Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της φετινής ορκωμοσίας στο Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο (ΕΛΜΕΠΑ) δεν αφορούσε μόνο την απονομή δύο πτυχίων, αλλά μια κοινή διαδρομή ζωής. Ο 50χρονος ιερέας Χαράλαμπος Κοπανάκης και η 24χρονη κόρη του, Μαρία, ανέβηκαν μαζί στη σκηνή για να παραλάβουν τα πτυχία τους από το Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, ολοκληρώνοντας τέσσερα χρόνια κοινών σπουδών ως συμφοιτητές.
Η εικόνα πατέρα και κόρης να κατεβαίνουν χέρι-χέρι για την αποφοίτησή τους αποτέλεσε το συμβολικό επιστέγασμα μιας εμπειρίας που, όπως λένε οι ίδιοι, άλλαξε όχι μόνο την ακαδημαϊκή τους πορεία αλλά και τη σχέση τους.
Από το οικογενειακό τραπέζι στα αμφιθέατρα
Για τέσσερα χρόνια παρακολούθησαν τα ίδια μαθήματα, συμμετείχαν στις ίδιες εργασίες, έδωσαν τις ίδιες εξετάσεις και μοιράστηκαν τις ίδιες αγωνίες της φοιτητικής ζωής.
«Το σημαντικότερο δεν ήταν ότι πήραμε μαζί το πτυχίο. Ήταν ότι γνωρίσαμε ο ένας τον άλλον μέσα από έναν νέο ρόλο, αυτόν του συμφοιτητή», εξηγεί ο πατέρας Χαράλαμπος, περιγράφοντας την εμπειρία ως μια μοναδική ευκαιρία να δει την κόρη του αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό μέσα από μια διαφορετική οπτική.
Όπως αναφέρει, η κοινή φοίτηση τού έδωσε τη δυνατότητα να διαπιστώσει στην πράξη ότι η μάθηση δεν σταματά ποτέ και ότι τα παιδιά χρειάζονται γονείς που συνεχίζουν να εξελίσσονται και να αναζητούν νέες γνώσεις.
«Ήμουν περήφανη που ήταν ο μπαμπάς μου»
Η Μαρία θυμάται πως στην αρχή αρκετοί συμφοιτητές τους κοιτούσαν με έκπληξη, βλέποντας πατέρα και κόρη να κάθονται μαζί στα αμφιθέατρα ή να συζητούν για τις εργασίες τους.
Με τον καιρό, όμως, η εικόνα αυτή έγινε απολύτως φυσιολογική.
«Ήμουν ενθουσιασμένη και περήφανη που ο πατέρας μου ήταν συμφοιτητής μου. Δεν ένιωσα ποτέ αμηχανία. Αντίθετα, ήθελα όλοι να γνωρίζουν ότι είναι ο μπαμπάς μου», αναφέρει.
Μάλιστα, όπως λέει, εκείνος ήταν συχνά ο άνθρωπος που τη βοηθούσε να διαχειρίζεται το άγχος των εξετάσεων, αντιμετωπίζοντας κάθε δυσκολία με αισιοδοξία και ψυχραιμία.
Η απόφαση του 50χρονου ιερέα να επιστρέψει στα πανεπιστημιακά έδρανα δεν ήταν τυχαία. Αν και είχε ήδη ολοκληρώσει θεολογικές σπουδές, η ενασχόλησή του με την ψυχοθεραπεία πριν από αρκετά χρόνια τον οδήγησε σε μια βαθύτερη αναζήτηση γύρω από την ανθρώπινη συμπεριφορά και τις κοινωνικές σχέσεις.
Έτσι, όταν η κόρη του ετοιμαζόταν να δώσει Πανελλαδικές Εξετάσεις, αποφάσισε ότι είχε έρθει και η δική του στιγμή να κυνηγήσει ένα παλιό όνειρο.
Ιδιαίτερα σημαντική για τον ίδιο υπήρξε η πρακτική άσκηση σε δημοτικά σχολεία, όπου συνεργάστηκε με κοινωνικούς λειτουργούς, αποκτώντας πολύτιμη εμπειρία δίπλα σε παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικούς.
«Στο πανεπιστήμιο ήμουν απλώς ένας φοιτητής»
Ο πατέρας Χαράλαμπος επέλεξε συνειδητά να παρακολουθεί τα μαθήματα χωρίς το ράσο, θέλοντας να αντιμετωπίζεται ισότιμα από συμφοιτητές και καθηγητές.
Όπως εξηγεί, δεν επιδίωξε ποτέ κάποια διαφορετική μεταχείριση λόγω της ιδιότητάς του ως κληρικού.
«Ήθελα να είμαι ένας ακόμη φοιτητής. Σε αρκετούς καθηγητές δεν έγινε ποτέ γνωστό ότι είμαι ιερέας. Με γνώριζαν απλώς ως Χαράλαμπο», σημειώνει.
Η συγκίνηση κορυφώθηκε την ημέρα της ορκωμοσίας, όταν το ίδιο το πανεπιστήμιο πρότεινε σε πατέρα και κόρη να παραλάβουν μαζί τα πτυχία τους.
Για τη Μαρία, η στιγμή αυτή θα μείνει αξέχαστη.
«Αυτό που θα ήθελα να κρατήσει ο κόσμος από την ιστορία μας είναι πως τα όνειρα δεν έχουν ηλικία. Ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσει κανείς κάτι που πραγματικά αγαπά», λέει χαρακτηριστικά.
Η κοινή πορεία τους αποτελεί μια υπενθύμιση ότι η εκπαίδευση δεν είναι προνόμιο μιας συγκεκριμένης ηλικίας, αλλά μια διαρκής διαδικασία προσωπικής εξέλιξης. Και, όπως απέδειξαν ο Χαράλαμπος και η Μαρία, η μάθηση μπορεί να γίνει η αφορμή για να γραφτούν οι πιο όμορφες οικογενειακές ιστορίες.
