Η φωτογραφία της Μυρτούς με το πρώτο της μπάνιο στη θάλασσα μετά από 7 χρόνια και την φριχτή επίθεση που δέχθηκε έκανε τον γύρο του διαδικτύου και των ΜΜΕ, με την μητέρα της να παραχωρεί συνέντευξη στον ΑΝΤ1, μιλώντας για τα προβλήματα που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει, καθώς και την ανεπαρκή έως ανύπαρκτη βοήθεια που έλαβε από το κράτος.
«Μετά από επτά χρόνια έκανε ξανά μπάνιο στη θάλασσα. Για να μπει στη θάλασσα τη βοήθησαν τέσσερα άτομα λουόμενοι που ήταν στην περιοχή. Είναι αδύνατον ένας τετραπληγικός να μπει στη θάλασσα με τη βοήθεια μόνο της μητέρας του. Ήταν κάτι που την ευχαρίστησε γιατί τόσο καιρό μόνο βλέπαμε τη θάλασσα. Ήταν ένα βήμα, όχι μεγάλο, Είναι όμως από τα βήματα που κάνει η Μυρτώ τα τελευταία χρόνια».
Για το απίστευτο δράμα που περνάει εδώ και 7 χρόνια: «Σταματάει η ζωή σου και τα πάντα. Ζεις μόνο για την κάθε μέρα και αυτό δεν έχει σταματήσει από τότε. Η επιστήμη ακόμα δεν έχει φτάσει στον εγκέφαλο. Δεν μου έχουν δώσει κάποια ελπίδα. Ο θεός και μόνο σε αυτόν ελπίζω. Ξέρω πως δεν θα τη δω όπως ήταν, αλλά θα τη βλέπω να γελάει να μπορώ να δω κάποια πράγματα που κάνει. Βέβαια αυτό που σκέφτομαι είναι τι θα γίνει όταν φύγω εγώ. Το κακό είναι ότι σε εμάς γεννήθηκε έτσι… Ήταν μια δολοφονική επίθεση και αυτό πάντα θα με πονάει πολύ. Πηγαίνουμε σε δύο κέντρα αποκατάστασης και σε νοσοκομεία. Βλέπω κάποια μικρά σημάδια βελτίωσης».
Η ανεπαρκής έως μηδενική βοήθεια από το κράτος διαχρονικά ώθησε την οικογένεια στην επαιτεία, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά. «Το κράτος δεν βοηθά στο παραμικρό. Θλίβομαι όταν ακούω για επιδόματα σε κάποιες ομάδες ανθρώπων. Δεν δίνεται το παραμικρό ούτε το επίδομα για τον άνθρωπο που τη βοηθάει. Χρειάζεται άτομα γιατί δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Υπάρχει ένα επίδομα και μέσα από αυτό κάνουμε τα πάντα. Θεραπείες, και φάρμακα, αλλά να σημειώσω δεν παίρνει γενόσημα αλλά πρωτότυπα. Τα έξοδα φτάνουν στα 3000 ευρώ τον μήνα. Μας δίνουν μόνο 730 ευρώ. Πήρα αναγκάστηκα σύνταξη γιατί δεν μπορούσα να δουλέψω. Αν δεν υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι να μας βοηθήσουν δεν υπήρχε περίπτωση να ζούμε. Πάω βήμα βήμα αυτό που ίσως κάνω. Ισως πάει Ρωσία ή Γερμανία για κάποιες ιδιαίτερες θεραπείες. Έχουμε γίνει «ζητιάνοι». Το κράτος αποβλέπει μόνο στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Είναι δύσκολο για μένα γιατί στη ζωή μου είχα μάθε να στηρίζομαι μόνο στα πόδια μου».
Τέλος αναφέρθηκε στο πως ένιωσε η Μυρτώ όταν μπήκε στη θάλασσα. «Το γέλιο της είναι η αλήθεια μου δίνει ζωή, δύναμη και ελπίδα,. Αυτό δεν το έχει χάσει. Γελάει συνειδητά. Όταν το βλέπω είναι ό,τι καλύτερο. Πολλές φορές μας «κοροϊδευει». Στην αρχή την πείραξε λίγο το κρύο νερό άλλα στη συνέχεια ήταν πάρα πολύ ευχαριστημένη και γελούσε με όλη της την ψυχή. Μετά από επτά χρόνια κάνουμε διακοπές. Μας φιλοξενεί ένα ζευγάρι και έχουν ένα σπίτι στην Μύκονο. Πήγαμε σε μια παραλία οικογενειακή που ο δρόμος φτάνει μέχρι τη θάλασσα γιατί υπάρχει δυσκολία με το καρότσι. Όλοι ήρθαν να μας βοηθήσουν. Υπάρχει και ένα βιβλίο που έχει τυπωθεί με ιδιωτική πρωτοβουλία με σκοπό να μας βοηθήσουν για να καλυφθούν κάποια έξοδα για τη Ρωσία. Εύχομαι το κράτος να σκύψει πάνω σε τέτοιες περιπτώσεις. Σε όσους είναι σε τέτοια κατάσταση. Αυτά τα παιδιά έχουν δικαιώματα και το κράτος να τα σκεφτεί. Να ζουν αξιοπρεπώς».
