Μιχάλης Τσιλιβάκος 
Η διαρκής διόγκωση του αριθμού των μετακλητών υπαλλήλων στο Δημόσιο, σε συνδυασμό με την απουσία διοικητικής συνέχειας, επαναφέρει με ένταση τη συζήτηση για τα όρια του επιτελικού κράτους.
Τα στοιχεία που προκύπτουν για την περίοδο 2013-2025 αποκαλύπτουν μια δομική μεταβολή στον τρόπο στελέχωσης του δημόσιου τομέα, καθώς οι μετακλητοί αυξήθηκαν κατά 100%, φτάνοντας πλέον τους 3.556, ενώ το συνολικό μέγεθος της δημόσιας απασχόλησης παραμένει σταθερό.
Η τάση αυτή υποδηλώνει ότι δεν διευρύνεται η κρατική διοίκηση, αλλά η πολιτική επιρροή εντός του μηχανισμού, διαμορφώνοντας ένα σύστημα που επανεκκινείται ουσιαστικά σε κάθε εκλογικό κύκλο.
Η ακτινογραφία της αύξησης και το φαινόμενο της «πολιτικής εκκαθάρισης»
Σύμφωνα με τα δεδομένα μελέτης του ΠΑΝΣΥΠΟ, η πορεία των μετακλητών παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις που ακολουθούν πιστά το ημερολόγιο των καλπών.
Από τους 1.760 υπαλλήλους το 2013, ο αριθμός υποχώρησε απότομα στους 845 το 2015, πριν ξεκινήσει μια νέα, επιταχυνόμενη ανοδική τροχιά.
Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε το 2019 και το 2024, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο θεσμός λειτουργεί με όρους πολιτικής ανασυγκρότησης και όχι διοικητικής μνήμης. Ενώ την περίοδο 2012-2014 ο μέσος όρος διαμορφωνόταν στους 1.800, μετά το 2019 η βάση αναφοράς ξεπέρασε τους 3.200, αγγίζοντας σε ορισμένες φάσεις ακόμα και τις 3.646 θέσεις.
Πώς κατανέμονται οι διορισμοί
Το ετήσιο κόστος για τη μισθοδοσία αυτού του προσωπικού αγγίζει πλέον τα 86,9 εκατομμύρια ευρώ. Με μέσο ετήσιο κόστος ανά υπάλληλο τις 24.400 ευρώ (περίπου 2.030 ευρώ μικτά μηνιαίως), η δαπάνη αυτή χαρακτηρίζεται από αναλυτές ως «ανακυκλούμενη», καθώς δεν επενδύει στη δημιουργία μόνιμης θεσμικής ικανότητας, αλλά εξυπηρετεί τις τρέχουσες πολιτικές ανάγκες της εκάστοτε ηγεσίας.
Εντύπωση προκαλεί και η κατανομή τους, καθώς το 56,7% των μετακλητών εντοπίζεται στην τοπική αυτοδιοίκηση, μετατρέποντας τους δήμους και τις περιφέρειες στον μεγαλύτερο θύλακα πολιτικών διορισμών, την ώρα που στη Βουλή απασχολείται το 23,3% και στα υπουργεία μόλις το 15,9%.
Η ευρωπαϊκή σύγκριση και το νομικό «ανάχωμα» του ΣτΕ
Η ελληνική πραγματικότητα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, όπου η διάκριση μεταξύ πολιτικής και διοίκησης είναι θεσμικά κατοχυρωμένη.
Στη Δανία, η αναλογία πολιτικών συμβούλων προς το σύνολο των υπαλλήλων είναι μόλις 0,02%, ενώ στη Γερμανία η πολιτική εμπιστοσύνη εκφράζεται αποκλειστικά από στελέχη εντός του διοικητικού σώματος. Στην Ελλάδα, η απουσία αυστηρών προσοντολογικών φίλτρων και η θολή γραμμή μεταξύ των δύο πεδίων έχουν ήδη προκαλέσει την παρέμβαση της δικαιοσύνης.
Η πρόσφατη απόφαση 511/2024 του Συμβουλίου της Επικρατείας, που ακύρωσε διορισμούς εξωγενών στελεχών στον ΕΦΚΑ, υπενθυμίζει ότι η διοικητική ιεραρχία δεν μπορεί να υποκαθίσταται από πολιτικές επιλογές χωρίς ισχυρή και ειδική αιτιολόγηση.
Δείτε εδώ ολόκληρη τη Μελέτη του ΠΑΝΣΥΠΟ
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Σκάει στην Εκπαίδευση νέα μεγάλη "Βόμβα" για Ιταλικό Πανεπιστήμιο
Πανελλήνιες 2026: Θέματα, Λύσεις, Αποτελέσματα και Bάσεις στο google
