Σε ένα σύλλογο σχολείου υπάρχει ένας διευθυντής που κατατάσσει σε ομάδες εργασίας, μόνο εκείνους τους καθηγητές που δεν θέλουν από μόνοι τους να μπουν σε κάποια. Αν είσαι μέλος του συλλόγου αυτού και δεν θέλεις από μόνο σου να ενταχθείς, ο διευθυντής θα σε εντάξει σε κάποια ομάδα. Φυσικά, αν ενταχθείς μόνος σου ο διευθυντής δε θα ασχοληθεί μαζί σου!!!
Τώρα το ερώτημα που γεννάει το παράδοξο…. Θα πρέπει ο διευθυντής να «κατατάξει» τον εαυτό του σε ομάδα εργασίας;
Η λογική που θα χρησιμοποιήσουμε για να σκεφτούμε το ερώτημα είναι περίπου η εξής: αν ο διευθυντής κατατάξει τον εαυτό του, θα ανήκει στην κατηγορία «αυτών που δε θέλουν τις ομάδες εργασίας». Αν αυτή είναι η υπόθεση, τότε δεν θα έπρεπε να κατατάξει τον εαυτό του σε ομάδα εργασίας, γιατί κατατάσσει μόνο τα μέλη του συλλόγου που δεν κατατάσσονται από μόνοι τους. Αν όμως δεν «καταταχτεί» από μόνος του, δεν ανήκει στην κατηγορία «αυτών που δε θέλουν τις ομάδες εργασίας», άρα μπορεί να «κατατάξει» τον εαυτό του!!!
Το συμπέρασμα των συλλογισμών μας αιωρείται, καθώς προσπαθούμε να βρούμε το δρόμο μας μέσα στο παράδοξο. Τα τελευταία 2000 χρόνια το παράδοξο έχει προκαλέσει τρομερούς πονοκεφάλους στους επιστήμονες της λογικής και στους φιλοσόφους. Οι Αριστοτελικοί γνώριζαν, ότι μια λογική πρόταση πρέπει να είναι ή αλήθεια ή ψέματα. Το παράδοξο προκαλεί σύγχυση σε αυτόν τον κανόνα. Τι μένει, λοιπόν, να γίνει;
Μπατσιάκα Σίσσυ
(το αφιερώνω σε απόφοιτους πληροφορικής και θετικών επιστημών, με αγάπη)
