Το βράδυ του Σαββάτου, 16 Μαΐου στις 7:30 μμ., το Μ-Λ ΚΚΕ διοργανώνει πολιτική εκδήλωση στο ΣΗΜΑ (Ισαύρων 29γ), με αφορμή τη συμπλήρωση 60 χρόνων από το εναρκτήριο σάλπισμα, στις 16 Μαΐου 1966, της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα.

Στις 16 Μάη του 2026 κλείνουν εξήντα χρόνια από την ημέρα που εκατομμύρια εργάτες, αγρότες, νεολαίοι και στρατιώτες κλήθηκαν και μπήκαν σε μια πρωτόγνωρη κινητοποίηση στη σοσιαλιστική Κίνα με στόχο να αποτρέψουν την καπιταλιστική παλινόρθωση.

Στις 16 Μάη του 1966, με την καθοδήγηση του Μάο Τσετούνγκ, η ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας συνέταξε μία Εγκύκλιο που καλούσε σε ξεσκέπασμα όσων αντιτίθενται στο κόμμα και το σοσιαλισμό, σε κριτική σε βάθος και απόρριψη των αντιδραστικών αστικών ιδεών στους πολιτιστικούς τομείς και σε επίκριση και αποκήρυξη των εκπροσώπων της αστικής τάξης που έχουν παρεισφρήσει στο κόμμα, στην κυβέρνηση, στο στρατό και σε όλους τους τομείς του πολιτισμού.

Το σάλπισμα για τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση δόθηκε σε μια περίοδο όπου προηγήθηκαν γεγονότα κρίσιμης σημασίας για την υπόθεση του σοσιαλισμού.

Στο 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, το 1956, ο Χρουτσωφικός ρεβιζιονισμός επιτέθηκε και ανέτρεψε την επαναστατική γραμμή του Στάλιν και στη συνέχεια επέβαλε τη ρεβιζιονιστική γραμμή και σε άλλα κομμουνιστικά κόμματα, βάζοντας τη Σοβιετική Ένωση και άλλες σοσιαλιστικές χώρες στο δρόμο της παλινόρθωσης του καπιταλισμού και μια σειρά κομμουνιστικά κόμματα σε πορεία αναθεώρησης της επαναστατικής γραμμής τους. Ενάντια σε αυτή την αντισοσιαλιστική κατεύθυνση το ΚΚ Κίνας και άλλα κόμματα, όπως το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, ξεκίνησαν μια μεγάλη αντιπαράθεση. Τη δεκαετία που προηγήθηκε της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης διεξάχθηκε ένας ιστορικός αντιρεβιζιονιστικός αγώνας στον οποίο ηγήθηκε ο Μάο Τσετούνγκ και το ΚΚ Κίνας. Στο εσωτερικό της σοσιαλιστικής Κίνας, επίσης, διεξαγόταν ένας αγώνας ενάντια σε ρεβιζιονιστικές απόψεις και δυνάμεις που εντάθηκε μετά την επικράτηση του ρεβιζιονισμού στη Σοβιετική Ένωση και σε άλλες σοσιαλιστικές χώρες.

Η Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση ήταν μια κλιμάκωση του ιδεολογικού και πολιτικού ταξικού αγώνα ενάντια στις δυνάμεις που προωθούσαν την παλινόρθωση του καπιταλισμού μέσα στην Κίνα αλλά και ενάντια στο διεθνή ρεβιζιονισμό. Είχε το χαρακτήρα όχι μόνο μιας πολιτιστικής επανάστασης αλλά και πολιτικής επανάστασης ενάντια στις δυνάμεις που κατείχαν πόστα στο κράτος και στο κόμμα και ήθελαν να στρέψουν τη σοσιαλιστική Κίνα στον καπιταλιστικό δρόμο.

Στηρίχθηκε επάνω στα θεμελιώδη συμπεράσματα που εξήγαγε ο Μάο Τσετούνγκ από τη μέχρι τότε πείρα οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην Κίνα και μετά την κυριαρχία του ρεβιζιονισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, σύμφωνα με τα οποία «η σοσιαλιστική κοινωνία καλύπτει μια μεγάλη ιστορική περίοδο και στη διάρκειά της υπάρχουν πάντα οι αντιθέσεις, οι τάξεις και η ταξική πάλη». Και ότι «ρεβιζιονισμός στην εξουσία είναι αστική τάξη στην εξουσία», μια αλήθεια, ολοφάνερη σήμερα, που η άλλοτε σοσιαλιστική ΣΕ και σοσιαλιστική Κίνα μετά από λίγες δεκαετίες κυριαρχίας του ρεβιζιονισμού έχουν γίνει πλέον κλασσικές καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές χώρες.

