Η αρχαία οικονομία σήμαινε τη διαχείριση των οικιακών ή οικογενειακών υποθέσεων, την επιστασία του σπιτιού και, σε ορισμένες χρήσεις, τη φειδώ. Ο οἶκος δεν ήταν απλώς οι τοίχοι ενός σπιτιού· περιλάμβανε ανθρώπους, πόρους, εργασία και ανάγκες που έπρεπε να οργανωθούν.
Σήμερα η οικονομία είναι ταυτόχρονα ο τρόπος με τον οποίο παράγονται και μοιράζονται αγαθά, ένα πεδίο επιστημονικής μελέτης και μια καθημερινή πρακτική: «κάνω οικονομία» στο ρεύμα ή στα χρήματά μου. Οι χρήσεις αυτές συνυπάρχουν στο νεοελληνικό λεξιλόγιο.
Η απόσταση ανάμεσα στον αρχαίο οίκο και στη σημερινή παγκόσμια οικονομία μοιάζει τεράστια. Η βασική ερώτηση, ωστόσο, παραμένει αναγνωρίσιμη: πώς διαχειριζόμαστε όσα έχουμε, για να καλύψουμε όσα χρειαζόμαστε; Οι αριθμοί της οικονομίας αποκτούν νόημα όταν επιστρέφουν στους ανθρώπους: στο τραπέζι μιας οικογένειας, στον χρόνο της εργασίας, στις δυνατότητες ενός νέου ανθρώπου. Έτσι, μια λέξη που γεννήθηκε κοντά στο σπίτι εξακολουθεί, ακόμη και στη μεγαλύτερη κλίμακα, να μας οδηγεί πίσω σε αυτό.
