Με αφορμή πρόσφατες δηλώσεις συμμαθητών μου, αποφάσισα και εγώ να εκθέσω τις απόψεις μου σχετικά με το θέμα των “αργοπορημένων” πανελληνίων αλλά και την εκτεταμένη φρενίτιδα και ψυχολογική <<κατάρευση>> που δηλώνει ότι βιώνει έντονα... ο μέσος νέος. Προφανώς στόχος μου δεν αποτελεί η επίθεση σε κάποιο άτομο που εξέφρασε ήδη την άποψη του, απλώς θεωρώ πως αναγκαία κρίνεται η άποψη ενός μέλους (θέλω να πιστεύω) του αντίποδα που έχει αφιερώσει χρόνο και κόπο για την προετοιμασία του, και δεν στηρίζεται στο όραμα εμφάνισης ενός “Μεσσία” που θα αγκαλιάσει τον καταρρακωμένο... ψυχισμό του.

Ξεκινώντας θα ήθελα να αναφέρω πως εννοείται συμμερίζομαι το άγχος του μέσου δεκαοκτάχρονου εξεταζόμενου απλά <<μήπως το παρατραβάτε ρε παιδιά με τους συναισθηματισμούς και τα κλάματα ;>>

Εντάξει δεν δηλώνω αυθεντία της διαχείρισης του άγχους ή της διατήρησης μια ισορροπημένης ζωής... απλά ξεκάθαρα πράγματα: θεωρείστε μελλοντικοί πολίτες ή μελλοντικοί φοιτητές οι οποίοι θα βαδίζουν συνεχώς στον κλάδο που επέλεξαν με σκοπό μια νέα ανακάλυψη ( θεωρώ πως προσέγγισα το όραμα της μέσης Ελληνίδας μητέρας). Πολλάκις θα παρουσιαστούν τρωτά σημεία στη μετέπειτα σταδιοδρομία σας, προσωπικά δε θεωρώ υπεύθυνη και “ ώριμη “ επιλογή το ξέσπασμα στο << σκίσιμο των βιβλίων από αγανάκτηση>> και η εύρεση τις δικαιολογίας του << κλάματος >> με απώτερο σκοπό τη λύπηση. Δεν πιστεύω πως αυτός αποτελεί ο πρέπων ψυχισμός του “πιεσμένου“ και αγανακτισμένου Έλληνα και Ελληνίδας που έχει έναν στόχο και οδύρεται, σε αντίθεση φυσικά με την ανάληψη αποφάσεων για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης αποτελεσματικά.

Τώρα θα μου πει κάποιος "ρε παιδί μου όμως, ο καθένας συμπεριφέρεται διαφορετικά σε συνθήκες πίεσης”, σαφώς δεν αντιλέγω , ευτυχώς διαφέρουμε ως προσωπικότητες, απλώς το κύριο θέμα που επιχειρώ να θίξω είναι το γιατί όλος αυτός ο χαμός, ενώ η κατάσταση ευνοεί εσάς, ακαδημαϊκά μιλώντας, (σαφώς η τωρινή κατάσταση δεν είναι ευνοϊκή για σε καμία περίπτωση, απλώς το αναφέρω για τυχόν διαθέσεις παρερμηνείας) γιατί πριν από μερικούς μήνες ακούστηκαν φωνές που δίκαζαν την αύξηση της ύλης , την σύντομη περίοδο προετοιμασίας κτλ, αλλά δυστυχώς έχουν μετατραπεί πλέον σε προσωπικότητες με ανατρεπτική διάθεση, που απλά βγάζουν ήχους για λίγα λεπτά δημοσιότητας ( σε παρέες συνομηλίκων φυσικά ) έχοντας ως κύρια εναρκτήρια φράση “πωω δες πως τα έχωσα στην Κεραμέως”...

Το θέμα σαφώς παραμένει ανεξάντλητο και υπάρχουν πτυχές που δεν έχω θίξει και αποφεύγω, όχι γιατί εμφανίζω ένδεια επιχειρημάτων, αλλά γιατί θεωρώ πως προκύπτουν δυστυχώς νέες λεπτομέρειες σχετικά με την έκβαση των πανελληνίων με αποτέλεσμα, την απόδοση έτοιμης τροφής για μετέπειτα σχόλια “αγανάκτησης” και “άγχους” που ξεφυτρώνουν συνεχώς...

Ένας μαθητής

Όλες οι σημαντικές ειδήσεις

Πίνακες εκπαιδευτικών: Οι καλύτερες ώρες για την αίτηση στο ΑΣΕΠ

«Δεν αντέχω άλλο»: Τα αθόρυβα σημάδια της εφηβικής απελπισίας με αφορμή το περιστατικό στην Ηλιούπολη

Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google

Μάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google Ακολουθήστε το Alfavita στo Viber