Πάνω στη βάση αυτών των θεμελιωδών συμπερασμάτων, ο Μαο Τσετουγκ διατύπωσε τη θεωρία της συνέχισης της επανάστασης κάτω από τις συνθήκες της δικτατορίας του προλεταριάτου. Εφαρμογή, ακριβώς, αυτής της θεωρίας αποτέλεσε η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση που διεξάχθηκε με το ξεσήκωμα εκατομμυρίων μαζών να εκφράσουν ελεύθερα τις απόψεις τους, να γράψουν πανό, να οργανώσουν συζητήσεις, να διεξάγουν πάλη για τη στερέωση του σοσιαλισμού.

Η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση άσκησε μια τεράστια επίδραση σε όλες τις επαναστατικές και προοδευτικές δυνάμεις στον κόσμο.

Αναχαίτισε για μια δεκαετία την καπιταλιστική παλινόρθωση στην Κίνα. Μπορεί, τελικά, να μην μπόρεσε να αποτρέψει την κατάληψη της εξουσίας στη Κίνα από τις ρεβιζιονιστικές δυνάμεις, άφησε, όμως, πολύτιμα και πλούσια ιδεολογικοπολιτικά εφόδια για την πιο αποτελεσματική διεξαγωγή της πάλης κατά του ρεβιζιονισμού και για τη γνώση της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Άνοιξε έναν καινούργιο δρόμο για την απόκρουση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και την υπεράσπιση και εδραίωση του σοσιαλισμού στο μέλλον.

Τιμώντας τα 60 χρόνια από το ξέσπασμά της δημοσιεύουμε την Εγκύκλιο της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας για τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση που κυκλοφόρησε στις 16 Μαΐου 1966.

Εγκύκλιος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας για τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση (16 Μαΐου 1966)

Προς Όλα τα περιφερειακά γραφεία της Κεντρικής Επιτροπής, ό­λες τις επαρχιακές, δημοτικές και αυτόνομες περιφερειακές επιτρο­πές του κόμματος, όλα τα τμήματα και τις υπηρεσίες που υπάγο­νται στην Κεντρική Επιτροπή, όλες τις κομματικές καθοδηγητικές ομάδες και τις κομματικές επιτροπές σε κυβερνητικές υπηρεσίες και λαϊκές οργανώσεις και το Γενικό Πολιτικό Τμήμα του Λαϊκού Απε­λευθερωτικού Στρατού:

Η Κεντρική Επιτροπή αποφάσισε να ανακαλέσει την «Έκ­θεση Σύνοψης για την τρέχουσα Ακαδημαϊκή Συζήτηση από την Ο­μάδα των Πέντε Υπευθύνων της Πολιτιστικής Επανάστασης», η ο­ποία είχε εγκριθεί για δημοσίευση στις 12 Φεβρουάριου 1966, να δια­λύσει την «Ομάδα των Πέντε Υπευθύνων της Πολιτιστικής Επανά­στασης» και τα γραφεία της, και να δημιουργήσει μια νέα Ομάδα Πολι­τιστικής Επανάστασης άμεσα καθοδηγούμενη από τη Διαρκή Επι­τροπή του Πολιτικού Γραφείου. Η λεγόμενη Έκθεση Σύνοψης της «Ομάδας των Πέντε» είναι θεμελιωδώς λανθασμένη. Έρχεται σε α­ντίθεση με τη γραμμή της σοσιαλιστικής πολιτιστικής επανάστα­σης που ορίζεται από την Κεντρική Επιτροπή και το σ. Μάο Τσε Τουνγκ και με τις κατευθυντήριες αρχές που διαμορφώθηκαν κατά τη Δέκατη Ολομέλεια της Όγδοης Κεντρικής Επιτροπής του κόμμα­τος το 1962 σχετικά με το ζήτημα των τάξεων και της πάλης των τάξεων στη σοσιαλιστική κοινωνία. Ενώ υποτίθεται ότι συμμορφώ­νεται, στην πραγματικότητα η Έκθεση αντιτίθεται και πεισματικά αντιστέκεται στη μεγάλη πολιτιστική επανάσταση, την οποία ξεκί­νησε και καθοδηγεί προσωπικά ο σ. Μάο Τσε Τουνγκ, καθώς και στις οδηγίες που έδωσε σχετικά με την κριτική στον Γου Χαν κατά τη Σύσκεψη Εργασίας της Κεντρικής Επιτροπής που πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1965 (δηλαδή, κατά τη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής του ΠΓ της ΚΕ στην οποία πα­ρέστησαν επίσης ηγετικά στελέχη όλων των περιφερειακών γρα­φείων της ΚΕ).

