Για τις αποκλειστικές νοσοκόμες και το έργο που επιτελούν τοποθετήθηκε ο Αύγουστος Κορτώ, καταθέτοντας ένα προσωπικό βίωμα. «Οι γυναίκες αυτές, κι αν δεν μας γέννησαν, μας κρατούν στα χέρια τους όταν κανείς δεν μπορεί, όταν κανείς δεν θέλει», ανέφερε μεταξύ άλλων ο συγγραφέας.
Η ανάρτηση:
«Χρειάστηκα αποκλειστική νοσοκόμα για ένα μόνο βράδυ της ζωής μου – αν κι ήταν πιθανώς το δυσκολότερο.
Ήμουν ακόμα θολωμένος, ξυπνούσα κάθε τόσο, έκανα να φύγω, να ξηλώσω τους ορούς, και κάθε φορά ένα χέρι δυνατό με κρατούσε, με γύριζε απαλά στο κρεβάτι.
Δεν ήξερα τ’ όνομά της, και μες στην παραζάλη μου πολλές φορές την έλεγα μαμά. Δεν έφερνε αντίρρηση – η επωδός, δεκάδες φορές, ήταν «Ναι, αγόρι μου, ναι. Κοιμήσου.»
Δεν ξέρω αν είχε ελληνική σημαία η κάρτα της – αν και νομίζω ότι το κόμπιασμα στη φωνή της ήταν απ’ το πάλεμα με τη ζόρικη γλώσσα μας.
Όπως και να ‘χει, με φρόντισε σαν μάνα μου – ΗΤΑΝΕ μάνα μου – για ένα βράδυ: μου έδινε νερό, μου σκούπιζε τον ιδρώτα, μεριμνούσε κάθε στιγμή για τη γαλήνη μου.
Οι γυναίκες αυτές, κι αν δεν μας γέννησαν, μας κρατούν στα χέρια τους όταν κανείς δεν μπορεί, όταν κανείς δεν θέλει.
Η ευγνωμοσύνη μας είναι αέρας μπρος στο μέταλλο της καλοσύνης τους.»
