Έντονες αντιδράσεις προκάλεσε η ανάρτηση της Αφροδίτης Μάνου, στην οποία ανέφερε ότι δεν γνώριζε τον Γιώργο Μαζωνάκη, σχολιάζοντας παράλληλα πως ο τρόπος με τον οποίο τον αποχαιρέτησε πλήθος κόσμου είναι «το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των ονείρων μιας γενιάς καλλιτεχνών, που αλλιώς τα φανταστήκαμε».
Η τοποθέτηση προκάλεσε αντιδράσεις, με τον Σωτήρη Τσαφούλια να απαντά πως το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος γνώριζε προσωπικά τον τραγουδιστή ή το έργο του, αλλά το δικαίωμα να αξιολογεί τη συγκίνηση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.
«Η αγάπη του κόσμου δεν μπαίνει σε εξετάσεις αισθητικής»
«Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν γνωρίζατε τον άνθρωπο ούτε τη δουλειά του. Το πρόβλημα είναι ότι ενώ ΔΕΝ τα γνωρίζετε, σπεύσατε να κρίνετε τη συγκίνηση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, που τα γνωρίζουν», σημείωσε ο σκηνοθέτης.
Στη συνέχεια υπογράμμισε πως «η αγάπη του κόσμου δεν μπαίνει σε εξετάσεις αισθητικής. Δεν χρειάζεται την έγκριση κανενός για να είναι αληθινή. Το να χαρακτηρίζεις το πένθος ενός λαού ως «το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των ονείρων μιας γενιάς καλλιτεχνών» δεν λέει τίποτα για τον άνθρωπο που έφυγε.
Λέει όμως πολλά για την αδυναμία σας να δεχτείτε ότι η τέχνη δεν ανήκει σε μια ελίτ, αλλά στον κόσμο που τη ζει».
Ο Σωτήρης Τσαφούλιας υποστήριξε ακόμη ότι το πλήθος δεν αποχαιρέτησε απλώς ένα μουσικό είδος, «ο κόσμος δεν έκανε προσκύνημα σε ένα μουσικό είδος. Αποχαιρέτησε έναν άνθρωπο που τον συντρόφευσε στις χαρές, στους χωρισμούς, στις παρέες και στις μοναξιές του και που ποτέ δεν προσπάθησε να διχάσει ή να κατατάξει κανέναν». Κατά τον ίδιο, η δημόσια έκφραση πένθους για έναν καλλιτέχνη δεν μειώνει την αξία άλλων δημιουργών ούτε αποτελεί αντιπαράθεση αισθητικών ή μουσικών προτιμήσεων.
Κλείνοντας, ο σκηνοθέτης ανέφερε πως «αυτό δεν μειώνει κανέναν άλλο καλλιτέχνη. Το να προσπαθείς όμως να μειώσεις το πένθος των άλλων, μόνο και μόνο επειδή δεν συμβαδίζει με τα δικά σου γούστα, δεν είναι πολιτισμός. Είναι αλαζονεία και για μια καλλιτέχνιδα σαν εσάς που δηλώνει τραγουδοποιός φιλοσοφούσα μετ’ ευτελείας εν Αθήναις, το σχόλιο είναι αν όχι άστοχο, τουλάχιστον λυπηρό».