Η λεγόμενη Έκθεση Σύνοψης από τη «Ομάδα των Πέντε» είναι στην πραγματικότητα Έκθεση μόνο από τον Πεγκ Τσεν. Την μηχανεύτηκε σύμφωνα με τις δικές του ιδέες, πίσω από τις πλάτες του σ. Καγκ Σεγκ, μέλους της «Ομάδας των Πέντε», και άλλων συ­ντρόφων. Στο χειρισμό ενός τέτοιου εγγράφου σχετικά με σημα­ντικά ζητήματα που επηρεάζουν τη συνολική κατάσταση στη σο­σιαλιστική επανάσταση, ο Πεγκ Τσεν δεν προέβη σε καμία απολύτως συζήτηση ή ανταλλαγή απόψεων με την «Ομάδα των Πέντε». Δεν ζήτησε από καμία τοπική κομματική επιτροπή τη γνώμη της, ούτε έκανε σαφές ότι η Έκθεση Σύνοψης έπρεπε να αποσταλεί στην ΚΕ προς εξέταση ως επίσημο έγγραφο, και ακόμη λιγότερο δεν ζή­τησε την έγκριση του σ. Μάο Τσε Τουνγκ, προέδρου της ΚΕ. Χρησι­μοποίησε τις πιο παράτυπες μεθόδους, ενήργησε αυθαίρετα, καταχράστηκε την εξουσία του, και σφετερίστηκε το όνομα της ΚΕ, δη­μοσιοποιώντας βιαστικά την Έκθεση Σύνοψης σε ολόκληρο το κόμμα.

Τα κυριότερα λάθη στην Έκθεση Σύνοψης είναι τα εξής:

1. Ορμώμενη από μια αστική στάση και την αστική κοσμοα­ντίληψη, η Έκθεση μετατοπίζει πλήρως τον εχθρό και μας, βάζοντας τον ένα στη θέση του άλλου, στην αξιολόγηση της κατάστασης και στη φύση της τρέχουσας ακαδημαϊκής κριτικής. Η χώρα μας εί­ναι τώρα σε μια έξαρση της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης, η οποία χτυπάει όλες τις παρακμιακές ιδεολογικές και πολιτιστικές θέσεις που εξακολουθούν να έχουν η αστική τάξη και τα απομεινάρια της φεουδαρχίας. Αντί να ενθαρρύνει το σύ­νολο του κόμματος τολμηρά να ξεσηκώνει τις πλατιές μάζες των εργατών, αγροτών, και στρατιωτών, και τους αγωνιστές για την προλεταριακή κουλτούρα, έτσι ώστε να μπορούν να συνεχίσουν την έφοδο, η Έκθεση κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια για να στρέψει το κίνημα προς τα δεξιά. Χρησιμοποιώντας συγκεχυμένη, αντιφατική και υποκριτική γλώσσα, συσκοτίζει την έντονη ταξική πάλη που λαμβάνει χώρα στο πολιτιστικό και ιδεολογικό μέτωπο. Ειδικότερα, συσκοτίζει το σκοπό αυτής της μεγάλης πάλης, η οποία επικρίνει και αποκηρύσσει τον Γου Χαν και έναν σημαντικό αριθμό άλλων αντικομματικών και αντισοσιαλιστικών εκπροσώπων της αστικής τάξης (υπάρχουν αρκετοί από αυτούς στην Κεντρική Επιτροπή και στο κόμμα, στην κυβέρνηση και σε άλλες υπηρεσίες τόσο σε κε­ντρικό όσο και σε επαρχιακό, δημοτικό και αυτόνομο περιφερειακό επίπεδο). Αποφεύγοντας κάθε αναφορά στο γεγονός που επανει­λημμένα έχει επισημανθεί από τον Πρόεδρο Μάο, δηλαδή, ότι το κεντρικό σημείο στο θεατρικό έργο του Γου Χαν είναι το ζήτημα της παύσης από τα καθήκοντα, η Έκθεση αποκρύβει το σοβαρό πολι­τικό χαρακτήρα της πάλης.

2. Η Έκθεση παραβιάζει τη βασική μαρξιστική θέση ότι όλοι οι ταξικοί αγώνες είναι πολιτικοί αγώνες. Όταν ο Τύπος άρχισε να θίγει τα πολιτικά ζητήματα που εμπεριέχονται στο «Η απόλυση του Χάι Ζούι» του Γου Χαν, οι συντάκτες της Έκθεσης προχώρησαν τόσο πολύ ώστε να πουν: «Η συζήτηση στον Τύπο δεν θα πρέπει να πε­ριορίζεται σε πολιτικά ζητήματα, αλλά θα πρέπει να προχωρήσει πλήρως στα διάφορα ακαδημαϊκά και θεωρητικά ζητήματα που εμπεριέχονται».

Όσον αφορά την κριτική στον Γου Χαν, δήλωσαν ε­πανειλημμένα ότι ήταν ανεπίτρεπτο να ασχοληθεί με την ουσία του θέματος, δηλαδή την καθαίρεση των δεξιών οπορτουνιστών στη Σύ­σκεψη του Λουσάν το 1959 και την αντιπολίτευση του Γου Χαν και των άλλων στο κόμμα και στο σοσιαλισμό. Ο σ. Μάο Τσε Τουνγκ συχνά μας έχει πει ότι η ιδεολογική πάλη ενάντια στην αστική τάξη είναι μια παρατεταμένη πάλη των τάξεων, που δεν μπορεί να επι­λυθεί με την εξαγωγή βιαστικών πολιτικών συμπερασμάτων. Ό­μως, ο Πεγκ Τσεν σκόπιμα διαδίδει φήμες, λέγοντας σε πολλούς αν­θρώπους πως ο Πρόεδρος Μάο πίστευε ότι πολιτικά συμπεράσματα για την κριτική του Γου Χαν θα μπορούσαν να εξαχθούν μετά από δύο μήνες. Ο Πεγκ Τσεν είπε επίσης ότι τα πολιτικά ζητήματα 0α μπορούσαν να συζητηθούν δύο μήνες αργότερα. Σκοπός του ήταν να διοχετεύσει την πολιτική πάλη στον τομέα του πολιτισμού στη λεγόμενη καθαρή ακαδημαϊκή συζήτηση, όπως τόσο συχνά υπο­στηρίζεται από την αστική τάξη. Ξεκάθαρα αυτό σημαίνει ότι δίνει έμφαση στην αστική πολιτική και αρνείται να δώσει έμφαση στην προλεταριακή πολιτική.

