Σε καθεστώς οικονομικής ασφυξίας καταγγέλλουν ότι βρίσκονται οι εκπαιδευτικοί που υπηρετούν στη Μύκονο, με τους αναπληρωτές να περιγράφουν μια καθημερινότητα που μοιάζει με αγώνα επιβίωσης. Όπως επισημαίνουν σε ανοιχτή επιστολή διαμαρτυρίας προς τον Δήμο, τα ενοίκια και το κόστος διαβίωσης στο νησί απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος των μισθών τους, αφήνοντάς τους ακόμη και με μόλις 10 ευρώ την ημέρα για τις υπόλοιπες ανάγκες τους. Την ίδια ώρα, κάνουν λόγο για πενιχρό στεγαστικό επίδομα, γραφειοκρατικά εμπόδια στη χορήγησή του και απαιτήσεις για επίσημα μισθωτήρια και αποδείξεις, τις οποίες πολλοί αδυνατούν να εξασφαλίσουν. Μάλιστα, καταγγέλλουν ότι αναγκάζονται να δαπανήσουν έως και 3.000 ευρώ για να εγκατασταθούν στο νησί, ενώ αρκετοί αναπληρωτές παραμένουν απλήρωτοι επί μήνες. Προειδοποιούν, τέλος, ότι οι εξοντωτικές συνθήκες οδηγούν εκπαιδευτικούς σε παραιτήσεις και αρνήσεις ανάληψης υπηρεσίας, αφήνοντας τα σχολεία με σοβαρά κενά και τους μαθητές χωρίς εκπαιδευτικούς.
Αναλυτικά, στην ανοιχτή επιστολή τους αναφέρουν:
ΤΟ ΠΕΝΙΧΡΟ ΕΠΊΔΟΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΜΥΚΌΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΏΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΉΣ ΕΞΑΘΛΊΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΚΠ/ΚΩΝ ΣΤΟ ΝΗΣΊ
Για άλλη μια χρονιά, οι εκπαιδευτικοί που καλούμαστε να υπηρετήσουμε στη Μύκονο –και ιδιαίτερα οι αναπληρωτές συνάδελφοι– βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα καθεστώς πλήρους οικονομικής εξαθλίωσης και εμπαιγμού. Ενώ το κύμα ακρίβειας σαρώνει τα πάντα και το κόστος ζωής στο νησί είναι απαγορευτικό, η δημοτική αρχή επιλέγει να ορθώσει γραφειοκρατικά τείχη αντί να μας προσφέρει λύσεις και ουσιαστική επιπλέον στήριξη (κάθε πέρσι και καλύτερα). Μαλιστα λαμβάνουμε το συγκεκριμένο μέηλ από τον Δήμο παρά την κραυγή αγωνίας που υψώσαμε μαζικά την ημέρα των απεργιακών κινητοποιήσεων προς την κυρία Αντιδήμαρχο Παιδείας. Φυσικά ακόμη περιμένουμε την συνάντησή που αιτηθήκαμε, μέσω των οργάνων μας, από την αρχή της σχολικής χρονιάς για να συζητήσουμε όλα τα φλέγοντα ζητήματα που αφορούν την Παιδεία και τους εκπαιδευτικούς στο νησί.
Το «χαμηλό επίδομα» που διαφημίζεται ως βοήθεια, στην πραγματικότητα δεν καλύπτει ούτε τα ψίχουλα των καθημερινών αναγκών. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Δήμος Μυκόνου, με την επιστολή που μας απέστειλε πρόσφατα, ζητά και μια σειρά από παράλογα δικαιολογητικά για τη χορήγησή του όπως επίσημα συμβόλαια ενοικίασης και σωρεία αποδείξεων απαξιώνοντάς μας ακόμη περισσότερο. Η αίσθηση που έχουμε είναι ότι ο Δήμος κάνει ότι μπορεί όχι για να το δώσει αλλά να το αποφύγει.
