Η λέξη «οικοσκευή» σημαίνει το σύνολο των κινητών πραγμάτων, των επίπλων, των σκευών και γενικότερα του εξοπλισμού ενός σπιτιού. Λέμε, για παράδειγμα, «η φωτιά κατέστρεψε την οικοσκευή», «η οικοσκευή μεταφέρθηκε σε νέο σπίτι» ή «η αποζημίωση καλύπτει και ζημιές στην οικοσκευή».
Γιατί όμως δεν λέμε «οικοσυσκευή»; Επειδή η λέξη δεν σχηματίστηκε από το νεοελληνικό ουσιαστικό «συσκευή», αλλά συνδέεται με το «σκευή», που σημαίνει εξοπλισμό, σκεύη και αντικείμενα. Το πρώτο συνθετικό είναι το «οικο-», από τον «οίκο», και έτσι προκύπτει η λέξη οικοσκευή, δηλαδή κυριολεκτικά η «σκευή του οίκου», ο εξοπλισμός του σπιτιού.
Η σύγχυση είναι απολύτως κατανοητή, καθώς η λέξη «συσκευή» είναι πολύ συχνότερη στη σημερινή καθημερινή γλώσσα. Μιλάμε για ηλεκτρικές συσκευές, ηλεκτρονικές συσκευές, οικιακές συσκευές και έτσι το αυτί μας εύκολα οδηγείται στον τύπο «οικοσυσκευή». Γλωσσικά, όμως, αυτή η αναλογία είναι παραπλανητική.
Χρήσιμο είναι να θυμόμαστε τη διαφορά: άλλο η οικιακή συσκευή και άλλο η οικοσκευή. Ένα ψυγείο είναι μία οικιακή συσκευή. Η οικοσκευή, αντίθετα, περιλαμβάνει συνολικά τα αντικείμενα και τον εξοπλισμό μιας κατοικίας: έπιπλα, σκεύη, ηλεκτρικές συσκευές και άλλα κινητά αντικείμενα.
Επομένως, όταν θέλουμε να αναφερθούμε στο σύνολο του εξοπλισμού ενός σπιτιού, η σωστή λέξη είναι μία: οικοσκευή. Η «οικοσυσκευή» μπορεί να ακούγεται σε καθημερινές συζητήσεις, όμως δεν είναι ο καθιερωμένος τύπος της κοινής νεοελληνικής.
Μερικές φορές, μάλιστα, οι λέξεις που μας φαίνονται πιο «λογικές» με βάση τη σύγχρονη χρήση δεν είναι και οι σωστές. Η γλώσσα κουβαλά τη δική της ιστορία — και στην περίπτωση αυτή η ιστορία οδηγεί ξεκάθαρα στην οικοσκευή.
