Από το προηγούμενο 15νθήμερο και πριν το Υπουργείο Παιδείας ανακοινώσει το σχέδιο του για την εξ΄ αποστάσεως εκπαίδευση, εκατοντάδες εκπαιδευτικοί είχαν ήδη επιστρατεύσει τα μέσα που διέθεταν για τη συνέχιση της επικοινωνίας με τους μαθητές τους.
Μιας επικοινωνίας που κάτω από τις παρούσες συνθήκες επεκτείνεται πέρα από τα στενά διδακτικά - μαθησιακά πλαίσια, αναδεικνύοντας την ουσιαστική ανθρώπινη διάσταση της σχέσης δασκάλου – μαθητή.
Η μαζική συμμετοχή των εκπαιδευτικών στις διαδικασίες της εξ αποστάσεως διδασκαλίας, δείχνει όχι μόνον την θέληση αλλά και την ανάγκη των εκπαιδευτικών να προσφέρουν στους μαθητές τους.
Ψηφιακές κοινότητες εκπαιδευτικών μέσα σε λίγες ημέρες από τη δημιουργία τους αποκτούν χιλιάδες μέλη – εκπαιδευτικούς.
Πρόκειται για συλλογικές προσπάθειες στις οποίες όλοι προσφέρουν ό,τι και όσα μπορούν. Εκπαιδευτικό υλικό, τεχνική υποστήριξη, εμπειρία, γνώσεις και συμβουλές.
Το έλλειμμα προετοιμασίας και υποδομών διαχρονικά από την πλευρά του Υπουργείου έχει γίνει πλέον φανερό και αποτυπώνεται στην αδυναμία του συστήματος να εξυπηρετήσει τις ανάγκες .
Καθημερινά λίγο μετά τα μεσάνυχτα, τις πρώτες πρωινές ώρες, χιλιάδες εκπαιδευτικοί βρίσκονται συνδεδεμένοι στο eclass και στο e-me , επειδή την ημέρα το Πανελλήνιο σχολικό δίκτυο «σέρνεται» αδυνατώντας να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις.
Οι εκπαιδευτικοί εμπλουτίζουν τα αποθετήρια εκπαιδευτικού υλικού, καταθέτουν εναλλακτικές προτάσεις και αξιοποιούν όλα τα μέσα για να αντιμετωπίσουν τα τεράστια προβλήματα.
Είναι οι ίδιοι εκπαιδευτικοί που σήμερα –για μία ακόμη φορά – λοιδορούνται από συγκεκριμένα μέσα και δημοσιογράφους, που επικρίνουν και διαβάλλουν γιατί εκτιμούν ότι ο στόχος που είναι η εκπαιδευτική κοινότητα και ιδίως οι εκπαιδευτικοί είναι εύκολος.
Πρόκειται για εκείνους τους δημοσιογράφους που είναι ταγμένοι να απαξιώνουν να συκοφαντούν. Διαστρεβλώνουν την αλήθεια γιατί πιστεύουν ότι έτσι θα εξασφαλίσουν της επιδοκιμασία της κοινής γνώμης που παραπλανούν.
Οι εκπαιδευτικοί όμως κάνουν και θα συνεχίσουν να κάνουν ό,τι πρέπει και μπορούν για να κρατήσουν ζωντανές τις εκπαιδευτικές και παιδαγωγικές λειτουργίες εντός και εκτός του σχολείου.
Γιατί το βασικό τους κίνητρο δεν είναι η επιδοκιμασία, αλλά η δική τους ανάγκη να ανταποκριθούν στις ανάγκες και τις προσδοκίες των μαθητών τους.
Μία ανάγκη που έχει να κάνει με το αίσθημα κοινωνικής ευθύνης αλλά και την ουσία της σχέσης δασκάλου μαθητή, που επεκτείνεται πέρα από τα διδακτικά -μαθησιακά πλαίσια.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που δείχνει ότι πολλά θα γινόντουσαν με ή χωρίς τις κανονιστικές αποφάσεις του Υπουργείου Παιδείας και ανεξάρτητα από τη σπίλωση που συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι επιχειρούν. Αυτό που είναι δεδομένο, σχεδόν για όλους τους εκπαιδευτικούς, είναι η διάθεση να ανταποκριθούν με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας στις ανάγκες και την αγωνία των μαθητών τους.
Το Υπουργείο οφείλει να αναγνωρίσει και να τιμήσει την προσπάθεια των εκπαιδευτικών με έναν σοβαρό και υπεύθυνο, αυτή τη φορά, σχεδιασμό για το μέλλον.
