Οι περισσότεροι κατασκευαστές επιλέγουν θερμαινόμενους καθρέπτες, οι οποίοι αυξάνουν τη θερμοκρασία της επιφάνειας ώστε να εξατμίζονται οι σταγόνες. Παρά την ευρεία χρήση τους σήμερα, μια πολύ πιο πρωτοποριακή λύση είχε παρουσιαστεί στην Ιαπωνία ήδη από τη δεκαετία του 1990.
Η καινοτομία προήλθε από την αυτοκινητοβιομηχανία Toyota, μέσω της πολυτελούς θυγατρικής της, Lexus. Εφαρμόστηκε στο μοντέλο LS 400 και βασιζόταν σε ένα σύστημα καθαρισμού καθρεπτών που αξιοποιούσε την τεχνολογία των υπερήχων.
Συγκεκριμένα, πίσω από το γυαλί τοποθετήθηκαν πιεζοηλεκτρικά στοιχεία τα οποία, όταν ενεργοποιούνταν, παρήγαγαν δονήσεις σε εξαιρετικά υψηλές συχνότητες, πάνω από 20.000 κύκλους το δευτερόλεπτο. Οι μικροσκοπικές αυτές ταλαντώσεις δεν γίνονταν αντιληπτές από τον οδηγό, ήταν όμως αρκετά ισχυρές ώστε να διαλύουν τα σταγονίδια και να τα απομακρύνουν από την επιφάνεια.
Το σύστημα είχε τη δυνατότητα να καθαρίζει τους καθρέπτες χωρίς μηχανική επαφή ή θέρμανση, ενώ αποδεικνυόταν αποτελεσματικό όχι μόνο απέναντι στη βροχή, αλλά και σε σκόνη, βρωμιά ή ακόμη και λεπτά στρώματα πάγου. Έτσι, διατηρούσε σταθερά καθαρή την επιφάνεια, ανεξάρτητα από τον καιρό.
Παρότι η τεχνολογία θεωρήθηκε ιδιαίτερα προηγμένη για την εποχή της, το υψηλό κόστος και η τεχνική πολυπλοκότητα εμπόδισαν τη μαζική εφαρμογή της, με αποτέλεσμα τα θερμαινόμενα συστήματα να επικρατήσουν στην αγορά.
Σήμερα, ωστόσο, η ιδέα επανέρχεται δυναμικά. Παρόμοιες λύσεις χρησιμοποιούνται σε ορισμένα αυτόνομα οχήματα για τον καθαρισμό καμερών και αισθητήρων, όπου η ανεμπόδιστη ορατότητα είναι ζωτικής σημασίας για τη σωστή λειτουργία των συστημάτων υποβοήθησης και της επεξεργασίας εικόνας.
