Εις μνήμην όσων χαθήκαν, όσων χάνονται και όσων θα χαθούν. Δυστυχώς ο θάνατος είναι ένα εκ φύσεως υφιστάμενο συμβάν, που είτε επέρχεται φυσικά είτε πρόωρα από τυχαία ή όχι αίτια. Όλοι μας έχουμε χάσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο –ή κάπως πιο σύνθετα– ένα αγαπημένο μας πρόσωπο.
Όταν βιώνουμε μια ανθρώπινη απώλεια, δύσκολα μπορεί να εξηγήσει κανείς την ατέρμονη θλίψη που αισθανόμαστε για το άτομο που έφυγε και ποτέ δεν θα ξαναγυρίσει, όσο κι αν θα το θέλαμε. Ένας από τους λίγους τρόπους εκδήλωσης αυτού του πόνου και του θρήνου είναι το μοιρολόι και ιδίως το προερχόμενο από την Ήπειρο.
Σύμφωνα με το offline post, οι περισσότεροι πιθανότατα έχουν ακούσει κάποτε ένα τέτοιο μοιρολόι, κι ας μην κατάγονται από τα εδάφη της Ηπείρου. Ασυζητητί, με το άκουσμά του, οι άνθρωποι ξεσπούν, θρηνούν τον θάνατο των αγαπημένων τους ή απλά εκτονώνουν τη θλίψη τους για κάποιο άλλο δυστυχές συμβάν της ζωής τους.
Στην Ήπειρο στεγάζεται κατεξοχήν η παράδοση και ο πολιτισμός των μοιρολογιών, στοιχεία που ατόφια ταξιδεύουν στο πέρας του χρόνου.
Η λέξη «μοιρολόι» βγαίνει από τις λέξεις «μοιρώ» και «λέγω» και σημαίνει ότι ζωή και θάνατος, πένθος και χαρά, γηρατειά και νιάτα, είναι αλληλένδετες έννοιες, αφού η μια περιέχεται μέσα στην άλλη. Τα μοιρολόγια, αν κι πένθιμα, όσο και να φαίνεται παράξενο σε αρκετούς, σημάνουν την έναρξη κάθε εκδήλωσης, παρά το γλέντι που ακολουθεί μετέπειτα. Τα μοιρολόγια μπορεί να αφορούν την ξενιτιά, η οποία αποτελούσε συχνό φαινόμενο παλιότερα. Επίσης, ευρέως διαδεδομένα είναι τα μοιρολόγια για τον θάνατο και τον αποχωρισμό… Το μοιρολόι ξεκινά με την οργανική εμβληματικότητα του κλαρίνου.
Ακούστε ένα από τα παραδοσιακά Ηπειρωτικά μοιρολόγια:
