Dεν θέλω να γίνω γραφική και να διαβάσετε πάλι για το καλό της συνεργασίας σχολείων και γονέων. Το λέμε πάντα, κάθε χρόνο και από κάθε πλευρά. Όμως με τον καιρό, βλέπω με λύπη μου, ότι το θέμα αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο...
Είμαι Διευθύντρια στο 1ο Γυμνάσιο Χαϊδαρίου, Μιχαλακοπούλου Αλεξάνδρα, και δυστυχώς πολλές φορές δυσκολευόμαστε να είμαστε παιδαγωγοί και καθηγητές γιατί έχουμε απέναντί μας τους γονείς...Θλιβερό να σκεφτόμαστε την κάθε ενέργεια που κάνουμε για το καλό του παιδιού, για να μην αντιμετωπίσουμε έναν εξαγριωμένο γονέα. Μπορεί αυτό να λέγεται διαγώνισμα, απουσία, ενημέρωση, τιμωρία, εκπαιδευτική επίσκεψη, μάθημα, συζήτηση με το μαθητή...¨Ολα πρέπει να τα "σκανάρουμε" πρώτα καλά, για να είμαστε "καλυμένοι" από παντού! Αυτό σημαίνει αμφισβήτηση στο έργο μας, φροντίδα στο παιδί τους που εμείς δεν κάνουμε, φόβος, απαξίωση, δύναμη; Γιατί όλα αυτά και δεν μπορούμε να μιλάμε πάντα με καλή πρόθεση και γνώμονα το καλύτερο για το μαθητή; Γιατί δεν ψάχνουμε να βρούμε γονείς και εκπαιδευτικοί τον καλύτερο τρόπο για να κάνουμε τα παιδιά πραγματικά ευτυχισμένα; Αναρωτηθήκαμε ποτέ όλοι γιατί σε κάποιο θέμα, άλλα μεταφέρουν οι μαθητές στην οικογένειά τους και άλλα έχουν γίνει;
Τα τμήματα ένταξης στα σχολεία μας, αυτή η σωτήρια δομή για ένα σχολείο, με τους ειδικούς συναδέλφους προσπαθεί με πολλή δύναμη να συμβουλεύσει και γονείς και εκπαιδευτικούς όπου υπάρχει θέμα. Σχολείο και οικογένεια δεν είμαστε αντίπαλα στρατόπεδα, δεν πρέπει να είμαστε γιατί έχουμε έναν κοινό στόχο: το ενδιαφέρον μας για την πρόοδο και τη χαρά του παιδιού. Ας απλώσουμε τα χέρια, ας μιλήσουμε καλοπροαίρετα στο τηλέφωνο, ας συζητήσουμε όσο πιο συχνά γίνεται και έτσι θα κάνουμε παιδιά ισορροπημένα και ευτυχισμένα.
Με εκτίμηση
Μιχαλακοπούλου Αλεξάνδρα
