Στην Ελλάδα, δεν είναι λίγες οι φορές που επιχειρείται η «μετάφραση» ξένων λέξεων σε πιο... ελληνικές εκδοχές. Το αποτέλεσμα; Συχνά καταλήγουμε με λέξεις που, αν και τυπικά σωστές, δεν βρίσκουν ποτέ θέση στο στόμα των ανθρώπων – ούτε στον λόγο, ούτε στο τραπέζι.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το σάντουιτς. Παρά την παγκόσμια αποδοχή του, υπήρξε κάποτε προσπάθεια να αποκτήσει ελληνικό όνομα. Και το όνομα αυτού: αμφίψωμο.
Η λέξη «αμφίψωμο» περιγράφει ακριβώς αυτό που υπονοεί: κάτι που έχει ψωμί και από τις δύο πλευρές. Ωστόσο, όσο περιγραφικός κι αν είναι ο όρος, ελάχιστοι –αν όχι κανείς– τον χρησιμοποίησαν ποτέ στην πράξη. Είναι μια λέξη που, στην πράξη, «πέθανε» προτού ζήσει.
Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο του γλωσσολόγου Χριστόφορου Χαραλαμπάκη, ο οποίος παρατηρεί πως, αν κάποιος τολμήσει να παραγγείλει «αμφίψωμο» σε ένα μαγαζί, το πιθανότερο είναι να μείνει... νηστικός.
