Καλλιεργείται σκόπιμα από τις γραφίδες των κάθε λογής εξουσιών και των αντίστοιχων αντιδραστικών αντιλήψεων ότι τα κοινωνικά κινήματα ανήκουν στο παρελθόν και οι δυνάμεις της “ελεύθερης αγοράς” είναι απόλυτα κυρίαρχες.
Πριν αρκετά χρόνια είχε βγει ένα σχετικό βιβλίο που συζητήθηκε πολύ, το βιβλίο “Το τέλος της ιστορίας” του Φουκουγιάμα, που ισχυριζόταν λίγο – πολύ ότι δεν θα έχει νόημα η ιστορία, αφού δεν θα υπάρχει πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση μεταξύ του κλασικού σχήματος της νεωτερικότητας “αριστερά – δεξιά” ούτε και διαμάχες μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού ούτε και συρράξεις μεταξύ Βορρά και Νότου ή και μεταξύ εθνών – κρατών, αφού η παγκοσμιοποίηση και ο νεοφιλελευθερισμός επικρατούν απόλυτα.
Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Η ιστορία διαμορφώνεται κυρίως και πρωτίστως από την ταξική πάλη, από τη διαρκή επέκταση των ανισοτήτων, από τις συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ λαών και εξουσιών, δημοκρατίας και αυταρχισμού, ορθολογισμού / διαφωτισμού και σκοταδισμού. Ναι μεν χάθηκε το πάλαι ποτέ αντίπαλο δέος του καπιταλισμού, ο κομμουνισμός αλλά οι κοινωνίες και η ίδια η ζωή βγάζουν στην επιφάνεια τα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας και οι εργαζόμενοι δεν πρόκειται να αποδεχθούν ένα παρόν και ένα μέλλον που τους περιθωριοποιεί.
Συμβαίνει δε και τούτο. Οι ίδιες γραφίδες θέλοντας να τονίσουν τη βαθιά επιθυμία τους για κοινωνική αδράνεια έναντι των προβλημάτων αυτών, “αναρωτιούνται” δήθεν με αγωνία το “πού είναι οι νέοι” εννοώντας ότι δεν αγωνίζονται, ότι είναι γενιά ηττημένων, ότι το “σύστημα” είναι αποδεκτό ή έστω υποφερτό.
Θέλουν να ξεχνάνε όμως ακόμα την πρόσφατη πραγματικότητα. Ξεχνάνε τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια που έγιναν για την Τραγωδία των Τεμπών, στα οποία η νεολαία έδωσε την πιο αγωνιστική δράση. Μπορεί να είναι “παγιδευμένοι” οι νέοι με τα πολλαπλά και έντονα προβλήματα της ζωής, που δεν τους αφήνουν καν να δημιουργήσουν μια καλή επαγγελματική εξέλιξη και οικογενειακή ζωή – συνθήκη που δεν υπήρξε ποτέ άλλοτε στον τελευταίο μισόν αιώνα -, αλλά η εναντίωσή τους και οι αγώνες τους είναι μπροστά.
Οι μισθοί απαξίωσης της αξιοπρέπειας των εργαζόμενων και της ίδιας της ζωής των, τα πολλαπλά σκάνδαλα της κυβέρνησης της ΝΔ, η λεηλασία του Ταμείου Ανάκαμψης – που μόνο ανάκαμψη δεν έφερε -, η ένταση της φτώχειας και της ακρίβειας, η στεγαστική κρίση κλπ δεν είναι ζητήματα που θα “αφομοιωθούν” από κάποιου είδους παθητικότητας.
Οι αγώνες που έχουν ξεκινήσει στην Γαλλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία θα απλωθούν σε όλη την Ευρώπη. Μια σπίθα αρκεί να γίνει εξέγερση. Στο Παρίσι από τα λύκεια στα προάστιά του ξεκίνησε η αντίσταση και η διαμαρτυρία για την εγκατάλειψη των δημόσιων σχολείων και το Κίνημα έγινε υπόθεση της κοινωνίας. Η κοινωνική κρίση έχει ήδη μετασχηματιστεί σε πολιτική κρίση.
Αν στη Γαλλία και “σύμφωνα με στοιχεία του γαλλικού υπουργείου Παιδείας, το 9,8% των διδακτικών ωρών στα δημόσια σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν πραγματοποιήθηκε κατά το σχολικό έτος 2024-2025, κυρίως επειδή δεν αντικαταστάθηκαν εκπαιδευτικοί που απουσίαζαν”, μήπως πρέπει να δώσει τα ανάλογα στοιχεία και το δικό μας Υπουργείο Παιδείας, για τον αριθμό των χαμένων ωρών διδασκαλίας και για τις επιπτώσεις αυτών στην εκπαίδευση των μαθητών και των μαθητριών;
Αλλά που να βρει χρόνο η ηγεσία του Υπουργείου; Κάθε ημέρα και “πανηγυρισμοί” στις τηλεοράσεις και στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης για το ...καινοτομικό και ...επαναστατικό έργο που παράγει! Ποιο είναι όμως αυτό; Απλά στην προπαγανδιστική μηχανή της κυβέρνησης και στην εικονική πραγματικότητα έχουν στήσει, ένα φάντασμα, για να επισκιάσουν ακόμα πιο πολύ τη μαύρη πραγματικότητα των σχολείων. Είναι δε τόσο κυνική η προπαγάνδα τους, που εμφανίζεται και ο πρωθυπουργός ακόμα και σε μια ανακαίνιση σχολείου – που είναι μια απλή λειτουργική υποχρέωση του Υπουργείου -, για να αναδειχθεί η σπουδαιότητα του … έργου!
Τα θεσμικά κοινωνικά κινήματα, οι συλλογικές εκφράσεις των εργαζόμενων δεν πρόκειται να αποδεχτούν μια οικονομία της αγοράς και της ολιγαρχίας, που δεν τους περιλαμβάνει και τους περιθωριοποιεί ακόμα πιο πολύ. Η βοή του μέλλοντος είναι δική τους…
