Την ώρα που η χώρα διαφημίζει την ψηφιακή της «μετάβαση», στους δρόμους της Αθήνας εκτυλίσσονται σκηνές... κινηματογραφικού παλαιού ελληνικού κινηματογράφου, με λεωφορεία να κυκλοφορούν με πόρτες ορθάνοιχτες και επιβάτες που παλεύουν για μία ανάσα.
Σε μία ακόμη μέρα αφόρητης ζέστης, ένα λεωφορείο του ΟΑΣΑ αποφάσισε να δώσει τη δική του απάντηση στην έλλειψη κλιματισμού: άνοιξε απλώς τις πόρτες καθ’ όλη τη διαδρομή, από τη Φιλαδέλφεια μέχρι την Κηφισιά. Έτσι, οι επιβάτες μετατράπηκαν σε... ισορροπιστές σε τροχιά, με το λεωφορείο να θυμίζει περισσότερο τρόλεϊ… απελπισίας.
Προφανώς, πρόκειται για μία ακόμα επιτομή της εγκατάλειψης και της πρόχειρης διαχείρισης, που δεν προκάλεσε απλώς οργή αλλά και εύλογο φόβο για την ασφάλεια.
Όπως φαίνεται, το ελληνικό κράτος έχει εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια να προσποιηθεί έστω πως ενδιαφέρεται για ασφαλείς και αξιοπρεπείς μετακινήσεις. Οι εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, αντί να έχουν εργαλεία και εξοπλισμό, καταφεύγουν σε «πατέντες» και ευρεσιτεχνίες, λες και δουλεύουν σε συνεργείο του ’70 και όχι σε δημόσια υπηρεσία του 21ου αιώνα.
Και βέβαια, όταν ξεσπά το σκάνδαλο; Το κλασικό ρεφρέν: «μεμονωμένο περιστατικό». Σαν να είναι η πρώτη φορά που βγαίνει ένα όχημα χωρίς A/C ή με προβληματικά φρένα ή με πόρτες που δεν κλείνουν.
Καμία απάντηση, καμία αυτοκριτική, μόνο η γνωστή τακτική της «μετακύλισης ευθύνης». Οι διοικήσεις και τα υπουργεία επιμένουν να μιλούν για «εξαιρέσεις», ενώ τα σωματεία των εργαζομένων φωνάζουν για χρόνιες ελλείψεις, διαλυμένο στόλο, καθυστερήσεις στις προσλήψεις και πλήρη απαξίωση της δημόσιας συγκοινωνίας.
Όσο για τα περίφημα αιτήματα για εκσυγχρονισμό, ασφάλεια και ανθρώπινες συνθήκες, φαίνεται πως παραμένουν ξεχασμένα στο κάτω συρτάρι κάποιου γραφείου που δεν έχει πατήσει ποτέ σε λεωφορείο.
