Το ημερολόγιο έδειχνε 19 Φεβρουαρίου 1990 και ώρα 21:10. Ο διευθυντής του Ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού, Μάριος Μαράτος βρίσκεται στο Κολωνάκι, δίπλα στο παρκαρισμένο του αμάξι.

Όμως πέφτει πάνω σε ενέδρα, στην οδό Λυκαβηττού, όταν μια μοτοσυκλέτα σταματάει δίπλα του και ο συνοδηγός τον πυροβολεί τέσσερις φορές στο στήθος με ένα πιστόλι 7,65. Ο θάνατος του ήταν ακαριαίος.

Η εκτέλεση του θυμίζει τρομοκρατική οργάνωση και μάλιστα τα χτυπήματα της 17 Νοέμβρη. Το σημείο της δολοφονίας του Μάριου Μαράτου βρισκόταν εντός του «τριγώνου του θανάτου» στο Κολωνάκι, που είχαν εκτελεστεί στο παρελθόν ο Αγγελόπουλος, ο Μομφεράτος και ο Μπακογιάννης.

Ανάληψη ευθύνης

Αυτή τη φορά όμως δεν θα ήταν η 17 Νοέμβρη ο αυτουργός της, αλλά μια οργάνωση που για χρόνια δεν είχε απασχολήσει τις Αρχές και ήταν υπεράνω πάσης υποψίας, καθώς δεν είχε κανένα ιστορικό σε τέτοιου είδους χτυπήματα.

Είχαν περάσει 24 ώρες και καμία οργάνωση δεν είχε αναλάβει την ευθύνη. Τελικά αργά το βράδυ της 20^ης Φεβρουαρίου, φτάνει στα γραφεία της «Ελευθεροτυπίας» η επιστολή ευθύνης.

 Η υπογραφή στο κάτω μέρος έγραφε «Επαναστατική Αλληλεγγύη».

«Εκτελέσαμε το ΒΑΣΑΝΙΣΤΗ-ΨΥΧΙΑΤΡΟ Μάριο Μαράτο δίνοντας μια ελάχιστη απάντηση σ’ όλους αυτούς που στελεχώνουν την «ιερή» κάστα των «ειδικών», καθορίζοντας με τον πιο εγκληματικό ανεξέλεγκτο τρόπο τα όρια των «ομαλών» και των «ανώμαλων», των «υγιών» και των «νοσούντων», των «προσαρμοσμένων» και των «απροσάρμοστων», έγραφε η επιστολή.

Η αλήθεια και η δίκη

Τότε έγινε ευρέως γνωστό ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Μαράτος έμπαινε στο στόχαστρο. Από τις αρχές της δεκαετίας του 80’, πολλοί πρώην έγκλειστοι των φυλακών, αλλά και συγγενείς κρατουμένων είχαν εξαπολύσει κατηγορίες εναντίον του ψυχιάτρου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο 54χρονος είχε καταθέσει ως πραγματογνώμονας σε περισσότερες από τις μισές υποθέσεις ναρκωτικών που εκδικάζονταν στο Εφετείο την περίοδο εκείνη. Πολλοί, ήταν εκείνοι που τον κατηγορούσαν για τις πράξεις και τα λεγόμενά του.

Υποστήριζαν ότι ο ψυχίατρος χαρακτήριζε τους εμπόρους ως χρήστες για να «πέσουν στα μαλακά» και με λίγους μήνες φυλάκιση ή μια συμβολική αποζημίωση να τη γλιτώσουν. Παράλληλα, εντός των φυλακών χορηγούσε φάρμακα κατά το δοκούν και αντιμετώπιζε τους ασθενείς ως πειραματόζωα, εφαρμόζοντας «απαράδεκτους και βασανιστικούς» τρόπους θεραπείας.

Εν τέλει, η υπόθεση δεν έφτασε ποτέ στις δικαστικές αίθουσες και το «δικαστήριο» που έγινε ήταν δημόσιο.

Από τη μία, οικογένεια, συνάδελφοι και φίλοι έβγαιναν να υπερασπιστούν τη μνήμη του δικού τους ανθρώπου. Από την άλλη, οι κατήγοροί του συνέχιζαν να υποστηρίζουν ότι ο ψυχίατρος δεν ήταν παρά ένας επίορκος που εγκληματούσε μέσα στις φυλακές.

Η Επαναστατική Αλληλεγγύη δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά.

Όλες οι σημαντικές ειδήσεις

Αποτελέσματα Κοινωνικού Τουρισμού: Όλη η λίστα όσων δικαιούνται Voucher

Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google

Μάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το alfavita.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google Ακολουθήστε το Alfavita στo Viber