3. Η Έκθεση δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε αυτό που αποκαλεί «πλατύ άνοιγμα». Αλλά παίζει ένα πονηρό τέχνασμα αφού κατά­φωρα διαστρεβλώνει την πολιτική του «πλατιού ανοίγματος», που ανέπτυξε ο σ. Μάο Τσε Τουνγκ στην Εθνική Συνδιάσκεψη του κόμ­ματος για την προπαγανδιστική δουλειά τον Μάρτιο του 1957, και αρνείται το ταξικό περιεχόμενο του «πλατιού ανοίγματος». Σε σχέση ακριβώς με αυτό το ζήτημα, ο σ. Μάο Τσε Τουνγκ τόνισε: «Έ­χουμε ακόμα να διεξάγουμε μια παρατεταμένη πάλη ενάντια στην αστική και μικροαστική ιδεολογία. Είναι λάθος να μην το καταλα­βαίνουμε και να εγκαταλείπουμε την ιδεολογική πάλη. Όλες οι λανθασμένες ιδέες, όλα τα δηλητηριώδη φυτά, όλα τα φαντάσματα και τέρατα, πρέπει να υποβάλλονται σε κριτική. Σε καμία περί­πτωση δεν θα πρέπει να τους επιτραπεί να εξαπλωθούν ανεξέλε­γκτα». Ο σ. Μάο Τσε Τουνγκ δήλωσε επίσης, ότι «το “πλατύ ά­νοιγμα” σημαίνει να αφήνουμε όλους τους ανθρώπους να εκφρά­ζουν ελεύθερα τις απόψεις τους, έτσι ώστε να τολμούν να μιλούν, να τολμούν να κριτικάρουν και να τολμούν να συζητούν». Αυτή η Έκθεση, ωστόσο, θέτει το «πλατύ άνοιγμα» ενάντια στο ξεσκέπασμα της αστικής αντιδραστικής στάσης από το προλεταριάτο. Αυτό που εννοεί με τον όρο «πλατύ άνοιγμα» είναι η αστική απελευθέ­ρωση, που θα επιτρέπει μόνο στην αστική τάξη το «πλατύ ά­νοιγμα», αλλά δεν θα επιτρέπει στο προλεταριάτο το «πλατύ ά­νοιγμα» και την αντιπαράθεση με τους αστούς. Με άλλα λόγια, εί­ναι μια ασπίδα για τέτοιους αντιδραστικούς εκπροσώπους της αστι­κής τάξης όπως ο Γου Χαν. Το «πλατύ άνοιγμα» αυτής της Έκθεσης αντιτίθεται στη σκέψη Μάο Τσε Τουνγκ και φροντίζει για τις ανά­γκες της αστικής τάξης.

4. Μόλις ξεκινήσαμε την αντεπίθεση ενάντια στην άγρια ε­πίθεση της αστικής τάξης, οι συντάκτες της Έκθεσης έθεσαν το σύνθημα: «όλοι είναι ίσοι ενώπιον της αλήθειας». Αυτό είναι ένα αστικό σύνθημα. Αρνείται εντελώς την ταξική φύση της αλήθειας, χρησιμοποιούν αυτό το σύνθημα για να προστατεύσουν την αστική τάξη και να αντιταχθούν στο προλεταριάτο, να αντιταχθούν στο μαρξισμό-λενινισμό, και να αντιταχθούν στη σκέψη Μάο Τσε Τουνγκ. Στην πάλη ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, ανάμεσα στην αλήθεια του μαρξισμού και τις πλάνες της α­στικής τάξης και όλων των άλλων εκμεταλλευτριών τάξεων, ή ο Α­νατολικός Άνεμος υπερισχύει της Δυτικού ανέμου ή ο Δυτικός Άνεμος υπερισχύει του Ανατολικού Ανέμου, και δεν υπάρχει καθόλου τέτοιο πράγμα όπως η ισότητα. Μπορεί να επιτραπεί ισότητα σε τέ­τοια βασικά ζητήματα όπως η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, η δικτατορία του προλεταριάτου ενάντια στην α­στική τάξη, η δικτατορία του προλεταριάτου στο εποικοδόμημα, συ­μπεριλαμβανομένων όλων των διαφόρων τομέων του πολιτισμού, καθώς και οι συνεχείς προσπάθειες του προλεταριάτου να ξεριζώ­σει αυτούς τους εκπροσώπους της αστικής τάξης που έχουν παρει­σφρήσει στο Κομμουνιστικό Κόμμα και οι οποίοι κυματίζουν «κόκ­κινες σημαίες» για να αντιταχθούν στην κόκκινη σημαία; Για δεκα­ετίες οι παλιοί σοσιαλδημοκράτες, και για πάνω από δέκα χρόνια οι σύγχρονοι ρεβιζιονιστές, ποτέ δεν επέτρεψαν την ισότητα του προλεταριάτου με την αστική τάξη. Αρνούνται εντελώς ότι οι αρκε­τές χιλιάδες χρόνια της ανθρώπινης ιστορίας είναι μια ιστορία της ταξικής πάλης. Αρνούνται εντελώς την ταξική πάλη του προλετα­ριάτου ενάντια στην αστική τάξη, την προλεταριακή επανάσταση ενάντια στην αστική τάξη και τη δικτατορία του προλεταριάτου ε­νάντια στην αστική τάξη. Αντιθέτως, είναι πιστοί υπηρέτες της α­στικής τάξης και του ιμπεριαλισμού. Μαζί με την αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό, προσκολλώνται στην αστική ιδεολογία της κατα­πίεσης και της εκμετάλλευσης του προλεταριάτου και στο καπιτα­λιστικό σύστημα, και αντιτίθενται στη μαρξιστική-λενινιστική ιδε­ολογία και στο σοσιαλιστικό σύστημα. Πρόκειται για ένα μάτσο από αντεπαναστάτες που αντιτίθενται στο Κομμουνιστικό Κόμμα και στο λαό. Ο αγώνας τους εναντίον μας είναι αγώνας ζωής και θανά­του, και δεν τίθεται ζήτημα ισότητας. Ως εκ τούτου, ο αγώνας μας εναντίον τους, επίσης, δεν μπορεί παρά να είναι αγώνας ζωής και θανάτου, και η σχέση μας μαζί τους δεν μπορεί με κανένα τρόπο να βασίζεται στην ισότητα. Αντιθέτως, είναι μια σχέση όπου η μία τάξη καταπιέζει την άλλη, δηλαδή, η δικτατορία του προλεταριάτου πάνω στην αστική τάξη. Δεν μπορεί να υπάρξει άλλου είδους σχέση, όπως η λεγόμενη σχέση ισότητας ή ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ εκμεταλλευτριών και εκμεταλλευομένων τάξεων ή καλοσύ­νης ή μεγαλοψυχίας.

5. Η Έκθεση δηλώνει: «Είναι απαραίτητο όχι μόνο να νική­σει πολιτικά την άλλη πλευρά, αλλά και να την ξεπεράσει πραγμα­τικά και να την νικήσει με μεγάλη διαφορά με ακαδημαϊκό και ε­παγγελματικό τρόπο». Αυτή η έννοια η οποία δεν κάνει ταξικές δια­κρίσεις σε ακαδημαϊκά θέματα είναι επίσης πολύ λάθος. Η αλήθεια για ακαδημαϊκά ζητήματα, η αλήθεια του μαρξισμού-λενινισμού, της σκέψης Μάο Τσε Τουνγκ -την ο­ποία έχει κατανοήσει το προλε­ταριάτο- έχει ήδη ξεπεράσει κατά πολύ και νικήσει την αστική τάξη. Η διατύπωση στην Έκθεση δείχνει ότι οι συντάκτες της επαινούν τους αστούς πανεπιστημιακούς, τους λεγόμενους ειδήμονες, και προσπα­θούν να ενισχύσουν το κύρος τους, και ότι μισούν και καταστέλλουν τις μαχητικές νέες δυνάμεις που εκπροσωπούν το προλεταριάτο στους ακαδημαϊκούς κύκλους.

6. Ο Πρόεδρος Μάο λέει συχνά ότι δεν υπάρχει οικοδόμηση χωρίς καταστροφή. Καταστροφή σημαίνει κριτική και αποκήρυξη, σημαίνει επανάσταση. Εμπεριέχει λογική σκέψη για το τι είναι οικοδόμηση. Βάλτε την καταστροφή πρώτα, και στη διαδικασία έχετε οικοδό­μηση. Ο μαρξισμός-λενινισμός, η σκέψη Μάο Τσε Τουνγκ, εμφανί­στηκε και αναπτύχθηκε σταθερά στην πορεία του αγώνα για την καταστροφή της αστικής ιδεολογίας. Αλλά αυτή η Έκθεση τονίζει ότι «χωρίς οικοδόμηση, δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική και σε βάθος καταστροφή». Αυτό ισοδυναμεί με την απαγόρευση της κα­ταστροφής της αστικής ιδεολογίας και την απαγόρευση της οικοδό­μησης της προλεταριακής ιδεολογίας. Είναι διαμετρικά αντίθετη με τη σκέψη του Προέδρου Μάο. Αντιτίθεται στην επαναστατική πάλη που διεξάγουμε στο πολιτιστικό μέτωπο για τη μεγάλης κλίμακας καταστροφή της αστικής ιδεολογίας. Και αυτό ισοδυναμεί με την απαγόρευση στο προλεταριάτο να διεξάγει οποιασδήποτε επανά­σταση.

