Όταν είδε το όνομά του στους επιτυχόντες του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Χάρης είχε μπροστά του τον δρόμο που οι περισσότεροι θεωρούν αυτονόητο: βαλίτσες, Αθήνα, φοιτητική ζωή και ένα πτυχίο. Μόνο που εκείνος δεν έφυγε ποτέ.
Δεν τον σταμάτησε κάποια αποτυχία. Πέρασε στο Πανεπιστήμιο, αλλά επέλεξε να μείνει στον τόπο του και να ασχοληθεί με την κτηνοτροφία. Αντί για το αμφιθέατρο, τον κέρδισε το μαντρί. Αντί για την πόλη, διάλεξε τα βουνά της Αργολίδας.
«Όλοι μου έλεγαν να φύγω»
Οι άνθρωποι γύρω του δυσκολεύτηκαν να καταλάβουν την απόφασή του. Για πολλούς, η επιτυχία στο Πανεπιστήμιο ήταν μια ευκαιρία που δεν έπρεπε να χαθεί. Για τον Χάρη, όμως, η παραμονή στο χωριό δεν ήταν αποτυχία, αλλά συνειδητή επιλογή ζωής.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα του ARGOLIDAPLANET , η καθημερινότητά του αρχίζει πριν ακόμη ξυπνήσει το χωριό. Γαλότσες, χώμα, κρύο τον χειμώνα και ζέστη το καλοκαίρι. Τα ζώα χρειάζονται φροντίδα κάθε μέρα, χωρίς Κυριακές και αργίες. Η δουλειά είναι σκληρή και ο ίδιος δεν προσπαθεί να την εξιδανικεύσει. Υπάρχουν στιγμές που κουράζεται και αναρωτιέται αν αντέχει άλλο. Όταν, όμως, κοιτάζει το βουνό και τον τόπο του, θυμάται γιατί έμεινε.
«Με είπαν αγράμματο και βλάχο»
Πέρα από την κούραση, υπάρχει κάτι που τον έχει ενοχλήσει περισσότερο: τα στερεότυπα. Έχει ακούσει να τον αποκαλούν «αγράμματο» και «βλάχο» επειδή ασχολείται με πρόβατα. Στην αρχή θύμωνε. Σήμερα δεν ασχολείται ιδιαίτερα. Το ότι κάποιος δουλεύει με ζώα δεν σημαίνει ότι δεν έχει μόρφωση, σκέψη ή όνειρα. Και η δική του ιστορία το αποδεικνύει με τον πιο απλό τρόπο: ένας νέος που κατάφερε να περάσει στο Πανεπιστήμιο αποφάσισε ότι η ζωή που ήθελε δεν βρισκόταν στην Αθήνα.
Ο Χάρης δεν υποστηρίζει ότι η δική του επιλογή είναι καλύτερη από τις σπουδές. Δεν θεωρεί πως όλοι πρέπει να μείνουν στα χωριά. Αυτό που δεν δέχεται είναι η ιδέα ότι η αξία ενός ανθρώπου κρίνεται από το επάγγελμά του. «Δεν θεωρώ καλύτερο τον εαυτό μου από κάποιον που σπούδασε. Αλλά ούτε θεωρώ ότι κάποιος που φοράει κοστούμι είναι καλύτερος από εμένα», είναι το μήνυμα που στέλνει. Για εκείνον, η δουλειά δεν είναι ντροπή. Βγάζει το ψωμί του από τα ζώα του και, όπως λέει, κοιμάται ήσυχος.
Μια διαφορετική απάντηση στο τι σημαίνει «επιτυχία»
Η ιστορία του Χάρη βάζει στο τραπέζι ένα μεγαλύτερο ερώτημα: είναι επιτυχία μόνο ό,τι περιλαμβάνει πτυχίο, δουλειά γραφείου και ζωή στην πόλη;
Για έναν νέο στην ελληνική επαρχία, επιτυχία μπορεί να σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό: να καταφέρει να μείνει στον τόπο του, να εργαστεί και να δημιουργήσει εκεί όπου μεγάλωσε. Και σε μια εποχή που πολλά χωριά αδειάζουν, η απόφαση ενός νέου ανθρώπου να παραμείνει στην ύπαιθρο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
«Φυσικά έχω σκεφτεί πώς θα ήταν αν έφευγα»
Ο Χάρης δεν κρύβει ότι έχει αναρωτηθεί πώς θα είχε εξελιχθεί η ζωή του αν είχε πάρει τον δρόμο για την Αθήνα. Ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Δεν μπορεί να το ξέρει. Ξέρει, όμως, τι έχει σήμερα: τον τόπο που αγαπά, τους ανθρώπους του κοντά και μια δουλειά που επέλεξε ο ίδιος. Το Πανεπιστήμιο ήταν μια πόρτα που άνοιξε. Ο Χάρης απλώς αποφάσισε να μην την περάσει. Δεν απέτυχε να φύγει. Επέλεξε να μείνει. Και ίσως αυτό, τελικά, να είναι το πιο δύσκολο είδος ελευθερίας.
