Τι το ‘θελαμε που πήγαμε νωρίς στο χωριό μας φέτος, σχεδόν από τις αρχές του Ιουλίου και όχι τον Αύγουστο όπως συνήθως; Τις προηγούμενες χρονιές που κατεβαίναμε τον βασικό μήνα των διακοπών συναντούσαμε κάποιους κατοίκους – Αθηναίους φυσικά που επέστρεφαν και αυτοί στο όμορφο χωριουδάκι μας.
Φέτος η εικόνα ήταν εικόνα ανατροπής. Έρημοι δρόμοι, μόνο 3-4 σπίτια είχαν παρέα – τα άλλα σιωπηλά, συνήθισαν με τους καιρούς. Φτάσαμε στο σπιτικό μας χωρίς να δούμε κανέναν. Τα γνωστά σκυλιά με επικεφαλής τον Ρόκι αρχικά μας απόδιωχναν, μα σαν κατάλαβαν ότι θα μείνουμε εδώ, μας αποδέχτηκαν. Άλλωστε, πάντα υπολογίζουν στους ξένους ότι κάτι θα τα φιλεύουν…
Πώς άλλαξαν οι καιροί… Παλιά σαν ήμασταν μικροί ντρεπόμασταν να κυκλοφορήσουμε στους δρόμους και στις μικρές πλατείες από τον πολύ κόσμο. Και τώρα; Περπατάς και ακούς τα βήματά σου. Η σιωπή έχει τον λόγο, μα πρέπει να μπορείς να ψυχανεμίζεσαι, για να ακούς τις φωνές του παρελθόντος.
Λατρεμένα τα πιο μικρά σπιτάκια που σηκώνουν τόσο βάρος των χρόνων, και πιο πολύ το γειτονικό μας του κυρ – Χρίστου η χαμοκέλα με το γύφτικο κεραμίδι, με την μικρή πορτούλα και με τα μια σταλιά παραθυράκια του. Κλειστά τα πάντα, μα ο ένας τοίχος που ήταν κολλημένος με το ριγμένο πια γειτονικό του σπίτι έχει αρχίσει να χάσκει και ποιος ξέρει αν θα βγάλει πέρα τον επόμενο χειμώνα. Και να η μια φωτογραφία μετά την άλλη για να φυλάξουμε την εικόνα του, να καταλαγιάσουμε την ανυπαρξία μέσα στον ψηφιόκοσμο.
Μα και το άλλο γειτονικό σπιτικό – γιαπί αυτό ξέμεινε σαν έμαθαν οι άνθρωποί του ότι έρχεται το φράγμα και η λίμνη θα γεμίσει όλα τα ποτιστικά χωράφια μας και θα μας διώξουν από το χωριό μας, γιατί θα είναι επικίνδυνο – είναι πολιορκημένο από τις ακακίες και τις συκιές, το έχουν γεμίσει μέσα και απ’ έξω, είναι πιο ψηλά από το κτίριο και ας είναι διώροφο.
Πας στην πλατεία και εκεί σιωπή. Η σημαία καινούργια σα να μην έχει συμβεί τίποτα, που και που κάτι ψιθυρίζει με το απαλό αεράκι. Το Ηρώο έχει τα περισσότερα μυστικά να πει. Δεν είναι μόνο τα ονόματα των πεσόντων στον πόλεμο μα και όσα συνέβησαν εκεί γύρω του αυτό τα ξέρει. Πώς μπορείς άραγε να τα μάθεις;
Τα καφενεία θεόκλειστα – εδώ και πολλά χρόνια έχουν δώσει τέλος στην μικρή ιστορία τους. Που να ξέραμε… Όταν έκλεισε το σχολείο, είπαμε πάει, έρχεται το τέλος μας. Που να φανταστούμε ότι δεν θα υπήρχαν ούτε καφενεία. Μπορεί να υπάρξει χωριό χωρίς το αποκούμπι του;
Το Δημοτικό βυθισμένο όλο και πιο πολύ στο παρελθόν, οι τοίχοι του όλο και πιο μαύροι, τα φυτά το έχουν περικυκλώσει. Ο φοίνικας έγινε πανύψηλος – λίγο πάνω από το μπόι μας ήταν, απ’ εκεί παίρναμε “φωτιά” στην αμπάριζα και στο κυνηγητό και τώρα πήγε τα φύλλα του στον ουρανό.
Η εκκλησία αγέρωχη. Εκεί μόνο γίνονται πλέον οι συνάξεις, εκεί στον Δεκαπενταύγουστο θα κοιτάς ποιοι μπαίνουν μέσα και θα ψιθυρίζεις το όνομά τους, θα μαντεύεις τα εγγόνια τους και τα παιδιά τους, θα ζυγιάζεις ποιοι είναι μεγαλύτεροί σου και ποιοι μικρότεροί σου και θα πηγαίνει η πάντα ανήσυχη και αναρχική σκέψη σου στα σημάδια του χρόνου που έχουν στο πρόσωπό τους, στο περπάτημά τους, για να κάνεις συγκρίσεις με τα δικά σου σημάδια και να φροντίζεις να κολακεύεις τον εαυτό σου ανεξάρτητα αν έχει δίκιο ή όχι.
Ναι, πρώτα κάνεις μια μικρή βόλτα και μετά ξεφορτώνεις τα πράγματα από το αυτοκίνητο. Προσμονής πρόσταγμα. Θες να δεις τι άλλαξε από την τελευταία φορά – μα πιο πολύ θες να επιβεβαιώσεις τις μνήμες σου, να ζωηρέψουν οι νοσταλγίες σου, να νιώσεις πιο νέος σαν στο παρελθόν πάει η σκέψη σου και ο στοχασμός σου. Ποιος δεν ζει με τις φαντασιώσεις του και με τις θύμησές του;
