Υπάρχει κάτι βαθιά αντιφατικό σε μια κοινωνία που υμνεί τη ζωή, αλλά δυσκολεύεται να αποδεχτεί τα σημάδια της. Θέλουμε να ζήσουμε περισσότερο, αλλά δεν θέλουμε να φαινόμαστε μεγαλύτεροι. Επιθυμούμε τον χρόνο, αρκεί να μην αφήνει επάνω μας τα ίχνη του. Κάπως έτσι, το γήρας παύει να αντιμετωπίζεται ως φυσική συνέχεια της ύπαρξης και μετατρέπεται σε ανεπιθύμητη κατάσταση, σχεδόν σε προσωπική αποτυχία. Η ρυτίδα δεν είναι πια απλώς ένα σημάδι ηλικίας· γίνεται κάτι που πρέπει να εξαφανιστεί. Τα γκρίζα μαλλιά πρέπει να κρυφτούν, το σώμα να αντισταθεί, το πρόσωπο να αρνηθεί ότι πέρασε χρόνος.
Όμως κάθε κοινωνία που κατασκευάζει έναν φόβο δημιουργεί ταυτόχρονα και εκείνους που θα τον εμπορευτούν. Όταν ο άνθρωπος πειστεί ότι το να μεγαλώνει σημαίνει ότι χάνει την ομορφιά, τη θέση του στο βλέμμα και στην εκτίμηση των άλλων, τη δύναμη ή ακόμη και την κοινωνική του αξία, γίνεται ευάλωτος σε κάθε υπόσχεση που του προσφέρει μια μικρή παράταση της νεότητας. Και τότε δεν αγοράζει απλώς μια κρέμα, μια θεραπεία ή μια αισθητική επέμβαση. Αγοράζει κάτι πολύ πιο βαθύ: την ελπίδα ότι μπορεί να διαπραγματευτεί με τον χρόνο.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η οδυνηρή υπαρξιακή ειρωνεία. Η νεότητα, από φυσική περίοδος της ζωής, μετατρέπεται σε προϊόν· και το γήρας, από φυσική εξέλιξη, σε «πρόβλημα» που χρειάζεται θεραπεία. Όσο πιο έντονα φοβόμαστε τη φθορά, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η αγορά που υπόσχεται να την εξαφανίσει. Δεν είναι λοιπόν μόνο το σώμα που βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της συναλλαγής· είναι η ανθρώπινη ανασφάλεια. Το εμπόρευμα είναι η νεότητα, αλλά η αξία που της αποδίδουμε γεννιέται από τη δυσκολία μας να συμφιλιωθούμε με ό,τι ο χρόνος παίρνει μαζί του.
Και όταν αυτή η αγωνία βαθαίνει, ο άνθρωπος μπορεί, στην προσπάθειά του να την κατευνάσει, να εμπιστευτεί αμφίβολες μεθόδους, να παρασυρθεί από υπερβολικές υποσχέσεις, ακόμη και να προβεί σε επιλογές που ενδέχεται να θέσουν σε κίνδυνο την υγεία του. Το παράδοξο τότε αγγίζει τα όρια του τραγικού: στην προσπάθειά του να μην φαίνεται ότι πλησιάζει προς το τέλος της ζωής, μπορεί να διακινδυνεύσει την ίδια του τη ζωή.
Ίσως, όμως, το ουσιαστικότερο πρόβλημα να μη βρίσκεται σε αυτούς που πουλούν τις υποσχέσεις, αλλά σε μια κουλτούρα που έχει ήδη προετοιμάσει τον άνθρωπο να τις αγοράσει. Γιατί οι έμποροι της αιώνιας νεότητας μπορούν να ευδοκιμήσουν μόνο εκεί όπου το γήρας έχει πρώτα παρουσιαστεί ως κάτι που ο άνθρωπος οφείλει να αποτρέψει και όχι να αποδεχτεί. Αν το ώριμο σώμα θεωρούνταν εξίσου όμορφο και αξιοπρεπές με το νεανικό, αν η ηλικία δεν ταυτιζόταν με την παρακμή, η υπόσχεση της «επιστροφής» στη νεότητα θα έχανε μεγάλο μέρος της εξουσίας της.
Υπάρχει, άλλωστε, μια αλήθεια που η λατρεία της νεότητας συχνά μας κάνει να ξεχνούμε: το να γερνάς είναι προνόμιο των ζωντανών. Η ηλικία δεν είναι το αντίθετο της ζωής· είναι μαρτυρία ύπαρξης και βιωμένου χρόνου. Κάθε χρόνος που αφήνει το σημάδι του πάνω μας είναι χρόνος που μας δόθηκε. Γι’ αυτό ίσως η αληθινή σοφία του ανθρώπου δεν βρίσκεται στην προσπάθεια να νικήσει τον χρόνο - κανείς δεν το κατάφερε ποτέ - αλλά στην αποδοχή ότι ο ίδιος υπάρχει μέσα σε αυτόν. Γιατί όταν συμφιλιωθούμε με το δικαίωμά μας να μεγαλώνουμε, θα γίνουμε και λιγότερο ευάλωτοι σε εκείνους πουμας πουλούν την ψευδαίσθηση ότι για να συνεχίσουμε να αξίζουμε, πρέπει να παραμείνουμε για πάντα νέοι.
