Το σύστημα της οικονομικής εξουσίας και ολιγαρχίας πάντα έπαιζε ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις – άλλοτε οριακό (για παράδειγμα στην περίπτωση του λαϊκού κινήματος του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου) και άλλοτε αρκετά επιδραστικό, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια.
Με δεδομένο ότι το εν λόγω σύστημα ελέγχει σχεδόν το σύνολο των τηλεοπτικών καναλιών, των εφημερίδων και των ισχυρών πόρταλς, η επιρροή του γίνεται όλο και πιο ισχυρή. Απόδειξη είναι η ανάδειξη κραταιών καρτέλ (στην ενέργεια, στα καύσιμα, στα τρόφιμα κλπ) με την ανοιχτή εύνοια της κυβέρνησης της Ν.Δ. – στοιχείο που προκαλεί σε σημαντικό βαθμό στην ενίσχυση της ακρίβειας στην αγορά. Συμπληρωματικό στοιχείο της γενικευμένης διαπλοκής και της διαφθοράς είναι η πλήρης απαξίωση των δημόσιων θεσμών, τα συνεχή σκάνδαλα, η λαφυραγώγηση του Ταμείου Ανάκαμψης κλπ.
Το σύστημα ενδιαφέρεται να μην αλλάξει το γενικό πολιτικό στάτους, έτσι ώστε να διατηρηθούν τα προνόμιά του. Και προς αυτή την κατεύθυνση επιχειρεί να διαμορφώνει το σκηνικό. Οι δημοσκοπήσεις από τις εταιρείες - που συνδέονται οργανικά με το σύστημα εξουσίας αλλά και με το Μαξίμου - είναι επιμελώς προσανατολισμένες στο να διατηρήσουν την πρώτη θέση της ΝΔ. και με περισσή “γενναιοδωρία” δεν αναφέρονται για αυτοδυναμία της ΝΔ, όταν από παντού προκύπτει η επερχόμενη καθίζηση του κόμματος αυτού.
Αρωγοί σε αυτή τη στόχευσή τους είναι, πρώτον ο κατακερματισμός του του προοδευτικού χώρου και δεύτερον, η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα με μια εικόνα “αυτοκάθαρσης” από τις μαύρες σελίδες της διακυβέρνησής του με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Μητσοτάκης και Τσίπρας έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλον, για λόγους τακτικής. Το σύστημα δεν θέλει να προκύψει κάποιου είδους “ακυβερνησία” – και επ’ αυτού εννοούν ένα πολιτικό στάτους που θα ανατρέπει ή έστω θα αλλάζει τις σημερινές ισορροπίες μεταξύ κυβερνητικού σχήματος και της δικής τους επιρροής. Και φυσικά, να μη συζητηθεί το τι έγινε με το πάρτι των αναθέσεων και του πλιάτσικου στα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης.
Για λόγους ιδεολογικούς και πολιτικούς αλλά και πιο ειδικά για το στοιχείο που ο Νίκος Ανδρουλάκης τονίζει περί ελέγχου και του τελευταίου ευρώ στις χαριστικές οικονομικές λειτουργίες υπέρ των ολιγαρχών, το ΠΑΣΟΚ το θέτουν ως το βασικό τους αντίπαλο. Δεν θέλουν με τίποτα το ΠΑΣΟΚ να βρεθεί σε τροχιά διακυβέρνησης.
Έτσι χτίζουν το σενάριό τους πάνω στο δίδυμο Μητσοτάκη – Τσίπρα, κάτι που συμφέρει και τους δύο, αφού η κοινωνική δυναμική τους έχει καταφανώς εξαντληθεί. Και οι δύο στηρίζονται στο αντι-μέτωπο που μπορεί να κτίσει ο ένας για τον άλλον. Ο Τσίπρας να καρπωθεί το αντι-Μητσοτακικό ρεύμα της εποχής και ο Μητσοτάκης το αντι-Τσιπρικό ρεύμα της προηγούμενης δεκαετίας, που παραμένει ισχυρό.
Δεν τους ενδιαφέρουν οι προτάσεις διακυβέρνησης και τα πολιτικά προγράμματά τους, γιατί είναι “αδειανά πουκάμισα” και έχουν απορριφθεί και απορρίπτονται.
Αλλά αυτή η προσπάθεια φασκιώματος της προσεχούς εκλογικής διαδικασίας δεν μπορεί να ευδοκιμήσει. Η τακτοποίηση με τεχνητό τρόπο της λαϊκής βούλησης είναι μια θνησιγενής απόπειρα. Υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στην κοινωνία. Οι ανισότητες έφτασαν σε μεγέθη που δεν είχαμε ποτέ στη μεταπολίτευση. Εκατομμύρια οικογένειες ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Χιλιάδες πολίτες παραβλέπουν την υγεία τους, γιατί δεν υπάρχει σύστημα υγείας – το έχει αποδομήσει η κυβέρνηση.
Ο Τσίπρας αποτάσσει το Συριζαίικο παρελθόν του. Εξευτέλισε ακόμα και κορυφαία στελέχη του που τον ανέδειξαν πολιτικά. Θεωρεί ότι η συγκυρία του προσφέρει συγχώρεση των απανωτών εκλογικών ηττών από τη ΝΔ. Ελπίζει σε ένα γενικό ανακάτωμα. Ξέρει ότι δεν έχει καμιά τύχη. Παρά τη γενναία στήριξή του από τα συντηρητικά μέσα ενημέρωσης έχει αρχίσει ήδη να ξεφουσκώνει.
Μητσοτάκης και Τσίπρας ανήκουν στο παρελθόν. Αλλαγή και ελπίδα προοπτικής μπορούν να έλθουν με το ΠΑΣΟΚ να έχει τον πρώτο λόγο. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να λήξει οριστικά και αμετάκλητα τον ρόλο των δύο, να ματαιώσει τα σενάρια που εξυφαίνονται από το Μαξίμου και την ολιγαρχία. Μπορεί να κάνει το πρόγραμμά του - με τα στελέχη του σε όλη τη χώρα - πρόταση προοδευτικής διακυβέρνησης.
