Τους ενοχλούσαν οι δεκάδες χιλιάδες αδιόριστοι που πίεζαν για περισσότερους διορισμούς, για να μην έχουμε κενά στα σχολεία και χάνονται αμέτρητες διδακτικές ώρες κάθε χρόνο. Τους ενοχλούσαν οι Εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες και το εκπαιδευτικό κίνημα γενικότερα, γιατί είχαν αγωνιστική δράση με απεργίες και με κινητοποιήσεις για μια καλύτερη παιδεία.
Δεν τους ενόχλησαν ποτέ οι κακές συνθήκες λειτουργίας των σχολείων, που σε πολλές περιπτώσεις δεν είχαν τις απαραίτητες υποδομές και τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις για μια κανονική λειτουργία όλο τον χρόνο. Δεν τους ενόχλησαν ποτέ που οι νέοι εκπαιδευτικοί επιβιώνουν με μισθούς των 800 ευρώ μένοντας στη μεγάλη πλειοψηφία τους μακριά από την οικογένειά τους και για πολλά χρόνια.
Αντίθετα, οι μισθοί φτώχειας που τους επιφυλάσσουν είναι η μεγαλύτερη προσβολή για το σχολείο και την εκπαίδευση. Δεν τους ενόχλησε ποτέ το ότι υπήρχαν εκπαιδευτικοί που έπαιρναν – ως ...μόνιμοι αναπληρωτές - σύνταξη χωρίς να διοριστούν μόνιμοι ποτέ. Δεν τους ενοχλεί που οι αναπληρωτές δεν έχουν πλήρη δικαιώματα.
Δεν τους ενόχλησε ποτέ το έλλειμμα διαλόγου με τις Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών για μια ουσιαστική μεταρρυθμιστική εκπαιδευτική πολιτική, παρά το γεγονός ότι η UNESCO, οι αρμόδιοι φορείς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Education International ακόμα και ο νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων και πρακτικών ΟΟΣΑ επέμεναν και επιμένουν πως καμιά εκπαιδευτική πολιτική δεν μπορεί να έχει προοπτική, αν δεν συμμετέχουν σε θεσμικό διάλογο οι φορείς των εκπαιδευτικών.
Περίμεναν το δημογραφικό για να μειωθούν οι μαθητές ανά τμήμα. Το περίμεναν για να μην χρειάζονται άλλοι εκπαιδευτικοί. Για να μειωθεί το κόστος της εκπαίδευσης – ένα κόστος που δεν αρκούσε ούτε για τη στοιχειώδη λειτουργία των σχολείων. Δεν χρησιμοποίησαν καν αυτή την εξέλιξη για καλύτερη παιδεία.
Βιώνοντας οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί την ανεργία αλλά και τη γενικότερη αβεβαιότητα εξακολουθούσαν να επιμένουν να ασκήσουν το επάγγελμά τους. Αλλά το όλο πλαίσιο αναφοράς τους γινόταν όλο και πιο σκοτεινό. Και παρότι είναι απελπισμένοι, πολλοί άρχισαν να εγκαταλείπουν τα σχέδιά τους και το πρόγραμμα της ζωής των για το σχολείο.
Οι της τελευταίας επταετίας κυβερνώντες έκαναν και κάτι άλλο. Επιτέθηκαν με σκαιό τρόπο στους εκπαιδευτικούς. Κίνησαν μια πολιτική αυταρχισμού κατά των εκπαιδευτικών. Εφάρμοσαν και εφαρμόζουν μια αξιολογική διαδικασία που δεν έχει καμιά σχέση με το σχολείο αλλά με σκοπό για να χειραγωγήσουν τους εκπαιδευτικούς, για να μετατοπίσουν τον αγώνα των Ομοσπονδιών από τις βασικές τους στοχεύσεις, τη βελτίωση του σχολείου και των συνθηκών ζωής των εκπαιδευτικών.
Είναι οι κυβερνήσεις και οι υπουργοί Παιδείας των τελευταίων δεκαετιών, που αποδομούν το εκπαιδευτικό επάγγελμα.
Η ΟΙΕΛΕ με ένα τεκμηριωμένο υπόμνημά της ζητά διάλογο με την πολιτεία, γιατί οι εξελίξεις είναι ιδιαίτερα αρνητικές. Τα στοιχεία που καταθέτει προδικάζουν ένα πολύ γκρίζο τοπίο για την εκπαίδευση. .
- “Το κύμα φυγής των αναπληρωτών. Περίπου 2.000 εκπαιδευτικοί αρνήθηκαν να αναλάβουν υπηρεσία ή αποχώρησαν κατά τη διάρκεια του διδακτικού έτους, ειδικά σε νησιωτικές περιοχές, λόγω του χαμηλού μισθού, του υψηλού κόστους ζωής και των πανάκριβων μετακινήσεων.
- Το μικρό, ογκούμενο όμως, κύμα φυγής ακόμη και μόνιμων εκπαιδευτικών. Καταγράφεται το τελευταίο διάστημα ένας αξιοσημείωτος αριθμός μόνιμων εκπαιδευτικών που αποχωρούν συνολικά από το χώρο της εκπαίδευσης λόγω των διαρκώς επιδεινούμενων συνθηκών.
- Το μεγάλο κύμα φυγής από την ιδιωτική εκπαίδευση. Με βάση επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Παιδείας, περίπου 3.000 εκπαιδευτικοί (σε σύνολο 11.000) έχουν παραιτηθεί από το 2020 (έτος ψήφισης σχετικού νόμου).
Αξιοσημείωτο επίσης είναι το γεγονός πως οι αιτήσεις για τον τελευταίο Πίνακα του ΑΣΕΠ εκπαιδευτικών είναι κατά 20.000 λιγότερες από τις αιτήσεις του 2023. Αριθμός ιδιαίτερα εντυπωσιακός, αν αναλογιστεί κανείς τον μεγάλο αριθμό ιδιωτικών εκπαιδευτικών που υπέβαλλαν αίτηση την τρέχουσα ακαδημαϊκή χρονιά. Ακόμη πιο ανησυχητικό όμως είναι το γεγονός της κατακρήμνισης των βάσεων στα παιδαγωγικά τμήματα και στις λεγόμενες «καθηγητικές» Σχολές”.
