Προέρχεται από το αρχαίο «βιβλίον», που είναι το υποκοριστικό του «βύβλος» ή «βίβλος» – λέξεις που αρχικά δεν σήμαιναν "έργο γραφής", αλλά το υλικό πάνω στο οποίο έγραφαν οι άνθρωποι της εποχής: τον πάπυρο.
Ο πάπυρος ήταν φυτό που χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή γραφικού υλικού (σαν ρολό ή λωρίδα), και η ονομασία του στα ελληνικά φαίνεται να προήλθε από την φοινικική πόλη Βύβλος (η σημερινή Byblos στον Λίβανο), από την οποία οι Έλληνες προμηθεύονταν επεξεργασμένο πάπυρο. Έτσι, το υλικό πήρε το όνομα της περιοχής προέλευσής του.
Η λέξη «βιβλίον» άρχισε να χρησιμοποιείται ευρύτερα γύρω στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα π.Χ., και έγινε πλέον καθιερωμένη τον 4ο αιώνα π.Χ., κάτι που επιβεβαιώνεται από τα κείμενα σπουδαίων συγγραφέων της εποχής όπως ο Αριστοφάνης, ο Πλάτωνας, ο Ξενοφών και ο Αριστοτέλης.
Μάλιστα, στην Απολογία του Σωκράτη του Πλάτωνα γίνεται χαρακτηριστική αναφορά στον όρο, δείχνοντας ότι είχε ήδη καθιερωθεί στη γλώσσα και στην καθημερινή χρήση.
Με την πάροδο του χρόνου, οι λέξεις «βίβλος» και «βιβλίον» δεν αναφέρονταν μόνο στο υλικό, αλλά και στο περιεχόμενο – δηλαδή σε γραπτά έργα. Αρχικά, αυτά τα έργα ήταν σε μορφή κυλίνδρου, όπως γινόταν στην κλασική και ελληνιστική εποχή, αλλά αργότερα, στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους, εμφανίστηκε η μορφή του κώδικα (το βιβλίο όπως το ξέρουμε σήμερα, με σελίδες που γυρίζουν).
Αυτός ο νέος τρόπος παρουσίασης καθιερώθηκε σταδιακά και με λίγες αλλαγές διατηρείται μέχρι τις μέρες μας.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Διευθυντές καλούνται να δηλώσουν ποιοι εκπαιδευτικοί δεν έκαναν τηλεκπαίδευση και για ποιο λόγο
