυνικό στοιχείο, να αιτιολογείται η εξάπλωση της διαφθοράς και από τους πολίτες, που είναι αντίθετοι στο φαινόμενο αυτό – ως άλλοθι και για τη δική τους μορφή διαφθοράς προσθέτοντας στην αιτιολογία το μικρό μέγεθος της δικής τους παρανομίας. Και αυτό αποτελεί – κατά τη γνώμη μου – μια σοβαρή ήττα του αγώνα κατά της διαφθοράς.
Η διαφθορά είναι σχεδόν σύμφυτη με την εξουσία, την πολιτική και την οικονομική αλλά και με κάθε άλλη μορφή εξουσίας και χειραγώγησης. Εδώ κρίνονται και δοκιμάζονται το αξιακό μας σύστημα, η κοινωνική ηθική, το περιεχόμενο του ανθρωπισμού, ο παιδαγωγικός λόγος και η παιδεία. Και αν αυτά μπορεί να είναι - και είναι - συστατικά στοιχεία κάθε αυταρχικού καθεστώτος και κάθε κλειστής κοινωνίας, πώς μπορούν να ευδοκιμούν σε δημοκρατικά καθεστώτα και σε ανοιχτές κοινωνίες;
Στο ζήτημα αυτό κυριαρχεί ο βερμπαλισμός, η στείρα ηθικολογία, η θεωρητικολογία, ο καταγγελτικός λόγος αλλά και η ανοχή, η αδράνεια και εν τέλει η αποδοχή, αφού δεν γίνεται πρώτιστη προσωπική και κοινωνική επιλογή ο αγώνας κατά της παρανομίας και της διαφθοράς. Ας έχουμε υπόψη μας μια πολύ καίρια παρατήρηση.
“Οι ανθρώπινες δυνάμεις της αντίληψης, της κρίσης, της διάκρισης του ορθού, της νοητικής ενεργητικότητας, ακόμα και της ηθικής προτίμησης ασκούνται μόνο, όταν κάνουμε επιλογή” (Τ.Σ. Μιλ, Περί ελευθερίας).
