Σημαντικό δεδικασμένο για τις οφειλές ηλεκτρικής ενέργειας διαμορφώνει η υπ’ αριθμόν 320/2023 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θηβών, η οποία ξεκαθαρίζει το τοπίο γύρω από τον χρόνο και τις προϋποθέσεις παραγραφής των ανεξόφλητων τιμολογίων. Σύμφωνα με τη δικαστική κρίση, οι σχετικές αξιώσεις των εταιρειών προμήθειας υπάγονται στην πενταετή παραγραφή, ενώ ταυτόχρονα συμπαραγράφονται και οι επιβαλλόμενοι τόκοι.
Η διαφορά προέκυψε από σύμβαση επαγγελματικής παροχής ηλεκτρικού ρεύματος που είχε συναφθεί το 2010. Ο προμηθευτής προσέφυγε στη δικαιοσύνη το 2020, διεκδικώντας συνολικό ποσό ύψους 6.679,84 ευρώ για ανεξόφλητες καταναλώσεις της περιόδου 21 Νοεμβρίου 2013 έως 25 Μαΐου 2015.
Το δικαστήριο έκρινε ότι οι απαιτήσεις από την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος συνιστούν περιοδικώς καταβλητέες παροχές που απορρέουν από σύμβαση πώλησης. Ως εκ τούτου, εφαρμόζεται η διάταξη του άρθρου 250 αριθ. 1 του Αστικού Κώδικα, η οποία ορίζει πενταετή χρόνο παραγραφής.
Πώς υπολογίζεται η έναρξη της πενταετίας
Ιδιαίτερη σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο καθορίστηκε η αφετηρία της παραγραφής:
- Έναρξη από το τέλος του έτους: H παραγραφή ξεκινά από τη λήξη του οικονομικού έτους εντός του οποίου γεννήθηκε η αξίωση. Για τις οφειλές του 2013 (ποσού 393,15 ευρώ), ο χρόνος άρχισε να τρέχει την 1η Ιανουαρίου 2014, ενώ για εκείνες του 2014 (ποσού 6.184,67 ευρώ), την 1η Ιανουαρίου 2015.
- Ημερομηνία λήξης κάθε λογαριασμού: Το δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό του προμηθευτή ότι η παραγραφή ξεκινά από την έκδοση του «τελικού» εκκαθαριστικού λογαριασμού τον Απρίλιο του 2015. Κρίθηκε ότι κάθε τιμολόγιο καθίσταται ληξιπρόθεσμο αυτόνομα, μόλις παρέλθει η αναγραφόμενη προθεσμία πληρωμής.
- Εκπρόθεσμη αγωγή: Καθώς η αγωγή κατατέθηκε και επιδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2020, είχε ήδη συμπληρωθεί η απαιτούμενη πενταετία για τα έτη 2013 και 2014.
Η σιωπή στο εξώδικο δεν συνιστά αναγνώριση χρέους
Κομβικό σημείο της απόφασης αποτελεί η απόρριψη του ισχυρισμού περί διακοπής της παραγραφής λόγω εξωδίκου. Ο προμηθευτής ισχυρίστηκε ότι η αποστολή εξώδικης όχλησης το 2019 διέκοψε την παραγραφή, προβάλλοντας το επιχειρήματα ότι ο καταναλωτής δεν εναντιώθηκε.
Το δικαστήριο έκρινε κατηγορηματικά ότι η απλή σιωπή του οφειλέτη δεν συνιστά αναγνώριση της οφειλής και, κατά συνέπεια, δεν διακόπτει τη διαδικασία της παραγραφής.
Τέλος, η απόφαση ασχολήθηκε και με το υπόλοιπο ποσό των 102,02 ευρώ, το οποίο αφορούσε τόκους υπερημερίας. Επικαλούμενο το άρθρο 274 του Αστικού Κώδικα, το δικαστήριο σημείωσε ότι όταν παραγράφεται η κύρια οφειλή (το κεφάλαιο), συμπαραγράφονται υποχρεωτικά και όλες οι παρεπόμενες αξιώσεις, όπως οι τόκοι, ακόμη κι αν για αυτούς δεν έχει συμπληρωθεί αυτοτελώς ο χρόνος παραγραφής.
Κατόπιν αυτών, η αγωγή του προμηθευτή απορρίφθηκε στο σύνολό της ως ουσία αβάσιμη, καθώς έγινε δεκτή η ανατρεπτική ένσταση παραγραφής που προέβαλε η πλευρά του καταναλωτή.