7. Η Έκθεση δηλώνει ότι «δεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε σαν καθηγητές-τύραννοι που πάντα ενεργούν αυθαίρετα και προ­σπαθούν να συντρίψουν το λαό με την εξουσία τους» και ότι «θα πρέπει να προφυλάξουμε τους πανεπιστημιακούς εργαζόμενους της Αριστεράς από οποιαδήποτε τάση να πάρουν τον δρόμο της α­στών ειδικών και καθηγητών-τυράννων». Τι πραγματικά σημαίνει «καθηγητές-τύραννοι»; Ποιοι είναι οι «καθηγητές-τύραννοι»; Δεν θα πρέπει το προλεταριάτο να ασκεί τη δικτατορία και να υπερι­σχύει της αστικής τάξης; Δεν θα πρέπει η πανεπιστημιακή εργασία του προλεταριάτου να υπερισχύει και να εξαλείφει αυτήν της αστικής τάξης; Και αν η προλεταριακή πανεπιστημιακή εργασία υπερισχύει και εξαλείφει την αστική πανεπιστημιακή εργασία, μπορεί αυτό να θεωρηθεί ως πράξη «καθηγητών-τυράννων»; Η Έκθεση κατευθύνει την αιχμή του δόρατός της ενάντια στην προλεταριακή Αριστερά. Προφανώς, ο στόχος της είναι να σταμπάρει τους μαρξιστές-λενινιστές ως «καθηγητές-τυράννους» και έτσι να υποστηρίξει τους πραγματικούς αστούς καθηγητές-τυράννους και να στηρίξει την ετοιμόρροπη μονοπωλιακή θέση τους στους ακαδημαϊκούς κύκλους. Μάλιστα, αυτοί οι άνθρωποι στην ηγεσία του Κόμματος που έχουν πάρει τον καπιταλιστικό δρόμο, που υποστηρίζουν τους αστούς καθηγητές-τυράννους και τους αστούς εκπροσώπους, που έχουν παρεισφρήσει στο κόμμα και προστατεύουν τους αστούς καθηγητές-τυράννους, είναι μεγάλοι κομματικοί τύραννοι που έχουν σφετεριστεί το όνομα του κόμματος. Δεν διαβάζουν βιβλία, δεν δια­βάζουν τον καθημερινό Τύπο, δεν έχουν καμία επαφή με τις μάζες, δεν μαθαίνουν τίποτα, και βασίζονται αποκλειστικά στο να «ενερ­γούν αυθαίρετα και να προσπαθούν να συντρίψουν το λαό με την εξουσία τους».

8. Για το δικό τους απώτερο σκοπό, οι συντάκτες της Έκθε­σης απαιτούν μια «διορθωτική εκστρατεία» κατά της συνεπούς Αρι­στεράς σε μια εσκεμμένη προσπάθεια να δημιουργήσουν σύγχυση, να θολώσουν τους ταξικούς διαχωρισμούς και να εκτρέψουν το λαό από το στόχο του αγώνα. Ο κύριος σκοπός τους, σερβίροντας την Έκθεση με τέτοια βιασύνη, ήταν να επιτεθούν στην προ­λετα­ριακή Αριστερά. Έχουν προσπαθήσει ιδιαιτέρως να φτιάξουν φακέ­λους για την Αριστερά, να ανακαλύψουν κάθε είδους πρόσχημα για να της επιτεθούν, και σκοπεύουν να δρομολογήσουν περαιτέρω ε­πιθέσεις εναντίον της μέσω της «διορθωτικής εκστρατείας», με τη μάταιη ελπίδα να την διαλύσουν. Ανοιχτά αντιτίθενται στην πολι­τική που προωθείται ρητά από τον Πρόεδρο Μάο για την προστασία και την υποστήριξη της Αριστεράς, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στην οικοδόμηση και την επέκτασή της. Από την άλλη πλευρά, έ­χουν απονείμει τον τίτλο της «συνεπούς Αριστεράς» σε αυτούς τους αστούς εκπροσώπους, ρεβιζιονιστές και αποστάτες οι οποίοι έχουν παρεισφρήσει στο κόμμα, και τους προστατεύουν. Με αυτόν τον τρόπο, προσπαθούν να αυξήσουν την αλαζονεία των αστών Δεξιών και να αμβλύνουν το πνεύμα της προλεταριακής Αριστεράς. Είναι γεμάτοι μίσος για το προλεταριάτο και αγάπη για την αστική τάξη. Αυτή είναι η αστική έννοια της αδελφοσύνης των συντακτών της Έκθεσης.