Όλοι γνωρίζουμε ποια είναι η πραγματικότητα στη Μύκονο γιατί τη βιώνουμε καθημερινά:
• Σχεδόν κανένας ιδιοκτήτης δεν κάνει επίσημο συμβόλαιο σε εκπαιδευτικό και ελάχιστοι απλά κάνουν κάποια συμβολικά τα οποία και πάλι απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Εξαιτίας αυτής της κατάστασης, οι εκπαιδευτικοί υφίστανται διπλό οικονομικό πλήγμα. Όχι μόνο χάνουμε το ήδη πενιχρό επίδομα του Δήμου, που έτσι κι αλλίως δεν ανταποκρίνεται στις τωρινές συνθήκες ακρίβειας, αλλά χάνουμε και την κρατική επιστροφή ενοικίου (δύο για την ακρίβεια). Η απώλεια αυτή ισοδυναμεί στην πράξη με έναν επιπλέον μισθό μείον στον ετήσιο προϋπολογισμό μας.
• Ένα μέσο ποσό που καλούμαστε οι εκπαιδευτικοί να πληρώσουμε για ενοίκιο, μαζί με τους λογαριασμούς, κυμαίνεται γύρω στα 550 ευρώ, ένα ποσό που αγγίζει σχεδόν το 60% του μισθού μας καθώς το μεγαλύτερο μέρος αμείβεται με μισθούς πείνας που κυμαίνονται στα 1000€ περίπου (αρκετοί και με ακόμη λιγότερα). Έτσι καταλήγουμε, μετά το υψηλό κόστος της στέγασης, να προσπαθούμε να επιζήσουμε-επιβιώσουμε με περίπου 10 ευρώ την ημέρα για να καλύψουμε όλες τις υπόλοιπες βασικές μας ανάγκες, όπως η διατροφή και οι μετακινήσεις (καύσιμα) σε ένα από τα ακριβότερα νησιά παγκοσμίως.
• Στην ουσία, οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί μπαίνουμε μέσα οικονομικά, καταλήγοντας να κάνουμε εθελοντισμό (όχι σε μια Τριτοκοσμική χώρα ή ακριτικό ξερονήσι αλλά στη Μύκονο) αφού αντί να μας πληρώνουν στο τέλος συνειδητοποιούμε ότι καταλήγουμε να πληρώνουμε εμείς από την τσέπη μας για να διδάσκουμε (αυτοχρηματοδότηση). Για να επιβιώσουν, ορισμένοι οδηγούνται στην παράνομη λύση των ιδιαίτερων μαθημάτων ή στην αναζήτηση δεύτερης δουλειάς μετά το σχολείο έχοντας ταυτόχρονα και όλες τις άλλες σχολικές ευθύνες και υποχρεώσεις (προετοιμασία, διορθώματα κτλ).
• Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί ζούμε μακριά από τις οικογένειές μας πληρώνοντας ακόμη μεγαλύτερο τίμημα. Τα έξοδα για καύσιμα μετακίνησης εντός του νησιού, αλλά και τα ακτοπλοϊκά/αεροπορικά εισιτήρια για να δουμε τους δικούς μας ανθρώπους, εκτινάσσουν ακόμη περισσότερο την μαύρη τρύπα στους προϋπολογισμούς μας και φυσικά δε γίνεται λόγος για δυνατότητα ενίσχυσης τυχόν εξαρτώμενων μελών.
