Κάθε χρόνο, χιλιάδες υποψήφιοι των Πανελλαδικών εξετάσεων καλούνται να επιλέξουν τις σχολές που θα δηλώσουν στο Μηχανογραφικό τους. Ωστόσο, στην περίπτωση των Τμημάτων Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών (ΗΜΜΥ), υπάρχει ένα ιδιαίτερο φαινόμενο που προκαλεί εύλογα ερωτήματα: τμήματα με διαφορά χιλιάδων μορίων στις βάσεις εισαγωγής οδηγούν στα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα.
Για παράδειγμα, ένα από τα Πολυτεχνικά Τμήματα ΗΜΜΥ συγκεντρώνει κάθε χρόνο από τις υψηλότερες βάσεις εισαγωγής της χώρας, ενώ άλλα αντίστοιχα πανεπιστημιακά τμήματα δέχονται φοιτητές με σημαντικά χαμηλότερες βαθμολογίες. Παρ' όλα αυτά, οι απόφοιτοι αποκτούν το ίδιο επαγγελματικό δικαίωμα άσκησης του επαγγέλματος του ηλεκτρολόγου μηχανικού, με δυνατότητα εγγραφής στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας (ΤΕΕ), όπου αυτό προβλέπεται από το ισχύον θεσμικό πλαίσιο.
Η διαφορά αυτή εξηγείται κυρίως από τη ζήτηση που παρουσιάζουν ορισμένα ιδρύματα, την ιστορία και το κύρος τους, τη γεωγραφική τους θέση, αλλά και τις προτιμήσεις των υποψηφίων. Η βάση εισαγωγής δεν αποτελεί απαραίτητα δείκτη της ποιότητας των σπουδών ή των επαγγελματικών προοπτικών ενός τμήματος, καθώς επηρεάζεται σημαντικά από την προσφορά και τη ζήτηση κάθε χρονιάς.
Οι ειδικοί στον επαγγελματικό προσανατολισμό επισημαίνουν ότι οι μαθητές δεν θα πρέπει να αξιολογούν μια σχολή αποκλειστικά με βάση τα μόρια εισαγωγής. Εξίσου σημαντικά είναι το πρόγραμμα σπουδών, οι ερευνητικές δραστηριότητες, οι συνεργασίες με την αγορά εργασίας, η ποιότητα των εργαστηρίων, οι δυνατότητες μεταπτυχιακών σπουδών και η αξιολόγηση του ίδιου του τμήματος.
Η συγκεκριμένη περίπτωση των Τμημάτων ΗΜΜΥ αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του γιατί οι βάσεις δεν πρέπει να αποτελούν το μοναδικό κριτήριο επιλογής. Δύο σχολές μπορεί να χωρίζονται από αρκετές χιλιάδες μόρια στις Πανελλαδικές, όμως να προσφέρουν στους αποφοίτους τους ουσιαστικά τις ίδιες επαγγελματικές δυνατότητες.