9. Σε μια εποχή που η νέα και άγρια πάλη του προλεταριά­του ενάντια στους εκπροσώπους της αστικής τάξης στο ιδεολογικό μέτωπο έχει μόλις αρχίσει -και σε πολλούς τομείς και χώρους δεν έχει καν αρχίσει ή, αν έχει ξεκινήσει, οι περισσότερες υπεύθυνες κομματικές επιτροπές έχουν μια πολύ φτωχή κατανόηση του καθή­κοντος της καθοδήγησης σε αυτό το μεγάλο αγώνα και η καθο­δήγησή τους απέχει πολύ από το να είναι ευσυνείδητη και αποτελε­σματική- η Έκθεση τονίζει ξανά και ξανά ότι ο αγώνας πρέπει να διεξαχθεί «υπό την καθοδήγηση», «με σύνεση», «με προσοχή», και «με την έγκριση των υπεύθυνων καθοδηγητικών σωμάτων». Όλα αυτά εξυπηρετούν στο να τεθούν περιορισμοί στην προλεταριακή Αριστερά, να επιβληθούν ταμπού και εντολές ώστε να δεθούν τα χέρια της, και να μπουν κάθε είδους εμπόδια στο δρόμο της προλε­ταριακής πολιτιστικής επανάστασης. Με μια λέξη, οι συγγραφείς της Έκθεσης σπεύδουν να γίνουν τροχοπέδη και να ξεκινήσουν μια εκδικητική αντεπίθεση. Όσο για τα άρθρα που γράφονται από την προλεταριακή Αριστερά, αντικρούοντας τις αντιδραστικές αστικές «αυθεντίες», τρέφουν πικρό μίσος εναντίον εκείνων που έχουν ήδη δημοσιευθεί και απο­κρύπτουν εκείνα που δεν έχουν ακόμη δη­μοσιευθεί. Από την άλλη πλευρά, δίνουν ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα διάφορα φαντάσματα και τέρατα που για πολλά χρόνια αφθονούν στον Τύπο μας, στο ραδιόφωνο, στα περιοδικά, στα βιβλία, στα εγχειρίδια, στις πλατφόρμες, στα λογοτεχνικά έργα, στον κινημα­τογράφο, στο θέατρο, στις μπαλάντες και στα διηγήματα, στις κα­λές τέχνες, στη μουσική, στον χορό κλπ, και έτσι ποτέ δεν υποστη­ρίζουν την προλεταριακή ηγεσία ή δεν τονίζουν οποιαδήποτε ανά­γκη για έγκριση. Η αντιπαραβολή εδώ δείχνει ποια πραγματικά εί­ναι η στάση των συντακτών της Έκθεσης.

10. Η παρούσα πάλη επικεντρώνεται στο θέμα της εφαρμο­γής ή της αντίστασης στη γραμμή του σ. Μάο Τσε Τουνγκ για την Πολιτιστική Επανάσταση. Ωστόσο, η Έκθεση δηλώνει: «Μέσα από αυτήν την πάλη, και υπό την καθοδήγηση της σκέψης Μάο Τσε Τουνγκ, θα ανοίξει ο δρόμος για τη λύση αυτού του προβλήματος (δηλαδή, η πλέρια εκκαθάριση των αστικών ιδεών στο χώρο της πα­νεπιστημιακής εργασίας)». Ο σ. Μάο Τσε Τουνγκ άνοιξε το δρόμο στο προλεταριάτο για το πολιτιστικό και ιδεολογικό μέτωπο πριν από πολύ καιρό, στα έργα του «Για τη Νέα Δημοκρατία», «Συνομιλίες στο Φόρουμ του Γενάν για τη Λογοτεχνία και την Τέχνη», «Επιστολή προς το θέατρο της Όπερας Πεκίνου στο Γενάν μετά από την παράσταση “Πώς οδηγήθηκε να προσχωρήσει στους αντάρτες του όρους Λιάγκσαν”», «Για τον ορθό χειρισμό των αντιθέσεων στο Λαό» και «Ο­μιλία στην Εθνική Συνδιάσκεψη του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος για την προπαγανδιστική δουλειά». Ωστόσο, η Έκθεση υ­ποστηρίζει ότι η σκέψη Μάο Τσε Τουνγκ δεν μας έχει ανοίξει ακόμη το δρόμο και ότι θα πρέπει να τον ανοίξει εκ νέου. Χρησιμοποιώντας το λάβαρο «με την καθοδήγηση της σκέψης Μάο Τσε Τουνγκ» ως κάλυμμα, η Έκθεση στην πραγματικότητα προσπαθεί να ανοίξει ένα δρόμο αντίθετο στη σκέψη Μάο Τσε Τουνγκ, δηλαδή, το δρόμο του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, το δρό­μο για την παλινόρθωση του καπιταλισμού.

