Σε κατάσταση πολιορκίας φαίνεται πως βρίσκονται αρκετές σχολικές μονάδες της Πάτρας, καθώς το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού και των βίαιων επιθέσεων λαμβάνει πλέον ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Από την έναρξη της τρέχουσας σχολικής χρονιάς, η αχαϊκή πρωτεύουσα μετρά ήδη περισσότερα από έξι σοβαρά περιστατικά, με την τοπική κοινωνία να παρακολουθεί έντρομη τη μετατροπή των προαυλίων σε πεδία συγκρούσεων.
Τα στοιχεία που έρχονται στο φως περιγράφουν μια πραγματικότητα που υπερβαίνει τα όρια των συνηθισμένων εφηβικών καυγάδων. Στο 12ο Γυμνάσιο, η εισβολή ομάδας ανηλίκων και η πρόκληση επεισοδίων σε βάρος μαθητών δημιούργησε ένα ασφυκτικό κλίμα φόβου, με τα παιδιά να δηλώνουν απροστάτευτα ακόμη και κατά την έξοδό τους από το σχολικό συγκρότημα.
Ανάλογη, αν όχι χειρότερη, είναι η εικόνα σε ορισμένα ΕΠΑΛ της πόλης. Εκεί, οι επιθέσεις έχουν αποκτήσει χαρακτηριστικά «τυφλών» χτυπημάτων, με τη χρήση αντικειμένων όπως αυγά, μπουκάλια, πορτοκάλια, ενώ έχουν καταγραφεί ακόμη και ρίψεις αυτοσχέδιων πυροτεχνημάτων. Η κατάσταση αυτή οδήγησε τους ίδιους τους μαθητές σε καταλήψεις, διεκδικώντας το αυτονόητο: ένα περιβάλλον μάθησης όπου ο φόβος δεν θα έχει θέση.
Η κλιμάκωση της βίας έχει κινητοποιήσει τους εκπροσώπους γονέων και εκπαιδευτικών, οι οποίοι κάνουν λόγο για ένα βαθύ κοινωνικό τραύμα.
Νικολίτσα Λούβαρη (Πρόεδρος Ομοσπονδίας Γονέων Δυτικής Ελλάδας): Υπογραμμίζει την ανάγκη για μόνιμες δομές ψυχοκοινωνικής στήριξης. Χαρακτηρίζει το φαινόμενο ως σοβαρή κοινωνική παθογένεια που απαιτεί συνεχή ενημέρωση και δράσεις πρόληψης, ώστε οι αρχές να σταθούν ουσιαστικά δίπλα στα παιδιά.
Σπύρος Ψαρράς (Πρόεδρος Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας): Επισημαίνει ότι η βία αλλοιώνει τον χαρακτήρα του σχολείου. Ζητά από την Πολιτεία έμπρακτη στήριξη μέσω της πρόσληψης ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών, καθώς και την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών για τη διαχείριση τέτοιων κρίσεων.
Κοινή συνισταμένη όλων των πλευρών είναι ότι η καταστολή δεν αρκεί. Το «κλειδί» για την εξάλειψη του φαινομένου εντοπίζεται στην πρόληψη και στην καλλιέργεια μιας κουλτούρας σεβασμού και αποδοχής από τις μικρές κιόλας ηλικίες.
Η θεσμοθέτηση προγραμμάτων αγωγής υγείας, η ενίσχυση του ρόλου των ειδικών ψυχικής υγείας εντός των σχολείων και η ενεργή σύμπραξη της τοπικής κοινωνίας αποτελούν το μοναδικό ανάχωμα απέναντι στην ανασφάλεια. Όπως τονίζεται χαρακτηριστικά, το σχολείο πρέπει να παραμείνει ένας χώρος ασφάλειας, δημιουργίας και μάθησης, μακριά από τη σκιά των «παιδικών συμμοριών» και της βίας.
