Στις γειτονιές της δεκαετίας του ’90 κυκλοφορούσε ένα ιδιαίτερο λεξιλόγιο, άτυπο αλλά ευρύτατα αναγνωρίσιμο, που αργότερα θα κατέγραφε με χιούμορ και νοσταλγία η ποπ κουλτούρα – μεταξύ άλλων και μέσα από τη σειρά «Δέκα Λεπτά Κήρυγμα». Μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «λεξικό» της εποχής, ξεχωρίζει μια λέξη που παραμένει μέχρι σήμερα αναγνωρίσιμη κυρίως από όσους μεγάλωσαν τότε: η λέξη «τζαμάουα».
Πρόκειται για έναν όρο που, παρότι σπάνια χρησιμοποιείται σήμερα, παραμένει χαραγμένος στη μνήμη της 90s αργκό. Όπως θυμούνται πολλοί, η λέξη εμφανιζόταν σε διαφορετικά γλωσσικά συμφραζόμενα, άλλοτε ως επίρρημα («την έκανα τζαμάουα») και άλλοτε ως περιγραφικός χαρακτηρισμός («η φάση είναι τζαμάουα»), χωρίς να είναι απολύτως ξεκάθαρη η γραμματική της ταυτότητα, κάτι που πιθανότατα οφείλεται και στο γεγονός ότι παρέμενε άκλιτη.
Ως προς τη σημασία της, η «τζαμάουα» χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει κάτι θετικό, «σωστό», «ωραίο» ή «τέλειο», λειτουργώντας ως ένας άτυπος επιθετικός προσδιορισμός επιδοκιμασίας. Η ετυμολογική της βάση αποδίδεται, κατά πάσα πιθανότητα, στη λέξη «τζάμι», που στην καθομιλουμένη σημαίνει κάτι άψογο ή εξαιρετικό, με τη «τζαμάουα» να αποτελεί μια πιο παιχνιδιάρικη και ενισχυμένη εκδοχή της ίδιας λογικής της εποχής.
