Βασίλης Γκουζέλος 
Οι εισαγγελείς του Μιλάνου άνοιξαν ποινική έρευνα για την πιθανή εμπλοκή Ιταλών πολιτών σε δολοφονίες αμάχων στο Σαράγεβο κατά τη διάρκεια της πολιορκίας (1992–1996). Σύμφωνα με αποκαλύψεις διεθνών μέσων, μεταξύ των οποίων και η βρετανική εφημερίδα The Guardian, φέρονται να υπήρξαν άτομα που πλήρωναν στρατιώτες του σερβικού στρατού της Βοσνίας για να συμμετάσχουν, έναντι αμοιβής, σε επιθέσεις εναντίον αμάχων.
Το «σαφάρι του Σαράγεβο» — όταν η ανθρώπινη ζωή έγινε παιχνίδι
Κατά τη διάρκεια της τετραετούς πολιορκίας της βοσνιακής πρωτεύουσας, περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν από βομβαρδισμούς και πυρά ελεύθερων σκοπευτών. Οι ελεύθεροι σκοπευτές, κρυμμένοι στους λόφους που περιβάλλουν την πόλη, στόχευαν τυχαίους πολίτες, ακόμη και παιδιά, μετατρέποντας τον τρόμο της καθημερινότητας σε φρικιαστικό «παιχνίδι επιβίωσης».
Οι εισαγγελείς εξετάζουν τώρα πληροφορίες ότι ομάδες Ιταλών και άλλων Ευρωπαίων «τουριστών» πλήρωναν τεράστια ποσά – έως και 100.000 ευρώ – για να συμμετάσχουν στις επιθέσεις, με τη βοήθεια στρατιωτών του Ράντοβαν Κάρατζιτς, ο οποίος έχει καταδικαστεί για γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Η αποκάλυψη και το ξεκίνημα της έρευνας
Η υπόθεση ήρθε ξανά στο φως χάρη στον Ιταλό συγγραφέα Έζιο Γκαβαζένι, ο οποίος κατέθεσε νομική καταγγελία στις αρχές του Μιλάνου. Ο Γκαβαζένι, εμπνευσμένος από το ντοκιμαντέρ «Το Σαφάρι του Σαράγεβο» του Σλοβένου σκηνοθέτη Μιράν Ζουπάνιτς, συγκέντρωσε μαρτυρίες και στοιχεία που δείχνουν ότι πολλοί Ευρωπαίοι πολίτες ταξίδευαν τότε με σκοπό να σκοτώνουν για “διασκέδαση”.
Ο συγγραφέας ανέφερε ότι οι ύποπτοι συναντιόνταν στην Τεργέστη και ταξίδευαν μέσω Βελιγραδίου προς τα πεδία μάχης, συνοδευόμενοι από Σερβοβόσνιους στρατιώτες. «Ήταν μια μορφή τουρισμού του πολέμου, μια αδιαφορία απέναντι στο κακό», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Μνήμες από μια πόλη-σύμβολο του ανθρώπινου πόνου
Η τραγωδία του Σαράγεβο αποτυπώθηκε πιο δυνατά μέσα από ιστορίες όπως εκείνη του Μπόσκο Μπρκιτς και της Αντίρα Ισμίτς, γνωστών ως οι «Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Σαράγεβο», που εκτελέστηκαν από ελεύθερο σκοπευτή το 1993 ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν. Η εικόνα των σωμάτων τους στη γέφυρα έγινε σύμβολο της τυφλής βίας του πολέμου.
Ο κεντρικός δρόμος Μέσα Σελίμοβιτς, γνωστός ως «Sniper Alley», έμεινε στην ιστορία ως μια ζώνη θανάτου, όπου κάθε βήμα μπορούσε να είναι το τελευταίο.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προσλήψεις εκπαιδευτικών – ΟΠΣΥΔ: Τα 6 βήματα για σωστά δικαιολογητικά και φάκελο
Πανελλήνιες 2026: Το έγγραφο «κλειδί» για την είσοδο στα εξεταστικά κέντρα
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
