Μιχαήλ Μπαχτίν, Το πρόβλημα των ειδών του λόγου
Κυκλοφόρησε, πριν λίγες μέρες, η μετάφραση της κλασικής μελέτης του Μιχαήλ Μπαχτίν, Το πρόβλημα των ειδών του λόγου (εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια: Βασίλης Αλεξίου-Μανόλης Δαφέρμος) από τις εκδόσεις futura.
Ένα κείμενο γραμμένο το 1953, ως προσχέδιο μιας ευρύτερης ειδολογικής μελέτης του Μπαχτίν, που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Εν τούτοις, παρά τον αποσπασματικό χαρακτήρα του, πρόκειται για ένα έργο κομβικό στη μπαχτινική φιλοσοφία της γλώσσας.
Ένα έργο που αποφεύγοντας τόσο τις ποικίλες εκδοχές τού (νέο)σχολαστικισμού στην προσέγγιση της γλώσσας (την αντίληψη δηλαδή, ότι η γλώσσα υπάρχει απλώς και μόνον για να γίνεται αντικείμενο μιας αποκοινωνικοποιημένης, εργαστηριακής ή αισθητικιστικής, μελέτης) όσο και τη σύλληψή της ως έκφραση μιας μοναχικής, εξατομικευμένης ψυχής, μελετά τον ανθρώπινο λόγο στην καταστατική διαλογικότητα και πολυφωνία του ως μια «πραγματική, πρακτική συνείδηση που υπάρχει και για άλλους ανθρώπους».
