Στο πλαίσιο ανασκόπησης της βιβλιογραφίας για την χορήγηση κολχικίνης σε ιώσεις, η γενική διευθύντρια Δημόσιας Υγείας του Υπουργείου Υγείας κυρία Καραούλη ανέσυρε μια εξαιρετικά πρωτότυπη για την εποχή της δημοσίευση του 1958, του αείμνηστου Καθηγητή Λάμπρου Κατσιλάμπρου.

 

Οι καθηγητές του ΕΚΠΑ Νικόλαος Τεντολούρης, Ασμίνα Μητράκου και ο Πρύτανης M.-A. Δημόπουλος ανέτρεξαν στο βιογραφικό του Λάμπρου Κατσιλάμπρου, το οπoίο και παραθέτουν.

Ο αείμνηστος Λάμπρος K. Κατσιλάμπρος (1905-1984)-Πατέρας του Ομότιμου Καθηγητή του ΕΚΠΑ Νικολάου Λ. Κατσιλάμπρου, είχε παρατηρήσει από το 1955 ότι η κολχικίνη είχε αντιϊκή δράση. Το έτος 1958 δημοσίευσε [Archives De Institut Pasteur Hellenique, Tome IV, (Nouvelle series), No: 2, December 1958] σειρά πειραματικών μελετών για τη δράση της κολχικίνης σε ιογενείς λοιμώξεις (ευλογιά, ανεμευλογιά,  παρωτίτιδα, ερυθρά, ηπατίτιδα, ιοί Echo και Coxsackie). Μάλιστα δημοσίευσε σε περιοδικά της εποχής, Ελληνικά και διεθνή, κλινικές παρατηρήσεις σε 350 περιπτώσεις χορήγησης του φαρμάκου σε ανθρώπους, περιπτώσεις θεραπείας ιογενούς μηνιγγοεγκεφαλίτιδας και τη δράση της κολχικίνης ως μέτρου προφύλαξης του εμβρύου από τη συγγενή ερυθρά.

Ο Λάμπρος Κατσιλάμπρος υπήρξε ένας αυτοδημιούργητος, από πτωχή οικογένεια (ορεινό χωριό Παχτούρι Τρικάλων) ιατρός, που τον διέκρινε η οξυδέρκεια και το ενδιαφέρον για την έρευνα, ενώ ήταν άριστος κλινικός γιατρός σε όλο το φάσμα των νοσημάτων. Αποφοίτησε με άριστα από την Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ και έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορα το έτος 1929. Εκπαιδεύτηκε στην Παθολογία, στην Καρδιολογία, στη Φυματιολογία και στη Βιοχημεία στην Ελλάδα και μετεκπαιδεύτηκε  σε διεθνώς αναγνωρισμένα κέντρα της εποχής κοντά σε μεγάλους δασκάλους (Παρίσι, Ρώμη). Σε ηλικία 30 ετών εξελέγη υφηγητής στο ΕΚΠΑ. Διετέλεσε επί διετία Καθηγητής Θεραπευτικής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, Professeuragrege με διαγωνισμό (εντεταλμένος καθηγητής) στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού και Διευθυντής παθολογικών κλινικών σε πολλά νοσοκομεία των Αθηνών.

Η συμβολή των ιατρών του ΕΚΠΑ στη μελέτη των δράσεων της κολχικίνης στις ιογενείς λοιμώξεις φαίνεται ότι υπήρξε διαχρονική και σημαντική.