Ένα λευκό πιάνο στη λάσπη των συνόρων
Μια γυναίκα 24 ετών, να στέλνει το μήνυμά της
«είμαι καλά, έρχομαι αγάπη μου»
στον άντρα της που έχει να τον δει 18 μήνες
πατώντας τα πλήκτρα, να γίνουν μελωδία
να πνίξουν την απελπισία του καταυλισμού
Τρείς άντρες της κρατούν τον μουσαμά
την προστατεύουν από τη βροχή
δεν μπορούν να ανοίξουν τα σύνορα
ένας καλλιτέχνης καταγράφει με την κάμερά του τη σκηνή
να μοιραστεί σαν λαγάνα μιας Δευτέρας
που μας ζητά να εξομολογηθούμε την δική μας ασφάλεια
να νηστέψουμε από την αδιαφορία μας
να κοινωνήσουμε αγάπη, χωρίς υπόσχεση ανάστασης
Αυτό είναι ένα ποίημα.
ένα ποίημα κατασκευής της ίδιας της ζωής
μιας Δευτέρας λασπωμένης
σε άλλους θα λειτουργήσει, άλλους θα εξοργίσει
όμως άνθρωποι κι αύριο θα είναι χωρίς πατρίδα
εγκλωβισμένοι σε σύνορα
σε μια σαρακοστή χωρίς τέλος
Τέλλος Φίλης
