Alfavita Newsroom Υπάρχουν ιστορίες που ξεκινούν σαν ανέκδοτο, αλλά καταλήγουν να μοιάζουν με καθρέφτη. Όχι επειδή είναι ακραίες, αλλά επειδή μέσα τους αναγνωρίζουμε κάτι βαθιά οικείο.
Το πρόσφατο περιστατικό στο Πανεπιστήμιο Κρήτης – με τη μητέρα φοιτητή να εμφανίζεται στο γραφείο καθηγητή ζητώντας αναθεώρηση βαθμολογίας – προκάλεσε αντιδράσεις, σχόλια, ειρωνείες. Η αφήγηση του πανεπιστημιακού διδάσκοντα περιέγραφε κάτι που στα ακαδημαϊκά χρονικά θεωρείται σχεδόν αδιανόητο: ένας γονέας να διεκδικεί επανεξέταση αντί του παιδιού του.
Και όμως, αν το δει κανείς ψυχραιμότερα, το γεγονός δεν είναι απλώς ένα «παράξενο συμβάν». Είναι μια μικρή κοινωνική τοιχογραφία.
Γιατί πίσω από την εικόνα μιας μητέρας που μπαίνει σε πανεπιστημιακό γραφείο, κρύβονται πολύ μεγαλύτερα ερωτήματα.
Η λεπτή γραμμή ανάμεσα στη στήριξη και την παρέμβαση
Η ελληνική οικογένεια χτίστηκε πάνω στην έννοια της προστασίας. Οι γονείς επενδύουν, αγωνιούν, στηρίζουν – συχνά με αυταπάρνηση. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι η εκπαίδευση υπήρξε διαχρονικά το μεγάλο οικογενειακό στοίχημα.
Κάπου όμως, η στήριξη μετατρέπεται σε υποκατάσταση.
Το Πανεπιστήμιο δεν είναι σχολείο.
Ο φοιτητής δεν είναι μαθητής.
Και η ευθύνη δεν μεταβιβάζεται.
Όταν ένας γονέας αναλαμβάνει να «διαπραγματευτεί» βαθμολογία, το ζήτημα παύει να είναι ατομικό. Αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της ακαδημαϊκής λειτουργίας: την αυτονομία, την αξιολόγηση, την προσωπική λογοδοσία.
Η νέα πραγματικότητα της τεχνητής νοημοσύνης
Η υπόθεση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από μια λέξη που πλέον εισβάλλει παντού: AI.
Η τεχνητή νοημοσύνη έχει ήδη αλλάξει τον τρόπο που γράφουμε, διαβάζουμε, εργαζόμαστε. Στην εκπαίδευση, όμως, θέτει ένα ιδιαίτερα δύσκολο ερώτημα:
Πού τελειώνει το εργαλείο και πού αρχίζει η αντιγραφή;
Δεν πρόκειται για μια απλή τεχνική λεπτομέρεια. Είναι μια βαθιά παιδαγωγική πρόκληση. Οι φοιτητές καλούνται να λειτουργήσουν σε έναν κόσμο όπου η πληροφορία παράγεται στιγμιαία. Η αξιολόγηση δεν αφορά πλέον μόνο τη γνώση, αλλά την αυθεντικότητα της σκέψης.
Και εδώ ακριβώς το περιστατικό αποκτά μεγαλύτερη σημασία.
Δεν είναι απλώς μια διαφωνία για έναν βαθμό.
Είναι σύγκρουση δύο κόσμων: Του ακαδημαϊκού κανόνα και της καθημερινής κουλτούρας του «ας το ξαναδούμε»
Η πίεση της ιδιότητας
Ιδιαίτερο βάρος αποκτά και η αναφορά του καθηγητή στην επίκληση θεσμικών ιδιοτήτων. Εκεί το επεισόδιο παύει να είναι οικογενειακό και γίνεται βαθιά κοινωνικό.
Γιατί στην Ελλάδα, η «ιδιότητα» συχνά κουβαλά μια ανομολόγητη δύναμη.
Όχι τυπική. Άτυπη.
Όχι θεσμική. Πολιτισμική.
Το μήνυμα δεν χρειάζεται να ειπωθεί. Υπονοείται.
Και ακριβώς εκεί δοκιμάζεται η ανθεκτικότητα των θεσμών.
Το πραγματικό ερώτημα
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην αφήγηση του διδάσκοντα δεν είναι η άρνησή του να αναθεωρήσει. Είναι το ερώτημα που αφήνει να αιωρείται: Τι μας λέει αυτή η ιστορία για όλους μας;
Για την εκπαίδευση.
Για την οικογένεια.
Για τη σχέση μας με τους κανόνες.
Γιατί αν το δούμε πέρα από την επιφάνεια, το περιστατικό δεν αφορά έναν φοιτητή, μία μητέρα ή έναν καθηγητή.
Αφορά μια κοινωνία που συχνά δυσκολεύεται να αποδεχτεί κάτι απλό αλλά θεμελιώδες:
Ότι η ευθύνη είναι προσωπική.
Ότι η ωρίμανση περιλαμβάνει και την αποτυχία.
Και ίσως, μια αισιόδοξη ανάγνωση
Παρά τον θόρυβο, τέτοιες ιστορίες, μέσα από τέτοιες μικρές συγκρούσεις, η κοινωνία κάνει κάτι που πάντα έκανε:
Μαθαίνει.
Προσαρμόζεται.
Επαναπροσδιορίζεται.
Η εκπαίδευση άλλωστε δεν είναι μόνο μετάδοση γνώσης.
Είναι διαρκής διαπραγμάτευση με την πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα, όσο κι αν μας αιφνιδιάζει, έχει έναν παράξενο τρόπο να μας υπενθυμίζει τα πιο σημαντικά μαθήματα.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Καταγγελία για αδιανόητες απειλές σε βάρος αναπληρωτή εκπαιδευτικού από άλλον εκπαιδευτικό
Ηλεκτρική κουβέρτα: Το μεγάλο λάθος που κάνουμε όλοι στο κρεβάτι
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