Εν ολίγοις, η Έκθεση αντιτίθεται στη συνέχιση της σοσιαλιστικής επανάστασης μέχρι το τέλος, διαφωνεί με τη γραμμή για την πολι­τιστική επανάσταση που ακολουθεί η ΚΕ του κόμματος με επικεφα­λής τον σ. Μάο Τσε Τουνγκ, επιτίθεται στην προλεταριακή Αρι­στερά και θωρακίζει την αστική Δεξιά, προετοιμάζοντας έτσι την κοινή γνώμη για την παλινόρθωση του καπιταλισμού. Πρόκειται για την αντανάκλαση της αστικής ιδεολογίας στο κόμμα, τον από­λυτο ρεβιζιονισμό. Μακριά από το να είναι ένα δευτερεύον ζήτημα, ο αγώνας ενάντια σε αυτήν τη ρεβιζιονιστική γραμμή είναι ένα ζή­τημα πρωταρχικής σπουδαιότητας που έχει ζωτική σημασία για την τύχη και το μέλλον του κόμματος και του κράτους μας, για τη μελ­λοντική φυσιογνωμία του κόμματος και του κράτους μας, και για την παγκόσμια επανάσταση.

Οι κομματικές επιτροπές σε όλα τα επίπεδα πρέπει να στα­ματήσουν αμέσως να εφαρμόζουν την «Έκθεση Σύνοψης για την τρέχουσα Ακαδημαϊκή Συζήτηση από την Ομάδα των Πέντε Υπευ­θύνων της Πολιτιστικής Επανάστασης». Ολόκληρο το κόμμα πρέ­πει να ακολουθήσει τις οδηγίες σ. Μάο Τσε Τουνγκ, να κρατήσει ψηλά το μεγάλο λάβαρο της προλεταριακής πολιτιστικής επανά­στασης, να ξεσκεπάσει εντελώς την αντιδραστική αστική στάση αυ­τών των λεγάμενων ακαδημαϊκών αυθεντιών που αντιτίθενται στο κόμμα και το σοσιαλισμό, να κριτικάρει σε βάθος και να απορρίψει τις αντιδραστικές αστικές ιδέες στον τομέα της πανεπιστημιακής εργασίας, της εκπαίδευσης, της δημοσιογραφίας, της λογοτεχνίας και της τέχνης και των εκδόσεων, και να αναλάβει την ηγεσία σε αυτούς τους πολιτιστικούς τομείς. Για να επιτευχθεί αυτό, είναι α­παραίτητο ταυτόχρονα να επικριθούν και να αποκηρυχτούν αυτοί οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης που έχουν παρεισφρήσει στο κόμμα, στην κυβέρνηση, στο στρατό και σε όλους τους τομείς του πολιτισμού, για να διωχθούν ή να μετατεθούν ορισμένοι από αυ­τούς σε άλλες θέσεις. Πάνω απ’ όλα, δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε σε αυτούς τους ανθρώπους τη δουλειά της καθοδήγησης της πολι­τιστικής επανάστασης. Στην πραγ­ματικότητα, πολλοί από αυτούς έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν τέτοια δουλειά, και αυτό εί­ναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Αυτοί οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης που έχουν παρει­σφρήσει στο κόμμα, στην κυβέρνηση, στον στρατό, και σε διάφο­ρους πολιτιστικούς τομείς είναι ένα μάτσο από αντεπαναστάτες ρεβιζιονιστές. Μόλις οι συνθήκες είναι ώριμες, θα αδράξουν την πο­λιτική εξουσία και θα μετατρέψουν τη δικτατορία του προ­λε­ταριά­του σε μια δικτατορία της αστικής τάξης. Μερικούς από αυτούς τους ξέρουμε καλά, ενώ άλλους όχι. Κάποιους εξακολουθούμε να τους εμπιστευόμαστε και να τους εκπαιδεύουμε για διαδόχους μας, ά­τομα όπως ο Χρουστσόφ, για παράδειγμα, οι οποίοι εξακολουθούν να φωλιάζουν δίπλα μας. Οι κομματικές επιτροπές σε όλα τα επί­πεδα πρέπει να δώσουν μεγάλη προσοχή στο θέμα αυτό.

Η Εγκύκλιος αυτή πρέπει να αποσταλεί, μαζί με το λανθα­σμένο έγγραφο που εκδόθηκε από την ΚΕ στις 12 Φεβρουάριου 1966, μέχρι το επίπεδο των νομαρχιακών κομματικών επιτροπών, στις κομματικές επιτροπές στους πολιτιστικούς οργανισμούς και στις κομματικές επιτροπές στο στρατό σε επίπεδο συντάγματος. Αυτές οι επιτροπές καλούνται να συζητήσουν ποιο από τα δύο έγγραφα είναι λάθος και ποιο είναι σωστό, πώς κατανοούν αυτά τα έγγραφα, τα επιτεύγματα και τα λάθη τους.

Όλες οι σημαντικές ειδήσεις

Πίνακες εκπαιδευτικών: Οι καλύτερες ώρες για την αίτηση στο ΑΣΕΠ

«Δεν αντέχω άλλο»: Τα αθόρυβα σημάδια της εφηβικής απελπισίας με αφορμή το περιστατικό στην Ηλιούπολη

Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google

Μάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google Ακολουθήστε το Alfavita στo Viber