Γράφει η Ολυμπία Γιαννακοπούλου, δασκάλα της Β' τάξης στο 3ο Δ.Σ. Λουτρακίου Κορινθίας. Η κα. Γιαννακοπούλου συγκλονισμένη από το τραγικό γεγονός της απώλειας των δύο παιδιών έγραψε αυτό το ποίημα στη μνήμη τους, με την ευχή να είναι τα τελευταία παιδιά που φεύγουν τόσο άδικα από τη ζωή.
15 και 17…
15 και 17 τα χρόνια…
15 ή 17 τα σκαλιά στο στενάκι…
15 ή 17 τα δευτερόπλεπτα που θα οδηγούσαν στη ΖΩΗ… στα ΟΝΕΙΡΑ… στο ΑΥΡΙΟ
Να ξέρεις θα ήταν αλλιώς το αύριο…
Να μάθεις πως είναι αλλιώς Το ΣΗΜΕΡΑ...
2 αγκαλιές κενές, των μανάδων…
2 συμβουλές ανείπωτες, των πατεράδων…
2 κουβέντες που έμειναν μισές, των αδελφών…
2 μπράβο που δεν πρόλαβαν, των δασκάλων…
Κι έγινε ο ουρανός ένας σωρός βαρύς
κι ήταν τα σύννεφα μια σκόνη ασήκωτη
και κάτω μια αγκαλιά, μια αγνή, εφηβική
ΑΓΑΠΗ που μέσα της είχε ΟΝΕΙΡΑ…
ανέγγιχτα όνειρα, μακρινά, όμορφα…
Κι είναι και οι ΑΡΙΘΜΟΙ…
οι αριθμοί είναι μνήμες που καίνε…
είναι σωροί που πλακώνουν τις ψυχές…
είναι τα ΓΙΑΤΙ που μένουν πάντα χωρίς απόκριση…
Καλό Παράδεισο
Κλαίρη και Άρη
15 και 17...
