Κάπου στο 1996, αν συνδέω σωστά τα γεγονότα, είχα συναντήσει στο Ρέθυμνο έναν τύπο που ασχολιόταν επίμονα με την καταγωγή των κρητικών επωνύμων.
Αναφερόμενος στο δικό μου, μού εξηγούσε ότι κατά τον 18ο και 19ο αιώνα ήταν συχνό φαινόμενο -καλή ώρα- να ξεμπαρκάρουν στα νότια παράλια της Κρήτης, από καΐκια, διάφοροι μαυριδεροί τύποι.
Μέλη συνήθως πειρατικών πληρωμάτων από τα οποία δραπέτευαν, βορειοαφρικανικής καταγωγής κατά κανόνα, έσπευδαν στα γύρω χωριά ζητώντας δουλειά και στέγη.
Οι ντόπιοι τους χρησιμοποιούσαν γενικά σε βαριές δουλειές και τους αποκαλούσαν -μάλλον υποτιμητικά- "αντρούλια".
Ως συνήθως, o χαρακτηρισμός μετεξελίχτηκε με τα χρόνια σε επώνυμα, δύο τον αριθμό, τα οποία συναντώνται κατά κόρον στη νότια Κρήτη ή ανθρώπους που έχουμε καταγωγή από εκεί.
Συγκράτησα αυτή την πληροφορία, που γενικά δεν μου χρησίμευσε σε κάτι πέρα από το να κάνω φιγούρα στα κορίτσια. Ίσως όμως αν τη μεταφέρει κάποιος και στον Ανδρουλάκη, του χρησιμεύσει στο να το σκέφτεται λίγο περισσότερο πριν ψηφίσει "παρών" σε φασιστικές τροπολογίες που παραβιάζουν δέκα διεθνείς συμβάσεις για τους πρόσφυγες.
