Ήταν μεσημέρι της 18ης Νοεμβρίου 1973, μια μέρα μετά την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο. Η Αθήνα βρισκόταν υπό αστυνομικό και στρατιωτικό κλοιό. Ανάμεσα στα χαλάσματα, τα καμένα οδοφράγματα και τον φόβο που πλανιόταν παντού, ένας 20χρονος ηλεκτρολόγος από τη Μυτιλήνη, ο Μιχάλης Μυρογιάννης, βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή — θύμα μιας από τις πιο στυγνές δολοφονίες της χούντας.
Στη διασταύρωση Πατησίων και Στουρνάρη, ο χουντικός αξιωματικός Νικόλαος Ντερτιλής σημάδεψε και πυροβόλησε πισώπλατα τον νεαρό, που προσπαθούσε να ξεφύγει από τους χωροφύλακες. Μάρτυρες κατέθεσαν αργότερα ότι ο Μυρογιάννης είχε ήδη ξυλοκοπηθεί πριν πέσει νεκρός από τη σφαίρα. Ο οδηγός του Ντερτιλή περιέγραψε τη σκηνή ψυχρά, μεταφέροντας τα λόγια του αξιωματικού λίγο μετά τη δολοφονία: «Με παραδέχεσαι ρε; Με την πρώτη τον βρήκα στο κεφάλι».
Το θύμα μεταφέρθηκε αρχικά στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και έπειτα στο «Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών». Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, υπέκυψε στα τραύματά του την ίδια μέρα.
Η μαρτυρία του οδηγού του Ντερτιλή αποκάλυψε και τη συνέχεια: ο αξιωματικός, κραδαίνοντας το περίστροφό του, απείλησε υπάλληλο των τρόλεϊ λέγοντάς του πως θα τον σκοτώσει αν δεν εξαφανιστεί, ενώ έδινε διαταγές στους στρατιώτες να πυροβολούν: «Βαράτε στο ψαχνό, πέντε παλιόπαιδα θα μας κάνουν ό,τι θέλουν;»
και στη συνέχεια: «Τι φοβάστε ρε; Βαράτε στο ψαχνό, εγώ έκανα την αρχή».
Η Δικαιοσύνη μετά τη Χούντα
Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Ντερτιλής καταδικάστηκε σε ισόβια για τη δολοφονία του Μυρογιάννη. Παρέμεινε αμετανόητος μέχρι το τέλος της ζωής του και πέθανε στις φυλακές το 2013.
Στην κηδεία του, ο τότε Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος προκάλεσε αντιδράσεις με τη δήλωσή του ότι ο Ντερτιλής είναι «ήρωας σαν τον Κολοκοτρώνη και τον Σωκράτη».
Η μνήμη του Μυρογιάννη
Κάθε 17 Νοέμβρη, στο προσκλητήριο νεκρών του Πολυτεχνείου, το όνομα του Μιχάλη Μυρογιάννη ακούγεται μαζί με εκείνα όλων όσοι θυσιάστηκαν για τη Δημοκρατία. Νέοι και νέες που πλήρωσαν με τη ζωή τους το όραμα για ελευθερία, αξιοπρέπεια και δικαιώματα.
Ανάμεσά τους, ο Μυρογιάννης παραμένει σύμβολο μιας γενιάς που δεν λύγισε — της γενιάς που όρθωσε το ανάστημά της απέναντι στη βία της χούντας.
