Η καθημερινότητα ενός εκπαιδευτικού κινείται συχνά σε ένα ιδιότυπο μεταίχμιο: Ανάμεσα στον αυστηρό, ορθολογικό κόσμο των ενηλίκων και στον απρόβλεπτο, αυθόρμητο κόσμο των μαθητών. Σε αυτή ακριβώς τη ζώνη επαφής «γεννιούνται» περιστατικά που, αν δεν τα ζήσει κανείς, δυσκολεύεται να τα πιστέψει. Ένας εκπαιδευτικός φυσικής μοιράζεται τέσσερις πέρα για πέρα αληθινές, σουρεαλιστικές εμπειρίες από τη διδακτική του πορεία, όπου τα ονόματα έχουν αλλαχθεί για ευνόητους λόγους.
Πώς ένας μαθητής εσπερινού Λυκείου μετατράπηκε σε «bodyguard»
Η πρώτη ιστορία διαδραματίζεται σε ένα απογευματινό τεχνικό Λύκειο, όπου η πλειονότητα των διδασκόμενων ήταν ενήλικες εργαζόμενοι, μεγαλύτεροι σε ηλικία από τον ίδιο τον καθηγητή. Τη 6η Δεκεμβρίου, ημέρα μνήμης του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, όλα τα τμήματα πραγματοποιούσαν αποχή. Εξαίρεση αποτελούσε ένα τμήμα στο οποίο τέσσερις μαθητές είχαν εισέλθει στην αίθουσα, υποχρεώνοντας τον εκπαιδευτικό να ξεκινήσει το μάθημα.
Η ροή του μαθήματος διακόπηκε απότομα όταν στην αίθουσα εισέβαλε επιβλητικός σαραντάχρονος μαθητής με σωματώδη διάπλαση και τατουάζ, συνοδευόμενος από δύο εξίσου εύρωστους άνδρες. Απευθυνόμενος απειλητικά στον καθηγητή, συστήθηκε ως ο Νεκτάριος, πρόεδρος του δεκαπενταμελούς τα τελευταία εννέα χρόνια, εγκαλώντας τον επειδή «χαλούσε την αποχή». Οι τέσσερις παριστάμενοι μαθητές αποχώρησαν αμέσως.
Βρισκόμενος σε προφανή κίνδυνο, ο καθηγητής αντέδρασε με ψυχραιμία και αυστηρό ύφος, υποστηρίζοντας ότι ως εκπαιδευτικός όφειλε να κάνει το καθήκον του, ανεξάρτητα από τις προσωπικές του πεποιθήσεις. Η αντίδραση του Νεκτάριου υπήρξε απρόσμενη: Συγκινήθηκε, ζήτησε συγγνώμη με αναφιλητά και προσφέρθηκε αυτόκλητα να εκτελεί χρέη προσωπικού προστάτη («bodyguard») του καθηγητή για οποιοδήποτε μελλοντικό πρόβλημα στο σχολείο.
Το πείραμα που απέτυχε: Από τα «μηδέν» στα «μηδέν κατεβασμένα χέρια»
Στην προσπάθειά του να ενεργοποιήσει ένα ιδιαίτερα υποτονικό τμήμα (το Γ4) όπου ουδείς μαθητής συμμετείχε, ο εκπαιδευτικός εφάρμοσε μια παιδαγωγική τεχνική. Αρχικά, δήλωσε πως θεωρεί τα λάθη πολύτιμο εργαλείο μάθησης. Όταν αυτό δεν απέδωσε, υποσχέθηκε υψηλή βαθμολογία σε όποιον επιχειρούσε να απαντήσει, ακόμα κι αν η απάντησή του ήταν λανθασμένη.
Το αποτέλεσμα ήταν το τμήμα να μετατραπεί σε «τμήμα μηδέν κατεβασμένων χεριών». Σε κάθε ερώτηση, ο καθηγητής ήταν πλέον αναγκασμένος να ακούει δεκάδες εσφαλμένες απαντήσεις, τις οποίες έπρεπε να αντιμετωπίζει με ενθουσιασμό. Η μόνη ικανοποιημένη ήταν η Διευθύντρια του σχολείου, η οποία παρατηρώντας την αίθουσα εξωτερικά από το τζάμι -χωρίς ήχο- θεωρούσε ότι το τμήμα παρουσίαζε υποδειγματική συμμετοχή.
Το επικίνδυνο παιχνίδι «κολονάτο» και η σχετικότητα των πραγμάτων
Σε σχολείο προσωρινής τοποθέτησης, ο καθηγητής ανέλαβε χρέη εφημερεύοντος στο προαύλιο κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του συλλόγου διδασκόντων. Οι μαθητές ξεκίνησαν να παίζουν ένα βίαιο παιχνίδι με την ονομασία «κολονάτο», κατά το οποίο αιχμαλώτιζαν συμμαθητές τους και τους ακινητοποιούσαν ταλαντεύοντάς τους με δύναμη πάνω στις μπασκέτες.
Έντρομος ο εκπαιδευτικός διέκοψε τη συνεδρίαση των καθηγητών ζητώντας άμεση παρέμβαση. Η αντίδραση των συναδέλφων του υπήρξε καθησυχαστική, καθώς θεωρούσαν το περιστατικό σύνηθες. Όταν ο ίδιος πρότεινε την ειδοποίηση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, ο Διευθυντής τον ενημέρωσε ότι τα μέλη του συλλόγου βρίσκονταν στη φυλακή, επαναπροσδιορίζοντας αναγκαστικά την έννοια του επικίνδυνου για τα δεδομένα της περιοχής.
Όταν η μεταφυσική νικά τη Φυσική: Ο φόβος για τον Michael Jackson
Στο πρώτο μάθημα φυσικής της Α΄ Γυμνασίου, ο καθηγητής εξήγησε στην τάξη ότι η επιστήμη συμβάλλει στην καταπολέμηση των αδικαιολόγητων φόβων και των δεισιδαιμονιών μέσω των αποδείξεων.
Μία μαθήτρια, η Κωνσταντίνα, αποκάλυψε ότι βίωνε έντονο φόβο εξαιτίας φημών που διάβασε στο διαδίκτυο ότι ο Michael Jackson παραμένει ζωντανός. Στην προσπάθειά του να την καθησυχάσει, ο καθηγητής υπέπεσε σε διατυπωτικό σφάλμα, ρωτώντας την για ποιο λόγο ο καλλιτέχνης να επιθυμεί να της κάνει κακό. Η μαθήτρια εξέλαβε την αναφορά αυτή ως επιβεβαίωση ότι ο τραγουδιστής ζει, με αποτέλεσμα να δηλώσει την παντελή αποστροφή της προς το μάθημα της φυσικής για το υπόλοιπο της σχολικής χρονιάς.
Το άρθρο βασίζεται σε κείμενο του εκπαιδευτικού Δημήτρη Τσιριγώτη
