Τέλη Σεπτέμβρη 2026. Τα παιδιά βρίσκονται ήδη στις τάξεις, όμως με ευθύνη του υπουργείου Παιδείας και Αδιαφορίας παραμένουν χιλιάδες κενά με μαθητές χωρίς δάσκαλο, χωρίς στήριξη, χωρίς το σχολείο που δικαιούνται. Καλύφθηκε μόνο το 45% των αναγκών σε εκπαιδευτικούς παράλληλης στήριξης! Τον επόμενο χρόνο τελειώνει η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση ΕΣΠΑ και μειώνουν το προσωπικό των εκπαιδευτικών παράλληλης στήριξης.
Οι γονείς ήδη διαμαρτύρονται σε πανελλαδικές κινητοποιήσεις ότι δεν καλύπτονται με παράλληλες στηρίξεις τα παιδιά τους.
Το ολοήμερο, στήριγμα των εργαζόμενων οικογενειών, κόβεται και πετσοκόβεται. Χιλιάδες κενά και σε ειδικότητες εκπαιδευτικών σε ένα γραφειοκρατικό αναποτελεσματικό σχολείο. Η απάντηση του υπ. Παιδείας είναι αντιπαιδαγωγικές συμπτύξεις τμημάτων των 25 και 27 μαθητών ανά τμήμα χειροτερεύοντας τη διδακτική διαδικασία. Και σα να μην έφτανε αυτό, κυβερνητικοί βουλευτές έφτασαν στο σημείο να στοχοποιήσουν έγκυες μητέρες-εκπαιδευτικούς, φορτώνοντάς τους την ευθύνη για τα κενά.
Και όταν οι εκπαιδευτικοί τολμούν να μιλήσουν, να καταγγείλουν τα κενά, την υποχρηματοδότηση στη δημόσια εκπαίδευση τι συμβαίνει; Σέρνονται σε πειθαρχικά, στοχοποιούνται, φιμώνονται. Έτσι αντιλαμβάνονται τη «δημοκρατία» τους: με εκφοβισμό και απειλές, για να σιωπήσουν όσοι αγωνίζονται για τα παιδιά και το δημόσιο σχολείο.
Γονείς και εκπαιδευτικοί, μαθητές το γνωρίζουν: Η απαξίωση δεν είναι τυχαία ούτε προσωρινή. Είναι μεθοδευμένη στρατηγική. Θέλουν ένα δημόσιο σχολείο μισό, ακρωτηριασμένο, ώστε να σπρώξουν τις οικογένειες στον ιδιωτικό τομέα.
Ήδη λειτουργεί ο θεσμός της ιδιωτικής παράλληλης στήριξης μέσα στο δημόσιο σχολείο για γονείς που έχουν πληρώσει μεγάλα ποσά μηνιαίως από το υστέρημά τους. Το κρίσιμο ερώτημα σε αυτή την υποβάθμιση είναι: Θα παραμείνει η κοινωνία θεατής;
Ήρθε η ώρα του γονικού και μαθητικού κινήματος. Η ώρα να πάρουν θέση για να προστατέψουν αυτό που ανήκει στα παιδιά τους: τη δημόσια, δωρεάν εκπαίδευση. Γιατί χωρίς τη δική τους φωνή, χωρίς τη δική τους πίεση, κανένα δικαίωμα δε διασώζεται.
Οι ευθύνες είναι συλλογικές. Το μέλλον των παιδιών τους μπαίνει διαρκώς σε εκκρεμότητα, και θυσιάζεται στον βωμό των ματωμένων «πλεονασμάτων».
Η απάντηση δεν είναι σιωπή και η απόσυρση. Είναι αγώνας, κοινός, αταλάντευτος: γονιών, μαθητών, εκπαιδευτικών. Γιατί το δημόσιο δωρεάν, δημοκρατικό σχολείο δε χαρίζεται· κατακτιέται. Και τώρα είναι η ώρα.
Αναστασιάδης Χρήστος
Εκπαιδευτικός ΕΑΕ
