Γιατί απαγορεύεται να πεθάνεις;
Από τη δεκαετία του 1950, έχει τεθεί σε εφαρμογή ένας ασυνήθιστος κανονισμός: δεν επιτρέπεται να πεθάνεις στο Λόνγκγιαρμπιεν. Αν και ακούγεται παράδοξο, ο λόγος είναι καθαρά πρακτικός. Το υπέδαφος της περιοχής παραμένει μόνιμα παγωμένο (permafrost), γεγονός που καθιστά τη διαδικασία της αποσύνθεσης αδύνατη. Όσα σώματα έχουν θαφτεί στο τοπικό κοιμητήριο παραμένουν σχεδόν ανέπαφα ακόμη και δεκαετίες αργότερα.
Αυτό εγείρει σοβαρά ζητήματα υγιεινής και ασφάλειας, καθώς υπάρχει κίνδυνος «διατήρησης» επικίνδυνων παθογόνων μικροοργανισμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε ανασκαφές, βρέθηκαν δείγματα του ιού της ισπανικής γρίπης του 1918 από ταφές εκείνης της εποχής. Έτσι, όσοι είναι βαριά ασθενείς ή σε τελικό στάδιο ζωής, μεταφέρονται άμεσα στην ενδοχώρα για νοσηλεία ή ταφή.
Και η γέννηση είναι εκτός ορίων
Το Λόνγκγιαρμπιεν δεν διαθέτει ούτε μαιευτήριο. Οι γυναίκες που είναι σε προχωρημένη εγκυμοσύνη υποχρεούνται να ταξιδέψουν στην ηπειρωτική Νορβηγία αρκετές εβδομάδες πριν από τον τοκετό. Αυτό εξασφαλίζει ότι τυχόν επιπλοκές μπορούν να αντιμετωπιστούν με τα κατάλληλα μέσα, αφού οι ιατρικές υποδομές στην πόλη είναι περιορισμένες και δεν μπορούν να υποστηρίξουν γέννες.
Μια πόλη για λίγους, με αυστηρή ισορροπία
Η πόλη φιλοξενεί έναν μικρό, πολυπολιτισμικό πληθυσμό κυρίως επιστήμονες, εργάτες, φοιτητές και προσωπικό υποδομών. Ο πληθυσμός ελέγχεται και δεν αυξάνεται ανεξέλεγκτα, διατηρώντας μια σταθερή λειτουργικότητα που ανταποκρίνεται στις σκληρές συνθήκες διαβίωσης.
Το κέντρο της παγκόσμιας προνοητικότητας
Πέρα όμως από τους παράδοξους κανόνες της, το Λόνγκγιαρμπιεν έχει και μια σημαντική διεθνή αποστολή: εκεί βρίσκεται το Παγκόσμιο Θησαυροφυλάκιο Σπόρων, γνωστό και ως Svalbard Global Seed Vault. Μέσα στο βουνό που δεσπόζει κοντά στην πόλη φυλάσσονται, σε υπόγειες εγκαταστάσεις, δείγματα από χιλιάδες ποικιλίες σπόρων. Στόχος: να διασωθεί η παγκόσμια γεωργική βιοποικιλότητα σε περίπτωση παγκόσμιας κρίσης ή φυσικής καταστροφής.
Ζωή στα άκρα
Το Λόνγκγιαρμπιεν είναι κάτι περισσότερο από μια πόλη στις εσχατιές του κόσμου. Είναι ένα παράδειγμα του πώς η ανθρώπινη παρουσία προσαρμόζεται σε ακραία περιβάλλοντα, βάζοντας την πρακτικότητα πάνω από το συναίσθημα. Σε αυτό το παγωμένο αλλά εξαιρετικά οργανωμένο μέρος, η ζωή προστατεύεται με κάθε τρόπο ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως ο θάνατος πρέπει να συμβεί αλλού.
