Μπορείς να εκπλήσσεσαι όταν μπαίνεις σε έναν μεγαλόπρεπο, βαρυστολισμένο ναό, να τον θαυμάζεις σαν τουριστικό αξιοθέατο. Μπορείς να νιώθεις μια ξεχωριστή συγκίνηση και ομορφιά όταν μπαίνεις στην εκκλησία του χωριού σου, που έχεις πλούσια βιώματα. Μπορείς να απορείς όταν έρχεσαι σε έναν ιερό ναό άλλης θρησκείας και να ρουφάς κάθε διαφορετικότητα από τα δικά σου στερεότυπα.
Αλλά ποτέ δεν θα νιώσεις την έκσταση που θα σε πλημμυρίσει, όταν βρεθείς σε ένα ερημικό εξωκλήσι. Πριν ακόμα μπεις μέσα, η απλή και άγρια ομορφιά του τοπίου θα σου προαναγγείλει αυτό που έχεις ήδη μέσα στην ψυχή σου, την ταπεινότητα – και καθετί τριγύρω θα σου έχει ψιθυρίσει το τι θα συναντήσεις.
Εκεί βλέπεις την αυθεντική ιερότητα του χώρου, την αγνότητα στο μεταφυσικό δέος, που δεν προέρχονται από μια σκιά φόβου και υποταγής αλλά έρχονται αβίαστα από τη ζεστασιά, από την αγαλλίαση της ανθρώπινης ψυχής. Εκεί το συναίσθημα θέλει να φτερουγήσει, αφού πρώτα σκύψει και κατανοήσει αυτή τη γήινη, την ανθρώπινη πλευρά του θρησκευτικού φαινομένου.
Ακόμα και ένας μη ένας χριστιανός, ένας αγνωστικιστής, ένας άθεος βιώνει διαφορετικά το μήνυμα της ιερότητας, τον αγγίζει και τον ανυψώνει η όλη πρόσληψη της απεριττότητας. Διαμορφώνεται μια πολύ ισχυρή προσωπική σχέση σου χωρίς τους τόσους και τόσους διαμεσολαβητές από μεγαλόπρεπους ναούς, μητροπολίτες, αρχιμανδρίτες, παπάδες, πολυτέλειες, εξουσίες…
Είναι η ερημιά, είναι η μοναξιά, είναι η σιωπή, είναι μόνο οι ήχοι και τα καλέσματα της φύσης, του αέρα η μικρή πνοή, του ανέμου το ξεροβόρι, της ακρογιαλιάς οι ψιθυρισμοί και οι άγριοι κυματισμοί, είναι ο ήλιος που ξεραίνει τα πάντα, οι βροχές και οι καταιγίδες που μαστιγώνουν καθετί. Είναι οι μορφές των βράχων, των κορυφών, των μικρών παραλιών, των λιγοστών δέντρων, των ξερόχορτων, των φτωχικών αγριολούλουδων .
Είναι οι καρτερικές προσμονές του από το μοναχικό εκκλησάκι, να διαβεί το κατώφλι του ένας διαβάτης, να τον ξεκουράσει, να πάρει ανάσες, να χαρεί τη σκιά του και το αγνάντεμα του τόπου του, τον μακρινό ορίζοντα και το μοναδικό ηλιοβασίλεμα.
Να τον κάνει να νιώσει την απλότητα μα και το μεγαλείο της ζωής. Να απαλλαγεί από τις τόσες και τόσες επιθυμίες του. Να νιώσει τον εαυτό του χωρίς πάθη και αλλότριες ευτυχίες. Να ηρεμήσει αφήνοντας τις αισθήσεις του να προσλάβουν ό,τι αυτές θέλουν χωρίς τη φορτωμένη με όνειρα πλούτου δική του θέληση. Να απαλλαγεί για λίγες στιγμές από έγνοιες και σκοτούρες, από άμετρες φιλοδοξίες και μεγαλοσχεδιασμούς, να βρει τον εσωτερικό του κόσμο, να αναζητήσει την ψυχή της ζωής, της δικής του ζωής.
Είναι απαλλαγμένο από υλικά αγαθά – δεν ξέρει τι είναι. Δεν θέλει αφιερώματα και χρυσαφικά, τάματα και μεγαλοστομίες. Όλη η ύπαρξή του μαζί με τους συμβολισμούς του είναι ζυμωμένα με την ολιγάρκεια και την εγκράτεια. Φτωχικά και κάτισχνα και τα κεριά του. Δεν σε καλεί αναγκαστικά να ανάψεις κερί, δεν σε κοιτάνε μάτια κακίας και βουλιμίας εμπόρων της εκκλησίας. Μόνο αν θα φωτίσει την καρδιά σου, θέλει το άναμμα της μικρής φλόγας. Είναι συνδεδεμένο μόνο με την ουσία της λατρείας, που έχει ως μοναδικό σύμπαν την αγάπη.
Σου ζητά να καθίσεις για λίγο στα πέτρινα στασίδια του. Όχι, να μη σκεφτείς αγίους και παραδείσους. Να στοχαστείς για τον εαυτό σου, για τη ζωή σου, για την αγάπη που δίνεις στους ανθρώπους. Μη βιαστείς να φύγεις. Κάθισε για λίγο στο πεζούλι του απέξω ή σε μια πέτρα παρακείμενη. Αγνάντεψε τον τόπο. Άφησε το βλέμμα σου ελεύθερο. Δες πως ο τόπος όλος έχει αγκαλιάσει το ερημοκκλήσι, πώς “εμπνέεται”απ’ αυτό.
Και σαν φύγεις κράτα τη Μορφή του. Όχι με φωτογραφίες – δεν είναι αξιοθέατο – αλλά με τη μνήμη σου, με τη μνήμη του συναισθήματός σου. Βάστα σα φυλαχτό της ψυχής σου ό,τι ένιωσες από τη συνάντησή σου με την ταπεινότητα. Αλλιώς δεν έχει νόημα η επίσκεψή σου. Δεν υπήρξε το προσκύνημά σου.