• Κάθε εκπαιδευτικός χρειάζεται να επενδύσει τους πρώτους μήνες από 2.500 έως 3.000 ευρώ (για εγγυήσεις, πρώτα ενοίκια, έξοδα μετακόμισης και πρώτα έξοδα διαβίωσης μέχρι να πληρωθεί). Αυτά τα χρήματα συνήθως είτε τα δανείζεται από την οικογένειά του είτε τα έχει βγάλει με ιδρώτα τα προηγούμενα χρόνια. Τις περισσότερες φορές, το ποσό αυτό δεν αποσβένεται καν κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Εμείς οι αναπληρωτές δε, παρότι ζούμε ήδη και εργαζόμαστε στο νησί εδώ και 2 μήνες, δεν έχουμε ακόμη πληρωθεί κανονικό μισθό! Δεν θ αναφερθώ και στα υπόλοιπα ζητήματα-προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλοί συνάδελφοι τόσο όταν έρχονται όσο και όταν αποχωρούν με την στέγαση καθώς είναι πανελληνίως γνωστά. Δυστυχώς οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπιζόμαστε και από τον Δήμο Μυκόνου σαν να ζούμε σε παγκάκια, σκηνές ή στα δέντρα και να τρεφόμαστε από τον ουρανό.
Μια μικρή ηλιαχτίδα μέσα σε αυτή την ζοφερή κατάσταση είναι η στάση ορισμένων ιδιωτών και καταστηματαρχών του νησιού που παρότι δεν έχουν θεσμικό ρόλο και αναγνωρίζοντας το πρόβλημα και τον σημαντικό ρόλο μας, κάνουν κάποιες εκπτώσεις, ώστε οι τιμές για ορισμένες υπηρεσίες και προϊόντα να είναι κάπως πιο φυσιολογικές σε σχέση με τις απλησίαστες τιμές που ισχύουν για τους υπόλοιπους. Αυτή η ιδιωτική πρωτοβουλία, ωστόσο, είναι ελάχιστη μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος και δεν μπορεί να υποκαταστήσει την επίσημη μέριμνα.
Η συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι τραγική για τα σχολεία του νησιού.
Λόγω αυτών ακριβώς των άθλιων συνθηκών διαβίωσης, δεκάδες εκπαιδευτικοί αρνούνται να αναλάβουν υπηρεσία ή παραιτούνται αμέσως μόλις συνειδητοποιήσουν τα αδιέξοδα και φυσικά χρόνο με το χρόνο το πρόβλημα αυτό θα διογκώνεται, αν Πολιτεία και Δήμος δεν λάβουν άμεσα και δραστικά μέτρα. Παράλληλα, όσοι καταφέρνουν να βγάλουν τη χρονιά με όλες αυτές τις στερήσεις, δεν ξαναέρχονται για δεύτερη χρονιά, αφήνοντας τα σχολεία της Μυκόνου με τεράστια λειτουργικά κενά και τα παιδιά χωρίς εκπαιδευτικούς. Σε μια κοινωνία που παραπαίει και μια Παιδεία και Εκπαιδευτικούς σε πλήρη απαξίωση ήδη αρχίζουν όλοι και γεύονται τους πικρούς καρπούς.
Ζητάμε λοιπόν για άλλη μια φορά από τον Δήμο Μυκόνου:
1. Την άμεση απλοποίηση των διαδικασιών και την κατάργηση των παράλογων γραφειοκρατικών προϋποθέσεων (όπως τα επίσημα συμβόλαια και τις αποδείξεις) για τη χορήγηση του επιδόματος.
2. Την ουσιαστική αύξηση του επιδόματος στεγαστικής στήριξης και σίτισης, ώστε να ανταποκρίνεται στις πραγματικές τιμές της Μυκόνου.
3. Τη συνεργασία για εξεύρεση μόνιμων λύσεων στέγασης ή/και σίτισης (π.χ. αξιοποίηση δημοτικών ακινήτων ή εστιών).
Η μόρφωση των παιδιών της Μυκόνου δεν είναι πολυτέλεια, και οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να αντιμετωπιζόμαστε ως αναλώσιμοι εργαζόμενοι δεύτερης κατηγορίας. Αν θέλετε σχολεία με εκπαιδευτικούς και ποιοτική εκπαίδευση, σταματήστε να τους διώχνετε και δείξτε στην πράξη και όχι ευχολόγια.
Ο ΜΕΣΟΣ ΚΑΚΟΕΜΙΡΗΣ ΕΚΠ/ΚΟΣ ΤΗΣ ΜΥΚΟΝΟΥ
