Η υπερβολική εφίδρωση δεν είναι πάντα αποτέλεσμα ζέστης, άγχους ή έντονης σωματικής δραστηριότητας. Για ορισμένους ανθρώπους, ο ιδρώτας αποτελεί ένα καθημερινό πρόβλημα που μπορεί να εμφανίζεται ακόμη και όταν το σώμα δεν χρειάζεται να αποβάλει θερμότητα.
Η κατάσταση αυτή είναι γνωστή ως πρωτοπαθής υπεριδρωσία και φαίνεται πως μπορεί να έχει πολύ πιο σύνθετη προέλευση απ' ό,τι πίστευαν μέχρι σήμερα. Νέα έρευνα δείχνει ότι ο ρόλος των νεύρων που ελέγχουν τους ιδρωτοποιούς αδένες μπορεί να είναι καθοριστικός.
Οι επιστήμονες εντόπισαν, μάλιστα, έναν συγκεκριμένο γενετικό παράγοντα που φαίνεται να συνδέεται με την υπερβολική δραστηριότητα αυτών των νευρικών οδών.
Το γονίδιο που βρίσκεται στο επίκεντρο
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Science Advances, εστίασαν στο SCN10A, ένα γονίδιο που σχετίζεται με τη λειτουργία των νευρικών κυττάρων.
Σπάνιες παραλλαγές του γονιδίου φαίνεται να επηρεάζουν τη λειτουργία του διαύλου νατρίου NaV1.8, προκαλώντας αυξημένη δραστηριότητα στα νεύρα που συμμετέχουν στον έλεγχο της εφίδρωσης.
Η πρωτοπαθής υπεριδρωσία εκτιμάται ότι επηρεάζει περίπου 2% έως 5% του πληθυσμού. Ο ιδρώτας μπορεί να είναι ιδιαίτερα έντονος σε περιοχές όπως οι παλάμες, τα πέλματα, οι μασχάλες και το πρόσωπο, ακόμη και όταν δεν υπάρχει προφανής ανάγκη θερμορρύθμισης.
Οι ερευνητές μελέτησαν οικογένειες στις οποίες υπήρχε ιστορικό υπεριδρωσίας και διαπίστωσαν ότι σχεδόν 1 στις 5 παρουσίαζε μεταλλάξεις στο συγκεκριμένο γονίδιο.
Στη συνέχεια, πραγματοποίησαν δοκιμές σε ποντίκια που έφεραν την αντίστοιχη μετάλλαξη. Όταν χορηγήθηκαν φάρμακα που μπλοκάρουν τους διαύλους νατρίου, παρατηρήθηκε μείωση της εφίδρωσης.
Το εύρημα θεωρείται σημαντικό, καθώς δείχνει ότι η υπεριδρωσία μπορεί να συνδέεται όχι μόνο με τους ιδρωτοποιούς αδένες, αλλά και με τον τρόπο με τον οποίο τα νεύρα τους δίνουν εντολή να λειτουργήσουν.
Νέες δυνατότητες για τη θεραπεία
Η ανακάλυψη μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετική προσέγγιση της υπεριδρωσίας. Αντί οι θεραπείες να στοχεύουν αποκλειστικά στους ιδρωτοποιούς αδένες, θα μπορούσαν στο μέλλον να επικεντρώνονται και στις νευρικές οδούς που προκαλούν την υπερβολική εφίδρωση.
Όπως εξηγεί ο επικεφαλής της μελέτης, Dr. Malcolm Brock, η πιθανή νευρολογική προέλευση της πάθησης μπορεί να εξηγεί γιατί ορισμένοι ασθενείς δεν ανταποκρίνονται ικανοποιητικά στις υπάρχουσες θεραπείες.
Η συγκεκριμένη ανακάλυψη δεν σημαίνει ότι υπάρχει ήδη μια νέα θεραπεία διαθέσιμη για τους ασθενείς. Δείχνει, όμως, έναν διαφορετικό δρόμο για την έρευνα και δημιουργεί την προοπτική για πιο εξατομικευμένες θεραπείες στο μέλλον, ανάλογα με τη γενετική αιτία της υπεριδρωσίας.
