Πάντα μου άρεσε να περπατώ σε άγνωστα μέρη και ένιωθα ευχαρίστηση, που ανακάλυπτα καινούργιους τόπους. Το θεωρούσα μια πράξη κατάκτησης. Και στη συνέχεια, έχοντας ως αφετηρία τις γνώριμες όψεις των τοπίων επεξέτεινα όλο και πιο πολύ τη δράση μου.
Ένιωθα ότι ήμουν μια μορφή δημιουργού. Αυτά συνέβαιναν στους λόφους είτε του δικού μου χωριού είτε σε εκείνους ενός γειτονικού χωριού στο οποίο πηγαίναμε τα καλοκαίρια - όχι για διακοπές, δεν υπήρχε αυτή η έννοια τότε στους αγρότες, παρά μόνο στους μαθητές και αφορούσε το σχολείο και μόνο, αλλά για δουλειές.
Με το τέλος της εργασιακής μου σχέσης και ευρισκόμενος σταθερά στην Αθήνα σχεδόν σε όλη μου τη ζωή και έχοντας μια φοβερά συναισθηματική σχέση με το κέντρο της πρωτεύουσάς μας ξαναβρήκα την παλιά μου δραστηριότητα - όμως τώρα σε άλλη εκδοχή. Δεν αναζητούσα κρυφές γωνιές και ξέφωτα σε δάση, αλλά περπατούσα σε όλο και πιο άγνωστους δρόμους από τους τόσους και τόσους που υπάρχουν και ποτέ δεν τους περνάμε.
Μπαίνω σε σοκάκια, αναζητώ σπάνιες, παλιές εικόνες, διαβάζω πινακίδες, στοχάζομαι για τις πάλαι ποτέ γειτονιές. Μελετώ τα πρόσωπα των ανθρώπων και αφήνω τη σκέψη μου ελεύθερη να φανταστεί ό,τι αυτή νομίζει για τη ζωή των πιο χαρακτηριστικών μορφών που συναντώ.
Όταν βρίσκω ευκαιρία, μπαίνω σε μαγαζιά που έχουν χρόνους και χρόνους στην πλάτη τους και ρωτώ το κλασικό "από πότε έχετε το μαγαζί σας" και δεν θέλει και πολύ - πολύ ο συζητητής μου να μου κάνει και μια μικρή αφήγηση. "Κάνεις καμιά έρευνα, είσαι δημοσιογράφος"; μου λένε κάποιες φορές. Και όταν τους εκφράζω απλά το προσωπικό μου ενδιαφέρον και την πρόθεσή μου να γράψω καθετί που εκτιμώ ότι αξίζει μνείας, τότε η κουβέντα γίνεται πιο φιλική, πιο δημιουργική.
Με γοητεύει η φοβερή ποικιλομορφία, πολιτιστική και κοινωνική, των ανθρώπων και των τμημάτων της Αθήνας. Αντιθέσεις όχι μόνο συμπεριφορών μα και εποχών. Ναι, υπάρχουν πολλές εποχές στην πρωτεύουσα.
Άλλη εποχή είναι στα μέρη που πλεονάζουν οι τουρίστες γύρω από την Ακρόπολη και το Σύνταγμα, άλλη στους στενούς δρόμους του Ψυρρή, άλλη στις μικρές πλατείες στον Κεραμεικό, άλλη στις γειτονιές στον Άγιο Παύλο. Αν θες να δεις τους πιο καλοντυμένους κατοίκους, με αεράτο περπάτημα και στυλ, αρκεί να καθίσεις για λίγο στη συμβολή της Πανεπιστημίου με την Βουκουρεστίου. Αν θες να δεις και να μελετήσεις μεροκαματιάρηδες και μικροεπαγγελματίες, πας προς το Θησείο στα πιο ολιγοπερπατημένα μέρη.
Και σου συμβαίνει το εξής. Αλλιώς περπατάς στην Πανεπιστημίου με την "τριλογία" των πανέμορφων κτηρίων (Ακαδημίας, Προπυλαίων, Εθνικής Βιβλιοθήκης), στην Αρεοπαγίτου και στον Διόνυσο και αλλιώς στην Πλάκα ή στα Εξάρχεια. Παράλληλα, συνεξετάζεις τις αλλαγές που έχουν γίνει σε διάφορα μέρη - που μέσα σε ένα διάστημα πάνω από μισόν αιώνα που ζω στην Αθήνα είναι πολλές - και πιάνεις τον εαυτό σου να αναζητά σταθερά σημεία της δεκαετίας του 1970.
Έχουν εδώ και χρόνια πολλά χαθεί οι φοιτητές από το κέντρο της Αθήνας, που πλημμύριζαν την Σόλωνος, την Ακαδημίας, την Ιπποκράτους και γινόταν χαμός γύρω από την Πανεπιστημιακή Λέσχη και από τα σινεμά της Σταδίου και της Ακαδημίας. Περνάω από βιβλιοπωλεία και στέκια που αντέχουν στην επέλαση των καιρών.
Τροφοδοτώντας την ματαιοδοξία μου προσπαθώ να κάνω - έστω κακέκτυπα και ανορθόγραφα - αυτό που έκανε ο Τσάρλς Ντίκενς, στο Λονδίνο της "ανθοφορίας" της πρώτης Βιομηχανικής Επανάστασης και της αίγλης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας αφενός και της μεγάλης φτώχειας σε μια αστικοποίηση πρωτοφανούς μιζέριας εκατομμυρίων ανθρώπων της περιθωριοποίησης - "μιας λουστραρισμένης κοινωνίας που ανεχόταν τη δημόσια βαρβαρότητα των παραμελημένων παιδιών της στους δρόμους της ίδιας της πρωτεύουσας, και ήταν υπερήφανη για τη δύναμή της σε θάλασσα και ξηρά, αλλά δεν χρησιμοποίησε ποτέ της αυτή τη δύναμη για να τα μαζέψει και να τα σώσει".
Να τείνω στη μορφή έστω ενός απλοϊκού flaneur, ενός Αθηνο-περπατητή και Αθηνο-αφηγητή. Όσο περπατάς, πιο πολύ παρατηρείς και ακόμα πιο πολύ στοχάζεσαι...
