Σοβαρούς τριγμούς στο κυβερνητικό αφήγημα περί σταθερότητας και οικονομικής ανάπτυξης προκαλούν τα συμπεράσματα πανελλαδικής έρευνας, τα οποία αναδεικνύουν ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα στις επίσημες διακηρύξεις για την «Ελλάδα 2.0» και τις πραγματικές συνθήκες διαβίωσης της νέας γενιάς. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η «Παρέμβαση Νέων 2026», οι πολίτες ηλικίας 17 έως 30 ετών εμφανίζονται εγκλωβισμένοι σε ένα περιβάλλον έντονης εργασιακής και κοινωνικής πίεσης, με την πλειονότητά τους να μην διακρίνει βιώσιμες προοπτικές εντός των συνόρων.
Η καθημερινότητα για τη συντριπτική πλειονότητα των νέων μεταφράζεται σε μια διαρκή κατάσταση εργασιακής και ψυχολογικής εξάντλησης, καθώς το 80% δηλώνει ότι βιώνει σύνδρομο burnout, με το 41% να υπογραμμίζει ότι η συναισθηματική αυτή φθορά είναι συνεχής. Παράλληλα, οι θεσμοί της χώρας δέχονται ισχυρό πλήγμα αξιοπιστίας, καθώς το 34% των ερωτηθέντων επισημαίνει ότι η επαγγελματική ανέλιξη συνδέεται άμεσα με τις προσωπικές γνωριμίες και την ευνοιοκρατία, γεγονός που υποδηλώνει την απουσία ενός αξιοκρατικού πλαισίου.
Η αδυναμία των κυβερνητικών παρεμβάσεων να αναχαιτίσουν το κύμα των ανατιμήσεων και τη στεγαστική κρίση αντανακλάται ανάγλυφα στις απαντήσεις των συμμετεχόντων, οι οποίοι νιώθουν ότι στερούνται βασικών εφοδίων για μια αυτόνομη πορεία:
- Το 30% των ερωτηθέντων προσδιορίζει ως το μεγαλύτερο εμπόδιο τη διάχυτη ακρίβεια.
- Το 25% εστιάζει στο στεγαστικό ζήτημα και το δυσβάσταχτο κόστος των ενοικίων.
- Το 22% αναδεικνύει τις χαμηλές αμοιβές ως τροχοπέδη για την επιβίωσή του.
Η έλλειψη αποτελεσματικών μέτρων για την ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος και τη ρύθμιση της αγοράς ακινήτων φαίνεται να λειτουργεί ως μοχλός πίεσης που ωθεί το παραγωγικότερο κομμάτι της κοινωνίας προς την έξοδο από τη χώρα.
Τα ευρήματα της έρευνας συνθέτουν ένα σκληρό κατηγορητήριο για το μέλλον της χώρας, με το 60% του νεανικού πληθυσμού να μην θεωρεί την Ελλάδα ένα ασφαλές και σταθερό περιβάλλον για το μέλλον του. Μάλιστα, το 28% απαντά κατηγορηματικά ότι δεν βλέπει καμία προοπτική στον τόπο του, ενώ το 46% διαπιστώνει με πίκρα ότι διαθέτει σαφώς λιγότερες ευκαιρίες σε σύγκριση με τη γενιά των γονιών του.
Η γενικευμένη απογοήτευση εκτείνεται και στη σχέση των νέων με το κράτος και τις λειτουργίες του, οδηγώντας σε μια πρωτοφανή θεσμική απαξίωση. Το γεγονός ότι 1 στους 3 νέους δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται κανέναν απολύτως θεσμό (όπως τη δικαιοσύνη, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή τον κρατικό μηχανισμό) αποτυπώνει την πλήρη αποσύνδεση της νεολαίας από τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Η μελέτη αυτή, σύμφωνα με τους αναλυτές, δεν αποτελεί απλώς μια καταγραφή παραπόνων, αλλά μια σαφή προειδοποίηση ότι αν δεν υπάρξουν δομικές αλλαγές, η νέα γενιά θα συνεχίσει να βρίσκεται αντιμέτωπη με το τρίπτυχο: οικονομική ανέχεια, burnout ή μετανάστευση.
